God zei:

Hallo, lieverds. Laten we eens een ritje rond het Universum maken vandaag, een tocht in een cabriolet, of op de fiets, of met een wandelpas te voet. Wij kunnen het gehele Universum in een mum van tijd beslaan, want het ritje dat We maken is niet onderworpen aan de tijd. Wij zeggen: "Laten we gaan!" En dan zijn Wij weg, zo snel mogelijk weg van hetgeen jij nu hier noemt, in werkelijkheid is er geen hier en er is geen daar. We zijn in de geen-tijdzone van de Eeuwigheid en We zijn in de geen-plaats zone van de Oneindigheid. Wij omarmen elkaar en het Universum ligt binnenin Onze grip besloten.

Wat denk je dat het betekent als We zeggen: geen tijd en geen plaats? Het betekent precies dat. We zijn over het geheel genomen op een ander vlak. Wij zijn zonder snelheid wanneer de tijd niet binnen komt en er is nergens plek voor ruimte om te belemmeren, want noch plaats, noch ruimte, noch tijd, noch vertraging, bestaan.

Liefde bestaat uit zichzelf, nochtans niet in een vacuüm. Eerder in Volheid bestaat liefde en niets behalve liefde bestaat. Eeuwigheid en Oneindigheid zijn geen illusie. Zij zijn de Waarheid. Er is geen drukte en gedoe. Er zijn geen start- noch eindpunten en ook zijn er geen omwegen in de liefde van Eenheid.

Kijk, Wij zijn Eén. Wij zijn het Universum, zo gaat het lied. Wij zijn de hele bepakking en bezakking, wat betekent dat er niets anders is dan Eenheid en dat is liefde. Het is onmetelijke liefde, een fontein van liefde. Er is ontelbare liefde, maar is verantwoord met geen gedoe en misschien is dat wat door jou kan worden beschouwd als onvoorstelbare liefde, liefde voorbij aan je flauwe vermoeden, louter liefde, anonieme universele liefde in een Universum van Liefde, een Universum van Licht, vaak gezien als vonken die oplichten in deeltjes, alsof licht daadwerkelijk kan gescheiden worden van licht. Liefde kan niet zoiets doen. Liefde kan zichzelf niet scheiden in vonken hier en vonken daar.

In de wereld kun jij op het oppervlak van Liefde en van het Licht krassen, maar toch, waarlijk, liefde is vanuit zichzelf compleet. Het is niet breekbaar in ongelijke stukken. Liefde kan niet worden versnipperd. Dat is de Grote Illusie, dat liefde in pakketten zit die gemakkelijk uit elkaar getrokken kunnen worden. Zeker, je hebt liefde zien komen en gaan. Je hebt liefde vlak voor je ogen zien verdwijnen tegen jouw wil. Jij hebt waargenomen hoe liefde start en stopt, alsof liefde een voorbijgaande stemming is die niet kan blijven.

Wat kan dit doen? Niets kan dit doen. Liefde is niet wispelturig. De heelheid van de liefde is intact. Liefde is schijnbaar gescheurd of versplinterd of eigenzinnig, maar dat is een cartoon afbeelding van liefde.

Energie kan niet vernietigd worden, nochtans kan zij gezien worden als zijnde niet in orde. Liefde kan worden gezien als bijzonder in plaats van universeel. Onbehaaglijk met liefde, kun je zien hoe liefde omgezet wordt in kleinzieligheid en veeleisendheid en ontevredenheid en woede en tijdelijkheid, nochtans is de liefde zelf zelfs niet aangeraakt. Liefde is bestand tegen alle gedachten over liefde en beminnen en bemind worden. Liefde is intact, doch de wereldgedachten hebben liefde grote schade toegebracht. Overschreden gedachten in de wereld hebben jou grote schade toegebracht.

Ergens gaandeweg is je geleerd om je ware hart te verwaarlozen. Jij distantieerde je van je gevoelens en maakte er misbruik van. Verondersteld te zijn werd jouw spreekwoord. Goed gedrag en normen maakten inbreuk op je hart. Je denkgeest begon de liefde te beheren in je hart en vertelde je hart, waar en wanneer de liefde zou kunnen worden onderhouden. Je hart werd verteld wat te voelen en gedachten domineerden je hart en brachten het tot zwijgen. Op uitbundigheid werd getrapt. Er werd gestampt op spontaniteit en je mooie hart raakte in verval.

Nu gaan We het Jaar van het Hart in en liefde zal van jou af gutsen, en liefde zal de aarde inhalen, en liefde zal jou inhalen. Jij zult het zien.