God zei:

Wat zie je als je denkt dat je een glimp van een geest ziet, iets wat zo licht langs je wangen strijkt dat je je afvraagt of je überhaupt iets gezien hebt? Hoe dan ook, geliefden, je zag een gedachte, of je dacht een gedachte. Wat is zien anders dan een gedachte? Jouw oog zag iets en je geest sprong op dat wat je zag en veranderde het in iets met een naam. Woorden zijn namen. Gedachten zijn namen voor waar we dan toevallig ook aan denken en deze namen aan toeschrijven. Gedachten zijn ergens voor. Het leven in de wereld wordt nagejaagd door gedachten. Gedachten kunnen zeker de wateren vuil lijken te maken en het ingewikkelder maken in plaats van eenvoudiger.

Hoe komt het dat je de betekenis van zoveel woorden kent? Hoe weet een jong kind al zoveel? Hoe wordt een taal natuurlijk voor de lippen, tong en wang van iemand in het ene land en vindt iemand anders in een ander land een andere formatie natuurlijk voor hem? Hoe komt het denken tot stand en wat is het eigenlijk? Mooi voor de één, kan onbegrijpelijke taal zijn voor een ander.

Misschien is de stem als een blaasbalg die vibraties uitpompt naar de oren, en is taal niet meer dan een vertrouwd ritme of een oefening op een mandoline. Taal is een prachtige uitvinding. Zou communicatie toch eenvoudiger kunnen zijn, gemakkelijker, vrediger, zonder de verstrengeling van taal? Je zou misschien meer ontspannen zijn zonder het intellect van taal.

En toch gaf Ik je taal om mee te onderzoeken. Met taal ben je als een jager met pijl en boog. De boog is als een gedachte en je trekt haar terug en dan laat je haar gaan. Je schiet je pijl van gedachte af om iets te vangen, misschien een andere gedachte te vangen, misschien om de aspecten van actieve gedachten die je hebt te begrijpen. Misschien zijn Mijn kinderen zonder taal dichter bij hun hart en daarom dichter bij de Waarheid.

Je hebt je misschien afgevraagd of je gedachten denkt of gedachten jou overnemen. Hoe kun je zoveel gedachten op een dag hebben? Ze moeten ergens vandaan komen. Je kunt denken dat gedachten als vogels zijn die ergens in de stratosfeer rondvliegen en op jou landen. Gedachten lijken uit iedere richting op jou neer te komen. Soms denk je dat je jouw gedachten denkt, dat je ze ontdekt, dat je ze in elkaar zet, en soms denk je dat gedachten zijn als verstrengelde struiken met doornen waar je in struikelt. Hoe kan één mens, jij bij voorbeeld, zoveel gedachten denken op één dag, en op een andere dag is je geest ongeveer blanco en zoek je naar de gedachten om je geest te vullen.

En waar gaan gedachten heen als je klaar met ze bent, of zij klaar met jou zijn?

Of gedachten nu bij jou vandaan komen of dat gedachten zijn als muggenbeten, meestal word je ermee overspoeld. Jouw gedachten zijn snelvuur- gedachten. Er lijken geen schermen te zijn om gedachten buiten te houden. Gedachten hebben een vrije loop en een sportdag met jou. Meestal heb je genoeg gedachten om branden mee te bouwen. Gedachten gaan uiteindelijk hun weg of maken zich uit de voeten en toch ben jij verantwoordelijk voor ze.

Jij bent als de oude vrouw in een schoen
die zoveel kinderen had
dat ze niet wist wat ze moest doen. (uit Moeder de Gans sprookjes, vert.)
Gedachten zijn jouw kinderen. Jij bent voor ze verantwoordelijk voor. Ze komen immers bij jou vandaan. Je wilt leren ze in toom te houden en ze niet overal te laten gaan en andere mensen in de weg te zitten. Gedachten zijn zo’n last en toch kun je ze niet verloochenen. Op een of andere manier zijn het jouw gedachten. Jij dacht ze of leende ze of spelde ze. Daarom ben jij er verantwoordelijk voor.