God zei:

Het is gemakkelijk om fouten te vinden. Je bent erin getraind! Het refrein echoot door je hoofd:

"Zoek de fout! Kijk snel, er moet iets mis zijn met dit, en er moet iets mis zijn met dat. Er is iets mis met alles. Ik moet gebreken onthullen. Gebreken moet worden verdreven. Het leven is nooit goed genoeg, niet voor lang toch. Ik kan beter snel wezen met het etiketteren van fouten. Ik kan altijd wijzen op een fout. Ik ben er goed in. Ik word er een meester in."

Er is niets mis met het concept van iets beter maken. Echter, het vinden van fouten neigt er toe om te beginnen met afbreken in plaats van opbouwen. Nu, vergeef Mij voor het vinden van een fout. Eigenlijk, als jij gespecialiseerd bent in het vinden van fouten, plaats jij jezelf in een moeilijke situatie. Fouten opsporen knijpt in je neus en laat je ogen loensen.

De andere kant van de verbetering van anderen of van hun werk is dat jij er gewend aan raakt om ontevreden te zijn. Het vinden van de fatale fout kan uitgroeien tot een manier van leven. De fout is het deel van het leven dat jij bespringt. Je bent al bezig met andere versies van hetzelfde verhaal. Er zijn betere verhalen die jij kunt vertellen. Vertel ze.

Misschien als je struikelt over een fout, word je enthousiast over hoe slim je bent! Wat een ontdekker ben jij! Hoe toegewijd aan de waarheid ben jij! Niets slipt er bij jou doorheen.

Geliefden, het soort waarheid dat er in de wereld wordt aangewezen is niet echt een openbaring. Het is al enige tijd bezig. Het is geen nieuwigheid. Het is oude koek, saai en vervelend. Fouten zijn er dertien in een dozijn, maar jij wijst met je wijsvinger naar de fouten die jij bespeurt. Je wijst niet naar elke wolk aan de hemel met verbazing en vindt fouten in wolken omdat het wolken zijn? Waarom dan zoveel andere geschikte fouten verheerlijken, omdat ze niet een perfecte symmetrie volgen? Ik vraag Me af of je echt gelooft dat fouten spectaculair zijn.

Ontwikkel een talent om fouten niet zo veel aandacht te geven.

Het kan misschien worden gezegd dat de grootste fout het aanwijzen van fouten is. Er zijn echt andere dingen om te zien en over te praten en te ontdekken.

Wat is oordeel eigenlijk, behalve het wijzen op fouten?

Oordeel maakt iets kapot. Oordeel gaat als een dolle te keer. Het is beter om het vinden van fouten er uit te gooien. Het is Mij een raadsel waarom het zo prettig lijkt voor Mijn kinderen om zo kritisch op fouten te zijn. Ik begrijp niet welk een groot talent het opsporen van fouten nodig heeft, dat het er voor zorgt dat het iemand een triomfantelijk gevoel geeft.

Een leraar kan elke misschien in het schrijven van een student iedere fout steeds weer vinden, zonder erkenning van het eerlijke hart dat het kind uitdrukt. De docent ziet fouten en kijkt misschien niet naar het belang van wat iets betekent voor het hart van het kind. Zijn spelling en interpunctie en grammatica zo belangrijk dat een leraar zal stompen op het hart van een kind? Wat het kind schrijft drukt zijn Wezen uit, maar de waardeloze leraar, vergetend dat het schrijven een doel heeft voorbij aan conformiteit, koos misschien correctheid boven het kind zelf.

Dit is omdat iets van het hart aangeprezen is als meer belangrijk en essentieel. Het hart is ergens uit het zicht afgezet, alsof het intellect wordt verondersteld als allerhoogste te heersen en het hart zou een wees moeten zijn, die niet bedoeld is om te schitteren, maar te worden onderdrukt en uit de buurt van de indrukwekkende vrienden van het intellect gehouden te worden, weggeschoven in een of andere kleine kast of hal achterin.

Dit is een onrechtvaardigheid. Het hart voldeed niet aan de verwachtingen. Het hart, de kern van alle leven, is opzij gezet, alleen op bepaalde tijden toegestaan om naar buiten te komen, alsof het hart niet de rechtmatige erfgenaam van Mijn troon zou zijn.