Geliefden, het is niet steeds eenvoudig om te weten of je behoefte om controle uit te oefenen komt van je eigen ego of vanuit verantwoordelijkheidszin, of een combinatie van beide. Je zou wensen dat het eenvoudiger zou zijn als je wist wanneer je je met je eigen zaken beter bemoeit, of als je je moet uitspreken. Dit is een groot levensraadsel. Je wil niet passief toekijken en je wil je niet bemoeien. Je wilt het correcte doen en je weet eenvoudigweg niet altijd wat dat nu juist is.

Je kan Mijn mogelijkheid om je een vrije wilt te geven bewonderen, of je kan denken dat Ik te makkelijk ben, is dat niet zo? Je begrijpt toch dat, hoewel je gemengde gevoelens over vrije wil kan hebben, Ik toch duidelijk ben.

Je situatie is dusdanig dat je je gevoelens niet wenst te versmoren, en je wilt je ego het centrum van het podium niet laten nemen. Ik heb geen ego. Ik heb ook geen behoefte om te controleren. Mijn kracht komt van de stilte.

Het is moeilijk voor jou, omdat je denkt dat het leven opgelost moet worden. En, inderdaad, je moet zaken in jezelf oplossen. En zo kan je vragen: “wanneer spreek ik, en wanneer blijf ik stil?”

Soms lijkt het voor jou, alsof je het steeds verkeerd voor hebt. Je spreekt terwijl je later bedenkt dat je beter had gezwegen. Je blijft stil en later denk je dat je beter gesproken had.

Je vraagt je af of de nood om te controleren steeds ego is, of alleen enkele keren? Toch weet je het verschil tussen hoe je je voelt, zoals bij voorbeeld wanneer je je kind helpt de straat over te steken – geen ego daar - tot hoe je je voelt wanneer je in een vlaag van woede bent wanneer je kind niet heeft gehoorzaamd.

Wanneer je ook denkt: “Hoe durven ze?” – is het alsof ego in het spel zit. Het is zo als je denkt: “Ben ik gek?” – dan is ego in het spel. Kan je niet spreken zonder kwade bedoelingen?

Je weet dat je gevoelens begraven niet al te best werkt. Je irritatie suddert, en kookt dan over. Dus, geliefden, hoe verander je dan de manier waarop je je voelt? Je houdt niet van die onrust die in je hart roert. Je houdt er helemaal niet van. Je wilt dat het weggaat, en je weet niet in welke richting je je moet draaien.

Laat ons een stap achteruit doen. Je moet niet steeds alles zo serieus opvatten. Wat er ook in je gedachten is, is niet het einde van de wereld. Het heeft niet echt zoveel belang wat je doet! Je bent de oplosser van het universum niet! Je bent zijn licht, maar niet zijn genezing. Laat situaties zoveel mogelijk los. Bekijk ze. Lach een beetje. Lach om jezelf, helemaal rood in je gezicht, omwille van iets. Je hebt de neiging om te denken dat je moet vechten of ineenkrimpen. Het eerste wat je moet doen, is beginnen met niet zo’n groot belang te hechten aan waar je mee bezig bent.

Het is zo voor jou: het is alsof je een trein hebt genomen. Je bent bang dat je de halte zal missen, of dat je die al gemist hebt. Je grijpt je hart. Geliefden, ben je dan vergeten dat er nog een andere halte is en nog één waar je kan uitstappen? Of dat je opnieuw kan opstappen?

Moet je dan overstuur zijn? Kan je niet spreken zonder van slag te zijn, of kan je niet zwijgen zonder overstuur te zijn? Moet je je hoe dan ook druk maken? De vraag is niet zozeer of je spreekt of je stilhoudt. De vraag is, dat je problemen in jezelf oplost, tot de situatie geen probleem meer is.

Een probleem is als een doorn in je zijde. Neem het eruit en bekijk het voor wat het is.

Leven is niet jouw wil tegenover de wil van iemand anders.

Laat het leven zijn. Zoveel als je kan, laat het leven zijn.