Eén boom heeft veel blaadjes. Aan één druivelaar groeien veel druiven. Op één stengel staan veel bloesems. Toch bevat ieder blad, druif, bloem alles.

Veel bloesems groeien vanuit Mijn hart, terwijl elke bloesem alles bevat. Vanuit het zaad van Mijn liefde groeit liefde verder. Vanuit de draden van mijn hart draait DNA zichzelf.

Voortgebracht vanuit Goddelijke Liefde vergaten de Kinderen van de Aarde hun erfdeel. Ze dachten dat ze mindere wezens waren, die ze ‘mens’ noemden. Ze vergaten dat ze menselijke wezens waren. Ze vergaten dat ze van Goddelijke Liefde gemaakt waren en dat ze Goddelijke Liefde zelf waren. Ze leerden de woorden “alleen maar” en dat ze ‘alleen maar’ mens’ waren. Ze sneden het Ware Beeld van zichzelf af en waren tevreden met een tekening. Ze doedelden zichzelf doorheen de Aarde, zichzelf schetsend. Ze zochten Grootsheid voor de Kleinheid alleen. Een povere handel. Verblind, bemodderd, dachten ze dat ze geen keus hadden. Ze wisten niet dat ze nog alle keus hadden.

Ze dachten in een woestijn te staan, terwijl het een oase was. Hun geest vertelde hen dat ze in een vruchteloze woestijn stonden. Ze leefden in de mirage van een woestijn. Ze wisten niet hoe ze hun harten moesten wateren. Ze hielden hun harten liever in het duister dan ze in de zon te brengen. Ze dachten dat de zon van liefde beschadigend was. Ze waren bang voor zonnebrand. Ze vergaten dat liefde geen schaduw nodig heeft. Ze vergaten dat liefde in de open zon groeit en opdroogt in de schaduw. Hun ogen waren met hun geloof verschroeid.

Ze waren tevreden met hun geloof. Ze hielden het heilig, Dit is de samenzwering waarin de Aarde zich door Mij heeft laten fascineren. Ik spui geen theorie, geliefden. Je hebt het van horen zeggen geaccepteerd, je hebt een wet van goederen gekocht. Je bent bedrogen. Je bedroog jezelf.

Je hield jezelf ver van wat jouw rechten waren. Je werd zacht geveld, je wist niet dat je een akte had, waardoor je recht hebt op alle liefde in de Hemel en op de Aarde. Ze hadden een patent maar ze herkenden het niet. Ze dachten in een verwoest land te wonen, terwijl ze in overvloed leefden, een land gevuld en overdekt door prachtige bloeiende bloemen, recht voor hen uit, om aan hun hart te houden. De bloemen waren klaar. Jij was het niet. Je zou bezwijmd zijn onder de zotheid van de bloemen, had je hun aanwezigheid ook maar bemerkt. Er waren wijnranken, die met druiven bijna barstten en waaruit het sap vloeide en de bevolking was dorstig.

Bezeten door de pracht en praal zag je het toch niet. Wat vlak voor je was miste je, omdat je het niet eens zag. Je zag niet wat jou omringde en waar je vol van was.

Je ploeterde in het leven en je noemde het “smerig”. Je keek wantrouwend naar een wereld die gefascineerd was in geloven die het hart doen krimpen. Het waren geloven die geen water inhielden, toch hield je ze recht. Je hebt ze zelfs bewezen, met nummers en zo. Bezeten door overvloed riep je uit, “tekort” Je riep uit: “verlies”
Je ontdekte en onderzocht wangedrag. Je klikte met je tong en je schreeuwde schande. Je bleef verdoken.

Ik riep uit: “Kom te voorschijn. Kom te voorschijn van waaruit je ook denkt dat je bent. Kom te voorschijn en speel met Mij. Ik zal je de plaatsen tonen die je nog niet gezien hebt. Ik zal je de liefde in je hart tonen. En Ik zal je tonen hoe je haar kan bevrijden. We zullen een lawine van liefde starten. Het zal van de bergen af stromen en de valleien vullen. Liefde zal de aarde verzadigen en gewassen van liefde zullen groeien.

Liefde zal tot de hemel reiken. Ze zal de Hemel tot je vingertoppen brengen. Je zal over de oude gedachten heen geraken en de volheid van de liefde die uit je eigen hart stroomt beginnen te zien. Jij zal met vreugde een uitdeler van Mijn liefde worden en zo zal je de vreugde die je geeft ook zelf krijgen. En zo zal het zijn. Liefde zal in volle kracht terugkeren naar de Aarde en niemand zal haar kunnen tegenhouden. Ze kan enkel gegeven worden.