God zei:

Ik hoor jouw wanhoop. Ik hoor je zeggen:

“Lieve God, geliefde God, de Enige Echte God, hoe kan ik, die verbonden ben met U, zo’n diepe wanhoop voelen? Hoe kan het zijn dat ik niet de gelukkigste mens ter wereld ben? Wat gebeurt er, en wat gebeurt er niet? Ik ben zo moe van het mij verloren voelen in mijn tegenwoordige en toekomstige leven hier, als een schijnbaar sjofel mens op een schijnbaar sjofele Aarde. Hoe kan het zijn dat ik mijn aandacht richt op de onderkant van het leven en niet op de Schoonheid en het Verwonderlijke van het Leven en op het dicht bij U zijn? “

Lieve Kinderen, jullie hebben angst voor verandering. Jullie zouden graag de wereld stevig onder jullie voeten willen voelen, en toch voelt de wereld niet stevig voor jullie. Jullie vragen je vaak af wat je hier doet, bibberend op Aarde. Jullie gedachten zijn vaak niet hier. Ze zijn ergens anders en jullie weten niet zeker waar dat ergens-anders is. Zoals het is, leef je parttime, van de ene hoogte naar de andere, in een Land dat je Angst kunt noemen.

Wat gebeurt er? Het is alsof je op een vlot zit dat drijft op een rivier. Je kwam ergens vandaan en nu ga je ergens anders naartoe. Niet de berg op, maar stroomopwaarts, en je drijft langs datgene waar het leven je brengt. Jij vraagt wat er aan de hand is?

Geliefden, wat er aan de hand is, is het leven.

Je wilt een soort certificaat van veiligheid. Jij wil een geschreven garantie zien. Jij wil nu en voor altijd vrede en een gevoel van voldoening en niet langer alleen maar aankondigingen daarvan.

Je wil nooit meer heen en weer geschud worden. Je wil nooit meer een trillend blad in de wind zijn, dat van een boom valt en dan wordt weggeblazen. Je bent misschien geneigd om te denken dat jouw leven afhankelijk is van onbetrouwbare gebeurtenissen en reacties van de wereld om jou heen, terwijl jij het bent die je leven laat afhangen van jouw reacties en twijfelende opvattingen daarvan. Het kan heel goed zijn dat jij het leven op een door jou bedachte afstand weghoudt van jezelf.

Natuurlijk, je vraagt hoe en wanneer je, ondanks de winden die waaien, onafhankelijk en standvastig kunt zijn. Ja, jouw reacties zorgen er voor dat jij wankelt. Je bent lang niet zo afhankelijk van de wereld als je denkt dat je bent.

Jij vraagt hoe je kunt vertrouwen op wat Ik zeg? Je stelt je voor dat Ik wens jou comfort en troost te bieden, en toch ben je bang dat wat Ik aanbied niet op feiten gebaseerd is. Je ziet dat er beloftes worden aangeboden. Je bent bang dat beloftes alleen beloftes zijn. Je zou graag willen vertrouwen, maar je kunt nog niet echt vertrouwen op beloftes die uitkomen. In ieder geval niet in de tijd dat jij leeft, je denkt niet dat je dat kunt. Jouw vertrouwen is aan het verzwakken.

Je verlangt er naar met hand en tand te vertrouwen op het leven. In feite ga je op en neer in jouw vertrouwen in Mij en het leven en alles en iedereen. Je voelt dat je in gevaar bent. Het is bijna zo dat je iets in jouw nadeel koopt, alsof wantrouwen jou op een of andere manier ondersteunt.

Wat is het, Geliefden? Waar ben je zo voor op je hoede?

Het geheel van de wereld is niet altijd jouw parel geweest. Je kunt het niet leuk vinden om onder ogen te zien dat jij, net zoals de wereld, je eigen teleurstelling bent. Je bent niet zoals je wilde zijn. Je kunt schreeuwen tegen de wereld, tegen het leven, tegen Mij, etc. links en rechts. Teleurstelling van waar dan ook is makkelijker om naar te kijken dan naar de teleurstelling in jezelf.

Ik zal nooit wensen dat jij jezelf naar beneden haalt. Nee, nee, helemaal niet. Toch, als het op jou aankomt, veroordeel jij jezelf van eigenzinnigheid en het onvermogen om met optimisme deel te nemen aan het leven, en je laat een bel van angstige wanhoop rinkelen.

Je zou het zo fijn vinden als een Grootse Hand je boven je flauwe hart zou uit tillen. Je verlangt zo naar een held die jou op een wit paard tilt en jou op weg stuurt naar Gouden Bergen.

Vanaf jouw niveau van waarneming en aandacht is het leven niet veilig. Het is gevaarlijk. Je kan ieder moment in een mangat vallen. Het leven lijkt afgedwaald te zijn van het geluk dat aan jou verschuldigd is. Stijf en onbuigzaam kun je scheel naar het leven kijken, alsof het leven iets is waar je wel doorheen moet waden, in plaats van het te omarmen.

Denk er over na, je hebt het omgekeerd.