Bütün kalpler Benimkiyle bağlantıdadır. Bütün kalpler yıldızlarla da bağlantıdadır ve tabii ki herşey biribiriyle bağlantıdadır. Yıldızlardan geldiniz. Güneşten geldiniz. Ben “Işık olsun,” dediğimde ışık meydana geldi. Işığınız güneşin veya yıldızların yansıttığından az değildir asla. Yıldızlar ışığı yansıtırlar ve bu sizin için de böyledir, Benim canlarım. Siz de ışık yansıtırsınız. Işıkla sevgi arasında farkı görmem Ben. Benim için ikisi de aynıdır. Benim için sevgi aydınlıktır. Sevgi dünyayı aydınlatmaktadır. Sevgi herşeydir. Onsuz hiçbir şey varolamazdı.

Neyseki ışık da mevcut ve onun içinde yıkanıyoruz Bizler. Işık üzerimize parlıyor ve Biz ışık saçıyoruz. Biz derken sizi ve Beni kastediyorum; lakin aynı şekilde sadece Ben diye de bahsedebilirim. Sanırım böyle söyleyeceğim. Işığın içinde yüzüyorum Ben. Herşey sevginin ışığında yüzer. Işık ve sevgi olmasaydı, su dolu yüzme havuzları da olmazdı. Işık ve sevgi olmasaydı hayat olmazdı. Hayat, ışık ve sevgi aynı şeylerdir. Bunların hepsi Benim irademden tezahür etmişlerdir. İrademi, arzularım oluşturur Benim. Hayatı arzu etmiştim ve hayatın, ışık ve sevgiyle ayrılmaz bir bütün olduğunu biliyordum. Hatta en öncesinde, ilk molekül yaratıldığı zaman bile ışık ve sevgiyi biliyordum Ben. Fevkalede olduklarını biliyordum, nelere muktedir olduklarını biliyordum. Onları sevdiğimi biliyordum. Onları sadece sevebileceğimi biliyordum. Önemlerini biliyordum, Yeryüzündeki hayatın, ışığın ve sevginin önemini biliyordum. Benim için taşıdıkları önemi biliyordum.

Bunların Yaradılış dahilinde inşa edilebileceklerini biliyordum. Onlar olmaksızın Yaradılış’tan bahsedilemeyeceiğini biliyordum. Hatta sanırım ki karanlıktan da hayat yaratabilirdim Ben, fakat bunu yapmayı kim ister ki? Ben değil. Herkes ışık ister. O halde Bana bir zıt nasıl varolabilir? Herşey Benim suretimden yaratılmıştır ve ışıktır Benim suretim.

Benim dünyayı yaratmış olmam demek onu aydınlatıp ışığa kavuşturmam demektir. Yüreğim, Yaradılışın tezahürüne olanak sağlayan ışıktan bir sihirli değnekti. Ve böylelikle dünyanın uçsuz bucaksız perdesinde siz ortaya çıkmış oldunuz. Sizin olduğunuz heryerde ışık görürüm Ben. Çünkü, sevdiklerim sevgidir Bizi birleştiren. Yüreğim sayısız ışık dalgası halindedir. Yüreğimden, dünyaya doğru yayılan ışık dalgaları sayılamayacak kadar çoktur ve bir mesuliyeti vardır onların.

Ah, evet, Benim ışık dalgalarım, hepsinin bir mesuliyeti vardır. Özgür İradenin anlamı budur. Özgür İrade, ehliyet demek değildir aziz çocuklarım. Mesuliyet demektir o. Doğallık demektir. Işığımı yaymak Benim için ne kadar doğalsa, kendi ışığınızı yaymak da sizin için o denli doğaldır. Her halükarda, yaydığınız Benim ışığımdır. Yüreğimdem yayılan ışıksınız sizler. Benim kudretli değneğimsiniz. Değneğimi salladığımda yıldızlar belirmişti. Siz yıldızlardan tezahür etmiştiniz, yıldızlar da sizden tezahür etmişti. Yıldızların mı yoksa sizlerin mi önce belirdiğinizi kesin olarak söyleyemem Ben. Sanırım tüm ışık, infilak edercesine bir anda ortaya çıkmıştı. Olması gerektiği haliyle hiçbir hikaye bir çırpıda, bir anda anlatılamaz. Tüm hikayelerin bir oluş sırasını izlemeleri gerekir; lakin Yaradılışın Realitesi bir anda ve eş zamanlıdır. Biribirini izleyen adımlar yoktur. Her şey bir anda, aynı anda olmuştur. Bir anda harikulade bir ışık açılımı meydana gelmiş ve her yana kıvılcımlar düşmüştür. Sevgi ve ışık Dünya üzerinde açılımlar yaparak yayılmıştır. Hala ışıldamaktadır onlar. Işık ve sevgi kıvılcımları hala havada uçuşmakta ve parlamaktadır. Bazıları ise yere inmeye devam etmektedir onların. Yeryüzündeki ışığım çok göz alıcıdır. Yaratmış olduklarım gözlerinizi kamaştırmıyor mu? Sizi de Benim yarattığımı hatırlayın, sizi ışık olarak yarattığımı hatırlayın.