Er was eens een tijd dat je niet wist dat er schijnbaar twee van Ons waren. Je wist dat je Eén met Mij was. Je wist zelfs dat niet. Je wist dat je Eén was. En nu ga je naar die tijd terug. Je begint naar die tijd terug te gaan.

Natuurlijk was er geen tijd. Hij bestaat niet. Er was Eenheid in Tijdloosheid. Toen de odyssee van tijd zich ontwikkelde, was het toen dat Eenheid, als glas, in schijnbare stukken brak. Alleen versplinterde Eenheid niet. Eenheid was niet steeds Eenheid. Dit was een fata morgana. Maar wat lijken fata morgana's echt. Nee, fictie is sterker dan Waarheid in de illusoire wereld. Dat zegt het zo ongeveer.

Thuiskomen betekent Thuiskomen bij jezelf. Intussen zoek je. Je zoekt naar een padloos pad naar jezelf. Net als de bluebird van geluk, ben je in je eigen tuin. Nou, je hoeft zelfs niet zo ver te gaan. Waar je nu bent, daar ben Ik.

Ruimte is ook een illusie, dus is er geen reizen. Er is geen reis. Het is allemaal verzonnen. Maar wat een heerlijk verzonnen iets is het. Alleen al denken aan naar God zoeken is een reis. Het is een geweldige reis! Je bent al die deugden aan het pakken om God te vinden en al die tijd zit Ik je drempel! Waar je ook heen reist, welke berg, welke grot, welke rivier, Ik zit op je drempel. Alle paden leiden naar Mij. Intussen zijn er slechts illusoire paden en het is illusoir dat je daarop reist.

Ik zit op jouw drempel terwijl Ik je overal vergezel. Je zoekt ernaar Mij te vinden terwijl Ik deel en partij van je ben. Je kunt Mij niet ontsnappen! Je kunt geen inch van Mij afwijken. Al jouw trucjes ten spijt ben Ik aan jou vastgeplakt en jij aan Mij en toch zijn Wij in dit geplak vrij. Er zijn geen beperkingen aan Ons. Er is helemaal geen afstand. En er is ook geen tijd waarin Wij kunnen reizen. Waarheen en terwijl bestaan niet. Slechts woorden, woorden die zich in een leven op Aarde ontwarren, alleen om geholpen te worden in een illusoire terugkeer naar de Hemel. De Hemel is niet denkbeeldig. Alleen jouw terugkeer is dat. Alleen door te doen alsof was je ooit ergens anders. Alleen in het doen alsof was je ergens, want de Hemel, ofschoon werkelijk, is niet bepaald een plaats. Ze is een onbelemmerde Zijnheid waar de wateren zuiver zijn en liefde goud is. Het is van deze Staat van Zijn dat je nooit afdwaalt.

Je bent niet in de eenzame kamer waarin je denkt te zijn. Je bent zelfs niet aan het typen. Je doet zelfs niets! In de wereld zoals je haar kent, moet je iets doen, dus typ je. En, als je aan het breien was, zou je de niet-bestaande tijd met breien doorbrengen. Als je aan het koken of eten was, nou, dit zijn twee dingen om te doen terwijl je op Aarde bent en iets moet doen. We zouden kunnen zeggen dat je een weg plaveit naar jezelf. Alle wegen leiden niet naar Rome. Ze leiden naar Mij. Ik besta overal, over zee of over land, en waar Ik ben is de Hemel. En waar Ik ben, ben jij. Ik voel jou in Mijn hart. Ik houd jou hier in Mijn hart ter bewaring. Niets kan jou gebeuren. Alleen op Aarde weef je een lang verhaal op een continuüm van liefde. Er is geen afkomen van dit continuüm. Je bent er altijd op geweest. En je bent hier om te blijven wat je ook denkt dat er op Aarde speelt. Er is niemand anders dan Eén van Ons. Zo is het, en daar moet je het mee doen. Kom en stap met Mij naar voren en Wij - dat wil zeggen, Ik, zal liefde uitgieten.