Eenheid krijgt nu een nieuwe betekenis. Ik praat tegen Mijzelf. Er is niemand anders om mee te praten behalve als Ik de wereld met Mijn mond uitadem. Ik ben nog bezig de wereld en al haar inhoud uit Mijn mond die Alles omvat, zelfs als er niets is om te omvatten, uit te ademen.

Schepping is als woorden die het ding worden dat ze vertegenwoordigen en toch zijn woorden woorden en Schepping wordt vanuit gedachte gevormd. Mijn gedachte, maar niet echt, want de Schepping is geaspireerde liefde. Al deze bellen komen uit Mijn mond en deze bellen zijn de wereld in theater, de wereld zoals jij haar kent. De wereld is een voorgewend iets. De wereld heeft al deze vormen en verschillen en toch zijn ze maar schijn, want er is niets dan Eenheid in de wereld en Eenheid is Liefde. Eenheid kan in Waarheid niets anders zijn dan liefde. Eenheid betekent liefde.

Liefde is Vereniging. Wij, hoewel er geen Wij is, zijn een verbond van Eenheid. Alle liefde is de Mijne en jij bent de Mijne in zoverre dat We Een en Dezelfde zijn. IK BEN Een, verschijnend als velen, verschijnend als velen die rondrennen in allerlei ingebeelde inspanningen, aan het proberen zichzelf te vinden, hun Ene Zelf Dat Ik ben. Je bevindt je in schermutselingen.

Wat het fysieke doet is de perceptie van Onze Eenheid onderbreken. Mijn Eenheid, door de vermeende jou. Perceptie bestaat niet in de Hemel. In de Hemel is er kennis. Er is Eenheid zonder alle vermeende capes en dolken. Er is Eenheid. Hoor Mijn neuriën. Het is van Mij en jij bent er niet van afgezonderd behalve in jouw perceptie.

Jouw veronderstelde lichaam is geen replica van Mij. Jouw ziel is de Mijne en Ik ben de jouwe. Ik ben meer dan de jouwe. IK BEN IK, en jij bent Mij ook. Woorden gaan maar zover. Er zijn geen woorden om Eenheid aan te duiden. Nou ja, er zijn woorden en toch zo gauw er woorden zijn, dan spreken jij en Ik (de ingebeelde Wij) over jou en Mij als aparte Wezens. Ik praat tegen Mijzelf, want Ik ben Alles, en jullie, in woorden, zijn het Alles van Mij. Maar natuurlijk spreek Ik tegen Mijzelf, want Ik ben alles wat bestaat.

Ik maak tekeningen en er is een vermeende jij, terwijl jij, die echt Mij is, denkt dat je aan de buitenkant van de Hemel bent. Jij (die helemaal niet jij bent) denkt dat je ver van de Hemel bent. Zo verbazend als het is, geloof jij, de zogenaamde jij, in apartheid. Ik ben Een alleen en Ik voel Me nooit alleen. De vermeende jij, in jouw geloof in ongelijkheid, voelt zich alleen. Midden in het gezelschap van Eenheid in andere vormen en gedaantes, voel jij je alleen en je voelt je zelfs van Mij, Die jouw Eigen Zelf is, afgezonderd.

Zulke drama gaat door terwijl in Werkelijkheid er geen plaats voor drama is om door te gaan. Er is de Stilheid en Onveranderlijke Liefde van een staat van bewustzijn die Ik Hemel noem of wat ook in een andere taal, en die jij, de niet-bestaande jij, ook Hemel noemt of welke naam je ook gebruikt. Levend in het fysieke rijk misleid jij, Die werkelijk Mij bent, jezelf. Niettemin, zelfs als je misleid wordt, zelfs als je aan strohalmen in plaats van sterren vasthoudt, zul je jouw Ene Zelf Die Mij Is vinden en zo gaat het spel door en toch is er geen spel, want spellen bestaan alleen in tijd en ruimte. Buiten tijd en ruimte bestaat Werkelijkheid en Werkelijkheid is Eenheid. Werkelijkheid ben Ik.

En Ik lach en ben nooit opgehouden met de volheid van lachen uit Mijn hart van liefde te laten gaan, en Ik vraag jullie, de veronderstelde jullie, met Mij mee te lachen, want Ik ben Liefde, geliefden, en jullie zijn Liefde, want alleen Liefde is. Ik ben de grote Eenheid van Liefde en daarom zijn jullie dat ook. Ik ben jullie, dus daarom ben Ik alleen Ik, en dus praat Ik tegen Mijzelf en jullie dromen alleen maar een droom van anderszins.