Bu kadar duygusal olmanız gerekmiyor. Duygularınızı ne kadar ifade ettiğinizden veya etmediğinizden bahsetmiyorum Ben. Duygularınızı kendinize saklasanız da saklamasanız da onlara sahipsinizdir zaten.

Bir duygudan çok daha öte olan sevgi hayatınızı yüceltir. Sevgiden daha az olan her şey ise sizi aşağı düşürür. Duygusal anlamda kendinizi zayıf hissetmenin nasıl bir şey olduğunu biliyorsunuz. Sevgi olmayan her şey azdır, yetersizdir bunu biliyorsunuz. Sevgiden bir duygu olarak bahsetmediğimi dikkate alın. Her türlü sınıflandırmanın dışında başlı başına bir şeydir sevgi.

Gün içinde deneyimlediğiniz tüm duygular huzurunuzu sekteye uğratır. Onlarsız ise mutlu olurdunuz. Şok edici bir şaşkınlık yaşamasanız, hayal kırkılığı veya öfke hissetmeseniz, kırılmasanız, üzülmeseniz mutlu olurdunuz. Hatta yoğun heyecanlar ve coşkular yaşamasanız, hayat da daha bir engebesiz olurdu. Rüzgar nasıl eserse essin sarsılıp sallanmasanız keşke. Ah bir böyle yapsanız. Sevginin huzurunu kendinizde muhafaza etseniz; olan biten her şeyin -size göre öyle olmasa bile- hayırlı olduğuna yönelik bir farkındalığa sahip olsanız. Mamafih uygunsuz olduğunu düşündüğünüz, yanlış, tahammül edilmez addettiğiniz pek çok şey var.

Birisi üzerine basıp çiçeklerinizi çiğnemiştir. Birisi yabani ot zannedip en sevdiğiniz çiçeklerinizi yolmuştur siz de kendinizi berbat hissetmişsinizdir. Bu olay son derce hatalı olabilir, siz de tamamen haklı olabilirsiniz. Fakat, bu olayın üzerinde durmamanız, onun sizi aşağılara çekmesine izin vermemeniz gerekir. Tamam, çiçekleriniz çiğnenmiştir ama kalbinizin de aynı şekilde ayaklar altında mı kalması gerekir? Sizin de illa kalbinizin üzerine basıp onu çiğnemeniz, ona eza etmeniz, sıkıntı ve üzüntü vermeniz mi gerekir?

Olup biten her ne ise sizi aşağılara çekmesi icabetmez. Bir mesele sizin için ne kadar önemli olursa olsun o olayı unutmanın, üzerinden geçip gitmenin yolunu kendi içinizde bulmanız gerekiyor. Hayattaki mutluluğunuza zarar veren konularda zayıf bir hafızanız olsun sevdiklerim. Çok ciddi görünen meseleler bile buharlaşıp gitmek durumundadırlar ve öyle de olacaktır.

Hayatın dahilinde size felaket gibi görünen pek çok şey vardır. Dolayısıyla, cüzdanınızı kaybetmeyi kolunuzu veya bacağınızı kaybetmek kadar ciddiye de alabilirsiniz. Sizi hak ettiğiniz mutluluktan alıkoyan pek çok hadise bulabilirsiniz bir günün içinde. Sizi inciten küçük büyük pek çok şey olabilir. Bunlarla ilgili olarak bir şeyler yapmamız gerekiyor.

Sizi koruyacak bir derinizin olmadığı hissine kapılabilirsiniz. Sizi dimdik ayakta tutacak sağlam bir omurganızın bulunmadığını düşünebilirsiniz. Hayatınıza yönelik birer saldırı olarak addettiğiniz meselelerde kendinizi zayıf görmeye bir son verin. Hayatınız sizindir. Onda kusur bulmak veya şikayet etmek hiç kimseye düşmez. Hayatınız, etrafta olup biten olayların vicdanına tabi olmak zorunda değildir. Böyle olmamalıdır, aksi takdirde zaman zaman yaralanmanız kaçınılmaz olacaktır. Kendi kendinizi nasıl yaraladığınızı görüyor musunuz?

Duygusal bir zafiyetten ibaret değilsiniz. Güçlü bir Varlıksınız. Güçlü olmasanız bunca zaman var olabilir miydiniz hiç? Sadece, meydana gelen bir hadiseden yana şifa bulmanız çok uzun zaman alıyor. Fakat iyileşeceğinizi biliyorsunuz. Her zaman şifa buldunuz. Zannettiğiniz kadar kırılgan ve zayıf değilsiniz. Sadece olayların üzerine çıkmakta ağır kalıyorsunuz. Haydi, hızlandırın şifa sürecinizi.

Kendinize deyin ki: “Hayatta güçlüyüm ben. Olup bitenler eskisi kadar etkilemiyor artık beni. Etime batan her bir iğnenin orda delikler açması gerekmiyor. Ne olursa olsun, o iğneyi sadece bir kaç saniye için hissediyor ve sonra konsantre olacak tamamen başka şeyler buluyorum. Ne düşüneceğimi bilmediğim zamanlarda Tanrı’yı düşünüyorum. Tanrı’nın Farkındalığına yönelik düşünceler ile süfli düşünceler birbirlerini besleyemezler, aynı anda birlikte var olamaz onlar. Bu olamaz. Ben de bunu yapamam. Yukarıya, Tanrı’dan yana bakarım ben. Bana acı veren şeylerden yana, aşağıya bakmaya devam edecek kadar aptallık etmem. Evet tabii ki bir zamanlar bu kadar da aptaldım, fakat artık olayların yönlendirdiği bir yapı yerine Tanrı’nın yönlendirdiği bir yapıda olmayı seçiyorum. Beni zayıf düşüren, takatimi kesen tüm o duyguları bırakıyorum artık. Onlara “Defolun gidin!” diyor ve yoluma devam ediyorum.