Luister naar je hart, want het klopt in het Mijne, en Mijn hart klopt in het jouwe, zo intiem zijn Wij. Je hebt misschien het gevoel dat je buiten Mijn hart bent, dat je buiten Mijn hart zit, dat je buiten Mijn hart zit als een boeteling aan wie toegang wordt geweigerd.

Toch ben je al in Mijn hart verzonken. Dit is hoe je zo'n truc met jezelf speelt. Je houdt jezelf links en rechts voor de gek.

Weet vanmorgen in Wiens hart je bent. Je zit in Mijn hart en kent Onze Eenheid. Ken het kloppen van Mijn hart, het kloppen van het jouwe. Ken Mijn ademen, jouw ademen. Mijn hart pompt binnen het jouwe. Mijn hart zingt in het jouwe. Mijn hart staat op en zegt:

"Hier ben Ik. Hier ben Ik. Ik ben hier. Ik, het hart van de Almachtige God, ben precies hier waar Ik zijn wil, waar Ik het eerst uit Stilte te voorschijn kwam en hof hield in de wereld.

"Ik ben het hart van de Almachtige God dat in jouw hart van goud zit. Op welke andere troon zou Gods hart kunnen zitten? Niet minder dan in het gouden hart van de mens waar Ik geheimgehouden word, geheim voor zichzelf.

"Ik ben Gods hart dat in het hart van alle levende schepselen zit, maar Ik ben op de troon geplaatst in het hart van de mens, toch, zou je het geloven, vaak opzijgezet alsof Ik een toerist zou zijn of een God in een optocht. Kun je dit geloven?"

Als jij, mens, neer moet buigen, buig dan neer voor jouw hart waarin Ik, God, klop. Als je moet neerbuigen, buig dan neer voor het Almachtige Leven, een fontein dat onstuimig uit Mijn hart van liefde stort en jou oppakt alsof onder Mijn arm.

Ah, er is geen ander, geliefde. In feite zeggen We Hart van liefde in plaats van harten van liefde, omdat het Eén Hart is, Eén Liefde waarover We spreken, Eén Liefde zo heerlijk dat ze boven alles is, ofschoon er niets is om boven te zijn. Er is niets om dit Ene Hart van Ons mee te vergelijken, niets om boven iets anders te houden, want Ik ben God in de Hemel en jij bent God in de Hemel. Alles wat Ik ben, ben jij. En wat Ik niet ben, ben jij niet, en dus ben je voldoende voor jezelf.

Je kunt heel goed in God geloven. Het kan gemakkelijker voor je zijn in Mij te geloven dan het voor jou is Mij te geloven als Ik zeg, Ik ben Eén. Ik zeg, Wij zijn niet twee maar Eén. Ik zeg, Wij zijn Eenheid Zelve in schitterende pracht, en jij zegt: "Zeker, zeker, ja, ja, ik ben zelf pracht". Ondertussen voel je je als een oude doffe koperen munt, beduimeld door vele duimen, misschien van het trottoir opgeraapt.

Overal waar je schijnbaar zonder Mij loopt is een omweg, geliefden. Het is van het spoor af. Het is illusie. Het is de illusie van de wereld, een dwaling overgedragen van de ene generatie op de andere, terwijl je Mijn generatie bent, jij, alleen jij, alleen jij de Ene van Mij, Gods Uitverkorene. Gods Zelf gecombineerd in een illusie van dupliceren en vermenigvuldigen, jij de vermeende replica van Mij, terwijl Ik God ben en God Alleen. Een beeld kan alleen maar in de spiegel weerkaatsen. Noem jezelf het beeld van Mij. Je bent het evenbeeld van Mij, alleen ben Ik niet fysiek en net zo min ben jij dat.

Maar het maakt niet uit, We kunnen liefhebben als Wij, hoewel We Eén zijn.

Wij is Eén. Wij is Ik, God alleen met niemand om er boven te staan, en niemand om eronder te staan, en niemand om apart te staan. Wij zijn Eén. Voel deze Eenheid met Mij. Voel Mijn geluk, want het is het jouwe, het vermeende jouwe.