Wonder van wonderen. Een kind is ons geboren, en jij was dat. Je kwam in de wereld. Vanuit een andere wereld, kwam je in deze wereld. Vanuit de Hemel, kwam je de Aarde binnen, Aarde, een verscholen Hemel, soms onherkenbaar. Inderdaad, de wereld draagt zware make-up, en toch, onder de oppervlakte, blijft de Aarde-wereld ongeschonden, zoals het aanvankelijk bedoeld was, dat wil zeggen, het land van melk en –honing. Jullie zijn in Avonturenland, geliefden.

De Aarde ving je in zijn omarming op, je werd rondgezwierd. Je was overdonderd. Je aanvaarde de schijnbare wereld als evangelie. Je geloofde er helemaal in. Je kon niks anders zien. Je hart was beklad. Je liet je in de sleur vangen, door zijn beweging, geluid, en neon lichten.

Nu kan je verder kijken. Nu kan je voorbij het geluid en de flitsende lichten kijken. De kantjes van het leven, zijn verzacht. Je stapt doorheen een gordijn, en je bent in de coulissen, waar al het licht vandaan komt. Je bent achter de schermen. Je ziet alles vanuit een andere hoek. Je bent in het ‘zijn’ opgeslorpt. De woorden zijn nog niet geuit. Een stap is nog niet gezet. Het gordijn is nog niet opgetrokken. Je bent pas klaar om te beginnen spreken, bewegen, engageren. Maar nu ben je in het ‘Zijn’ geëngageerd. Je bent bij het begin. Je bent bij het hart van het leven. Je bent daar waar het leven vandaan komt.

Er is geen storing. Er is EENheid, en ALLESzijn in elkaar verrold als Eén. Er is geen benauwdheid. Er is vrede, en word over niets anders nagedacht. Er is liefde, als een gitaar snaar, klaar om aangeslagen te worden. Er is stil leven, hoewel het toch nog steeds leven is. Alle energie is in het klaar zijn. Het is het zaad, klaar om uit te spatten.

Er is landloos land. Het is nergens en het is overal. Er is nog niet over nagedacht, nog niet aan gedachten vastgelinkt en er werd nog niks van gemaakt, toch IS het gewoon. Het is alle kracht van het universum voor de beroering aanvangt. Het is opperste Stilte. Het is war jij steeds bent, je bent enkel nog niet aan het kijken. Je gaat op jezelf vooruit. Je slentert heen en weer tussen stilte en snateren. Je spreekt en zegt niks. Je spreekt niet en je moedigt de wereld aan. Je verraadt liefde.

Als het puntje bij paaltje komt, wat is er nog te zeggen? Er is enkel ZIJN. Jij Bent. Wees blij dat je op de Aarde bent en je ZIJN kan ontwaren, en er steeds opnieuw terug naartoe kan komen, opnieuw en opnieuw en opnieuw, tot je in bewustwording bent gedompeld en weet dat er niets anders is om je in onder te dompelen, tot je zo in het ZIJN bent ondergedompeld, dat je verliefd bent op alles wat eruit voortkomt, dat liefde van daar uit komt, en je verdrinkt in liefde en van elk verkeerde waarneming wordt gered. In liefde ondergedompeld, je bent niet langer ondergedompeld in de ingebeelde modder van de afwezigheid van liefde.

Je bent alleen gelukkig, als je lief hebt. Zonder het bewustzijn van liefde, ben je radeloos. Je bent radeloos voor liefde, en hierdoor zoek je er overal naar. Dit is iets waar je doorheen moet, niet zozeer om voorbeelden van liefde te vinden, maar om te weten waar liefde woont, en dat is in je eigen kloppende hart, in deze bron binnenin jou, waar liefde in overvloed woont, en in overvloed is. Je wenst nooit zonder liefde te zijn, en je bent het ook nooit. Wat je ook op gelijk welk gegeven moment voelt, als het geen liefde is, dan is het fictie. Het is drama.

En toch, zelfs het drama, is van energie gemaakt. Er is een gigantisch enthousiasme in de wereld, en het ontsluiert zichzelf in vele manieren. Het is op liefde gebaseerd, en niets verandert liefde.