God zei:

Als je geregeld mensen met lepra tegenkomt, zou je tegen jezelf kunnen zeggen: "Wat heb ik gedaan dat ik dit aantrek?" Je zou het persoonlijk kunnen nemen, jezelf ervoor verantwoordelijk houden, karma enzovoort, of je zou jezelf helemaal niet verantwoordelijk kunnen houden, maar enorm geërgerd kunnen zijn dat mensen met lepra door jou lijken te worden aangetrokken. Je ziet het alsof het jou moeilijk wordt gemaakt.

Dus nu, hier is het verschil tussen jou en de Grote die hielp te genezen. Hij zei of dacht niets van het bovenstaande. Zijn gedachte was: "Wat kan ik doen om van dienst te zijn?"

Hij dacht niet aan zichzelf. Dat betekende dat hij zich niet afvroeg hoe hij mensen met deze ziekte bij zich had gebracht, noch verweet hij hen dat ze een ziekte hadden die hen tot paria's maakte in de wereld waarin ze leefden, noch nam hij het hen kwalijk dat ze ervoor kozen naar hem toe te komen. Zijn onmiddellijke gedachte was zijn Hemelse Vader van dienst te zijn door de nood van degenen voor hem. Hij diende en toch nam hij niet de moeilijkheden van anderen op zich.

Ik gebruik het bovenstaande als voorbeeld.

Laten We nu zeggen dat je te vaak door kwade wil van anderen lijdt. Anderen lijken door jou beledigd te zijn en een zeker resultaat zou kunnen zijn, dat jij hen op jouw beurt beledigde. Het is alsof je onschuldig bent en toch ontdek je dat je steeds weer in dezelfde klem zit. De incidenten die je tegenkomt kunnen vergeleken worden met de verschijning van mensen met lepra. Jouw antwoord zou kunnen zijn: "Hoe komt het dat er zoveel mensen zijn die aanstoot aan mij nemen? Ze zouden zich niet zo tegen mij moeten gedragen. Het is altijd zo. Dit is niet juist. Wat scheelt deze mensen?"

Je kunt het zo zien dat de wereld jou op een of andere manier verkeerd behandelt. Op jouw beurt beschuldig je de anderen van hun gebrek aan consideratie met jou.

Er zijn anderen die zichzelf als verantwoordelijk zien voor het herhaaldelijk voorkomen van situaties, en toch zijn zij nog steeds net zo hulpeloos als degenen die niet het idee accepteren dat zij op een of andere manier aan het drama bijdragen dat zich steeds weer in hun leven herhaalt. Deze kinderen van Mij kunnen zichzelf schuldig voelen iets verkeerd te doen, zelfs als ze niet weten wat en misschien een onschuldig toeschouwer zijn.

In een scenario neemt iemand geen verantwoordelijkheid en in het andere scenario leeft iemand erdoor met schuldgevoelens. In beide gevallen gaat de aandacht naar henzelf.

Beter deze scenario's te laten en jezelf nu te vragen: "Wat doe ik? Hoe reageer ik hierop? Hoe kan ik de ervaring gebruiken ten voordele van allen?"

Laten We zeggen dat iemand jou ervan beschuldigt onbeleefd tegen hem te zijn of in zekere zin onvriendelijk, en je ziet dit als een aanval op jou. Jouw reactie is boosheid. Je wilt in de toekomst niets meer met deze persoon te maken hebben. Dat deed de deur dicht. Hij of zij deed jou onrecht aan en dat is het einde van jouw contact met die persoon. Dat is het einde van die persoon in jouw leven. Je bent er klaar mee.

En dus straf je de ander en ondertussen straf je jezelf.

Uit vriendelijkheid en edelmoedigheid zou je tegen degene die beledigd was en die jou daarna beledigde kunnen zeggen: "Het spijt me. Ik had er geen idee van. Ik was me er niet van bewust. Ik zou je nooit willen beledigen. Ik zal in de toekomst voorzichtiger zijn. Ik wil dat dit nooit meer gebeurt." Hoe zou het jou kwetsen dit te zeggen? Of zou je liever het boze slachtoffer zijn?

We hebben het erover dat je een echte vriend bent, niet een toevallige.

Als je met goede reden of zonder reden van iemand vervreemd bent, vervreemd je dan niet nog meer van hem. Sluit vrede.

Beter een vriend te maken dan een vijand. Beter voor allen. Beter voor de wereld.