God zei:

Wat is eenzaamheid anders dan gebrek aan kennis? Wat is eenzaamheid anders dan gebrek aan Zelf-Bewustzijn. Wat is eenzaamheid anders dan eigenzinnig denken, een raaklijn, een gebrek aan Zelf-Besef? In het geval van eenzaamheid heb je jouw hart op drift gestuurd. Net als baby Mozes is jouw eigen lieve hart op drift op de kust geworpen. De kust is niet ver van de zee, en toch van de kust van God te worden weggeworpen is onmogelijk te begrijpen. Ik vraag Me af of eenzaamheid mode is geworden in de wereld, iets wat populair geworden is.

Wat voor kloof kan er tussen de Eenheid van Ons gekomen zijn? Welke denkbeeldige lijn is er getekend dat je jezelf van Mij zou afsluiten, alsof afstand verstandig is en meer waarschijnlijk dan Eenheid?

Het is moeilijk voor te stellen dat jij, een kind van Mij, je hoofd van Mij zou kunnen afwenden. Met de Oceaan recht voor je, hoe zou je je hoofd van Mij kunnen afkeren en je hart uitgeschakeld?

Je denkt misschien dat je een leven lang aan naar Mij zoeken en Mij niet vinden besteedt. Ik kan niet wegkijken en kijk ook niet weg. Ik kijk precies hier naar jou. Je kunt denken dat Ik jou niet begrijp of dat Ik niet om je geef, terwijl jij het niet ziet. Ik zie. Ik zie je. Ik houd jou pal voor Mij. Je bent nooit uit het zicht of uit gedachten. Ik roep jou elk moment tot Mij, dag en nacht, seizoen na seizoen. Je bent in Mijn gedachten en je bent in Mijn hart. Op een miljoen manieren zeg Ik: “Ik ben hier”. En je lijkt Mij niet te horen. Je wilt dat Ik naar jou toe kom.

Ik ben naar jou toe gekomen. Ik betuig Mijzelf. Ik doe alles om jouw aandacht te krijgen en toch hoor je Mij niet. Je ziet Me niet. Ik dans voor je. Jij danst weg en vraagt waar Ik heen gegaan ben. Hoe ben je aan dit gevoel van afwezigheid gekomen? Waarom zou je deze veronderstelde afstand als een handdoek voor Ons ophouden? Ik heb jouw zijde nooit verlaten. Mijn hand heeft die van jou eeuwig vastgehouden. We hebben een afspraak, jij en Ik. We zijn voor altijd Eén en nooit niet Eén. Geliefden, je gedachten dwaalden. Je hebt je zinnen gezet op verre oorden die niet bestaan. Ik besta. De Hemel bestaat. Het Koninkrijk van God ligt in jou. Ik ben voor altijd in jouw hart genesteld. Hoe zou jouw hart ooit de laatste kunnen zijn om dat te weten?

Zelfs toen de Verloren Zoon van Mij, zijn Vader, wegbleef, wist hij waar Ik was. Hij wist waar hij naar terug kon gaan en hij ging terug. Toch kun jij zeggen dat Ik niet besta en er nergens voor jou is om heen te gaan. Je roept uit:

“Waar bent U, God? Waar bent U zonder mij heen gegaan? Waarom heeft U mij verlaten? Waarom zou U mij wanhopig en verlaten laten?”

Waarom zou jij jezelf beroven en je bewustzijn van Mij laten vallen? Een verlies van Mijn tegenwoordigheid betreuren is niet bepaald het beste gebruik van jouw leven. Het is niet een boek dat je wilt schrijven. Je hebt lang genoeg besteed aan het schrijven ervan. Je hebt te lang besteed aan het schrijven van deze donkere fantasie. In plaats van jouw steun aan het elders zijn van God, kom terug in het Licht van God. Kom terug naar Mij. Kom naar Mij toe en zeg:

“God, hier ben ik. Ik ben hier. Ik kwam terug. Ik had een droom dat U weg was. Nu weet ik dat dit een droom was die ik gedroomd heb. Ik droomde dat ik mijn ogen bedekte en nu heb ik ze weer voor U geopend. Ik ben naar U teruggekomen, God. Ik ben hier voor U. Wat zou U mij vragen om voor U te doen?”