God zei:

Jullie, Mijn Kinderen, zijn voor Mij als een veld boterbloemen! Jullie gezichten bewegen omhoog naar de zon. Je danst in de wind. Je draait en zwaait.

Of je bent als een koor jonge vogeltjes die hun bek opendoen, klaar om hun voedsel te ontvangen en het door te slikken.

Je bent iets moois dat in Mijn leven gekomen is – door Mijn hand gewenkt, naar Mij toe snellend door je eigen bewegingen en toch word je aangedreven door een Stilte die voor jou op de loer ligt en jou in zijn greep neemt.

Jullie kijken naar Mij voor de vervulling van je leven en toch, geliefden, je bent de Mijne. Je bent Mijn vervulling. Ik ben jouw Reden van Bestaan en jullie zijn die van Mij, en dit is hoe Wij Eén zijn en niet feitelijk twee. We zijn één in Geest en We zijn één in doel. We zijn Eén hoe je het ook wendt of keert. Mijn geliefden, We zijn Eenheid voor eens en altijd.

Eén is het grootste getal dat er is. Iedereen kan tot Eén tellen. Het is alsof We Eenheid binnengaan, zelfs als We altijd in Eenheid gepast hebben en nergens anders. Natuurlijk is het toevallig zo, dat je in vele richtingen tegelijk leeft. Toch verandert niets de Werkelijkheid van Onze Eenheid. Zie het onder ogen, We zijn een eenling.

En wat voor eenling! Wat een Onmetelijkheid verpakt in Eenheid zijn We. We zijn de Essentie van Eenheid, begrijp je. Er is geen vermenigvuldigen van Eenheid of verdelen ervan of splitsen ervan of oplappen ervan. Eenheid is en Eenheid doet. Eenheid is als stromend water. Er is geen scheiding tussen Ons. Geen enkele. Helemaal geen. Maar, ach, ach, er is illusie. Onze Eenheid is besmeurd met illusie. Eenheid is Eenheid, maar illusie is erin geslopen om jouw besef van Onze Eenheid over te nemen.

Fantasie houdt Onze Eenheid tussen zijn twee handen. We worden golvingen en stromingen in een spiegel en We nemen wat We zien voor feit aan. Ik ben echter De Ware Realist. Ik zeg je, dat Mijn beeld, dat wat zo is, een miljoen afleidingen ziet die naar jou roepen. Je kunt je verzetten tegen wat je ziet, weerleggen wat je ziet, misschien erom zieden, toch zul je zelfs de Waarheid neerslaan, schijnbaar de voorkeur gevend aan illusie boven Waarheid.

Je weeft een web en je raakt eraan gewend door het web dat je weeft gebonden te zijn. Je strooit jezelf zand in de ogen. Je houdt ervan te kijken naar Eenheid die schijnbaar vermenigvuldigd is, en waarlijk, je raakt buiten jezelf in de myriade van illusie waar je in valt.

Illusie wordt een machtige hobby van je. Je wordt er erg serieus over. Het omvat jouw hele leven. Het is een verslaving. Je bent er zo vertrouwd mee. Het is in jou verankerd. Je antwoordt het leven automatisch op dezelfde manier zoals je jouw naam noemt. Jouw naam is een andere illusie. Het is weer verstoppertje dat je speelt. Je speelt veel in de periferie.

Maar toch, overal waar je gaat, en iedereen die je ziet, je ziet jezelf. Je vergeet wie je ziet. Je vergeet naar wie je zoekt. Je zoekt naar jezelf. Je bent overal en je ziet anderen. Je ziet jezelf niet. Je zoekt jezelf ergens anders. Je bent een meester in zelfbedrog geworden. Je neemt een omweg naar de Werkelijkheid van jou.

De Werkelijkheid van jullie BEN IK, en dat is de Waarheid. Je lijkt illusie en Werkelijkheid door elkaar gehaald te hebben. Je zegt dat je de Werkelijkheid wilt kennen, maar je hangt een fictieve poster op.

Kijk, Ik zoek jou en je smeert ‘m alsof je te verlegen bent om gevonden te worden. IK BEN het, jezelf, die op zoek is naar alles wat jij bent.