Geslagen tot ridder ben jij, die in de wereld staat, onbevreesd. Je weet dat jij Eén bent en je weet dat je nooit alleen bent. Je meer dan weet in Wiens armen jij je bevindt. Het is jouw ervaring. Je weet dat er een God van Liefde is, niet abstract, maar stevig binnenin jou. Jij bevindt je niet langer onder de illusie van angst. Nu leef je in de Waarheid van Liefde. Nu zijn er geen belemmeringen voor de vrij-stromende rivier van liefde. Er zijn geen belemmeringen.

De belemmeringen die bestaan in het leven in de wereld worden emoties genoemd zoals angst, woede, paniek, verdriet, de één triggert de ander, geprojecteerde emoties en hun contractuele gebeurtenissen van vechten, pijn en schade. Dergelijke emoties en de gevolgen daarvan begraven je hart. Liefde, de liefde die voorbij gaat aan emotie, brengt vrede, begrip, veerkracht, vertrouwen, plezier, vreugde en eendracht.

Negatieve gedachten en emoties verstoren liefde. De waarheid van jou is liefde. En maar toch sta je toe dat de stroom van jouw liefde, in en uit, wordt verstoord. Je bedenkt jouw eigen verstoringen vanuit jouw geloof in de gevolgen. Gevolgen zouden niet bestaan, behalve door jouw voormalige geloof in de tijd. Hoe zou woede kunnen volgen op een belediging als er geen tijd zou zijn en dus niets om beledigd in te zijn? Hoe konden oorlogen worden uitgevochten, behalve in de arena van de tijd? Tijd is een illusie en alle emoties die voortkomen uit trouw aan tijd zijn ook illusies. Steevast, geliefde, heb je gevochten tegen windmolens.

Herover je eigen liefde. Agressie, vergelding, gekwetste gevoelens zijn reacties op illusie. In oorlogsgevechten, vijandigheid en angst, ben je meegegaan met het idee dat je Innerlijke Zijnswezen schade moet hebben geleden. Jouw Innerlijke Zijnswezen is niet afhankelijk van wat er gebeurt. Jouw reactie op dreiging van wat er gebeurt is afkomstig van het idee dat je hebt dat je kwetsbaar bent en jezelf moet verdedigen. Waar jij jezelf tegen moet verdedigen zijn je gedachten en de conclusies die je trekt.

In de wereld draag jij de illusie bij je dat er gevaar dreigt. Je gelooft in gevaar. Je leeft met de gedachte: "Alles is niet goed."

En als Ik zeg dat, wat er ook gebeurt, alles in orde is, trek jij jouw neus op. Je zwaait je arm helemaal uit tot aan de zee van het leven en jij zegt: "God, noem je dat goed?"

Je geloof in de tijd geeft geloofwaardigheid aan verontwaardiging. Jouw erkenning van de eeuwigheid zal de tranen uit je ogen vegen en de beelden voor je ogen wegvegen.

Overtuigingen zijn niet nodig. Liefde is nodig. Jij hebt geen geloof in de liefde nodig, om te kunnen lief hebben. Je hebt geloof aangeleerd in ziekte, opeenstapeling, ontbinding, de versnippering van de tijd en alles wat het toekomt - verleden, heden, en toekomst. Ziekte en opeenstapeling zijn geloofssystemen. Ze zijn systemen van illusie en illusie is onjuist. Systemen van illusie vereisen ontbinding.

Spoedig, zeer spoedig, mits het nog niet gebeurd is (ja, ook Ik spreek in de misplaatste taal van de tijd) zullen je illusies oplossen en jij zult vrij van hen zijn. Jij zult onbevreesd in de wereld staan. Er zal geen schijn zijn. Er zal een ander soort theater op het podium zijn. De in tijd geregistreerde gevolgen die je hebt gezien zullen er niet meer zijn. Als jij huilt, zul je tranen van vreugde huilen.

Ik wil jou nu zeggen dat alle tranen je gelaten hebt, maakt niet uit hoe vol tragedie, hoe wanhopig jij je hebt gevoeld, een uitdrukking van vreugde is. Je dacht dat je vreugde in de liefde was verdwenen op de een of andere manier. In de aanwezigheid en de essentie van de Eeuwigheid, zul je weten dat er geen grenzen aan de liefde zijn, geen begin en geen einde. En dat is alles wat je moet weten.