God zei:

Geliefden, in deze minuut straalt al Mijn liefde voor Jullie Allemaal – wat hetzelfde is als die Ene Jij – uit als fonkelende lichtjes op glinsterende spaken van fietsen. Stel je eens voor hoe al dit licht met het trappen van de pedalen naar jullie onderweg is. Als je je volledig bewust zou zijn van al Mijn liefde die naar jou toe fietst, zou dit wonder je achterover doen vallen. Als Mijn liefde glinsterend water zou zijn, zouden we spreken over de Niagara Watervallen van Liefde die over jou heen worden gegoten en jou verlichten.

Je wordt graag even verblind door al het licht, toch kun je Mijn liefde voor jou te vaak over het hoofd zien. Er is een soort bewijs van liefde waar jij naar verlangt en waar je nooit genoeg van krijgt. Als ik jou elke dag een dozijn rode rozen zou sturen, zou dat niet genoeg bewijs kunnen zijn van Mijn liefde voor jou.

Als je je bewust begint te worden van Grootse Universele Liefde, zal dat je overweldigen. Je bent dankbaar en toch, toch is het te veel liefde voor jou – en op hetzelfde moment niet genoeg. Je doet dan afbreuk aan deze ontluikende liefde met jezelf zorgen maken, zoals:

“Goed, ik voel dat zoveel liefde mij bereikt vandaag, maar zal het morgen ook nog hier zijn? Helaas, hoe ontdaan ben ik zonder het gevoel van liefde. Ik heb eerder een overweldigend gevoel van liefde zien komen en zien gaan. Het kan zijn dat liefde die wordt teruggetrokken meer pijn doet, dan liefde die niet van het begin af aan al niet duidelijk was. Misschien heb ik liever alle hoop op liefde teruggetrokken, dan voor één moment liefde te hebben. “

“God, het lijkt alsof liefde mij vernietigt. Het is voor mij zo kostbaar, dat het mijn hart over kan nemen, en het mij ongedaan maakt. Liefde voor of van mij is nooit gebleven of nooit lang gebleven. Alleen voor eeuwig zou genoeg zijn. Ik weet niet hoe ik mijn glimpjes van liefde voor eeuwig in stand moet houden, of zelfs maar voor een week of een dag. “

“Ik heb tenminste liefde gekend, of is het alleen maar de schijn van liefde die ik heb gekend? Ik ben nooit een weeskind geweest. Ik kan me niet voorstellen wat het is om een weeskind te zijn, en toch voel ik me soms alsof ik mijn geliefden ben verloren. “

“Ik spreek van werkelijk gegeven liefde die op niets uitloopt. Het was per slot van rekening maar liefde van een sterveling en ik ben zo dorstig naar liefde geweest en zo in vervoering gebracht door haar licht, en nog meer verrukt als ik niet langer liefde kan vinden in mijn hart of ergens anders.“

“Ik ben niet zo goed in het onderhouden van mijn eigen liefde, tenzij ik, in werkelijkheid, verlaten ben door de liefde van iemand anders. Ik lijk niet in staat te zijn tot het onderhouden van liefde in mijn hart, maar ik kan wel rouwen om verloren liefde. Liefde heeft mij altijd bedreigd met haar ontsnapping. “

“In elk geval , er is niemand in de wereld die mij nu liefde aanbiedt, in welke vorm of hoeveelheid dan ook. Nee, ik lijk nergens restanten van liefde te kunnen vinden. Was er werkelijk ooit liefde? Ik dacht het. Hoe ik dat vroeger ook dacht. God, liefde lijkt niet voor mij te zijn. Het is dan beter voor mij om het idee van liefde los te laten, omdat ik zo goed ben in verliefd worden.”

“Waar bevindt liefde, waar of niet waar, zich eigenlijk? Liefde is een gedachte, is het niet? Het kan een gedachte zijn die niet meer of minder is dan welke andere gedachte dan ook. Liefde zou kunnen zijn als een grote glimmende appel, toch als ik een hap neem, is deze lang zo goed niet als ze er uit zag.”

“Dus, God, waar ga ik vanaf hier naar toe?”

In dit geval, geliefden, geef elke overgebleven druppel van liefde die je hebt weg. Geef het allemaal weg. Stuur het weg, zodat anderen zich er in kunnen koesteren. Liefde is niet iets wat je voor jezelf moet houden. Je moet het uitbreiden. Gooi jouw restant van liefde de wereld in als een appelpit. Wie weet, er kan zomaar andere Boom van Liefde groeien voor iemand die je niet eens kent.