Waaraan heb Ik het genoegen van jouw gezelschap te danken? Je bent een groot genoegen voor Mij. Je bent Mijn genoegen. Ik trakteerde Mijzelf op jou. Natuurlijk zie Ik jouw Ware Identiteit terwijl jij dat niet doet. Jij ziet een facsimile. Je weet niet wat je ziet. Je ziet een snel veranderend beeld van jezelf dat in een zucht fluctueert. Je staat op onvaste bodem, in de woorden van de wereld. Je staat spectaculair solide, in Mijn woorden.

Ik geloof dat je Mijn woorden wilt. Je wilt zien zoals Ik zie. Je wilt zijn zoals IK BEN. Misschien heb je genoeg geritsel gehad. Misschien heb je lang genoeg doen alsof gehad. Je was bezig een spel te spelen en je weet niet wat je speelt. Je ziet het aan voor echt leven. Daarom, hoe serieus ben je daarover? Je speelt een spel met hoge inzetten. Het is maar een spel. Het is maar de schijn van een spel. Je bent werkelijk in een andere competitie. Je bent werkelijk buiten het spel van tijd en ruimte. Je bent een toeschouwer van bovenaf, die de façade als werkelijk ziet en de Werkelijkheid als een door de maan beschenen besmeurde droom. Wat ben je aan het doen? Wie denk je dat je bent? Je hebt ver weg van thuis gespeeld en je houdt vast aan de kleine figuur die je over het bordspel beweegt alsof je Monopoly aan het spelen bent of een van dat soort bordspellen.

Jouw verrassing voelt echt aan. En toch ben je elke keer weer verrast. Je loopt op een bepaalde weg en denkt dat je op een andere loopt. Je weet niet wat je doet en je weet niet Wie je bent, of je kunt niet bevatten Wie je bent. Je houdt een veer vast en verwacht dat die jou optilt. Je hebt een ander soort werkelijkheid dan die waar je aan vasthoudt. Het is de niet-werkelijkheid van illusie. Je speelt haar volledig. Je vertrouwt keer op keer op dat wat niet betrouwbaar is.

Je wilt het leven verpakt in een doos en je wilt die opendoen en sluiten wanneer het jou uitkomt. Je wilt aan de touwtjes trekken van hetgeen geen touwtjes heeft. Je wilt. Je wilt.

Ik wil ook. Ik wil dat jij je bij Mij voegt. Ik wil dat je weet dat Wij nauw met elkaar verbonden zijn. Daarbij is geen tweeërlei. Ondanks jouw streven. We zijn een niet te ontkennen Eenheid die jij over het hoofd ziet in jouw dolen door tijd en ruimte. In Werkelijkheid dool je door de Eeuwigheid. Jij bent oneindig de Mijne. Je bent zo de Mijne dat je niet bestaat behalve als passagier in Mijn hart. Je zoekt naar jezelf waar je al bent en toch ben je niet in staat geweest jezelf als Mijzelf te doorgronden. Het is een grote sprong voor jou en je aarzelt misschien om te springen. Je houdt van wat je kent en je bent verrast door wat je niet kent. Je kiest het bekende, het vermeende bekende, altijd boven het Onbekende, zelfs al is het Onbekende wat werkelijk bekend is. Het Onbekende heeft de antwoorden voor je.

Je vertrouwt op het onbetrouwbare en je vertrouwt niet op het Betrouwbare. Je bent als een zinnen-verslaafde. Je zwemt in de wateren van de zinnen en noemt de zinnen Waarheid terwijl de zinnen niet de hele betekenis van je leven zijn. Helemaal niet. Je bent eraan verslaafd. Je denkt graag dat de zinnen de poorten zijn tot dat wat je zoekt.

Geniet van de zinnen terwijl je tegelijk weet dat ze niet jouw meester zijn. Het is niet het hele verhaal, helemaal niet. Het hele verhaal is Nu. Je bent een verslaggever die het echte verhaal verborgen heeft. Je houdt van de afleiding van drama in het leven. Je zoekt opwinding en rijdt in de achtbaan. Rijd in Mijn armen, want Ik strek ze naar je uit.