God zei:

Op alles is een antwoord. Het hoeft niet een antwoord te zijn dat jij wilt, maar het is het antwoord dat je krijgt. Je wilt dat antwoord misschien niet horen, maar toch is het jouw antwoord. Je wilde een ander antwoord. En je hunkert ernaar te weten waarom dat antwoord. Waarom een nee tegen een zoet verlangen in jouw hart, en je wilt weten waarom, alsof God jou moet antwoorden op de manier die jij zo graag zou willen.

Als het verlangen van jouw hart niet vervuld wordt, is niet alles verloren. Overweeg voor een moment dat, hoe hartverscheurend het antwoord ook voor jou is, het antwoord dat je krijgt het juiste is. Hoe kan het, vraag je en vraag je steeds weer.

Het is absoluut het juiste antwoord. Natuurlijk, je begrijpt het niet. Hoe kun je begrijpen waarom in hemelsnaam jouw ware liefde niet naar jou toekomt?

Ik vraag: Hoe ter wereld kun je het begrijpen? Het is niet zinvol.

Maar wat als alles wat in het leven gebeurt of niet gebeurt juist is? Onmogelijk voor jou om te begrijpen hoe dat waar kan zijn. Maar wat als dit waar is? Als dit waar is en je accepteert die mogelijkheid, dan zou jouw lijden minder zijn. Jouw lijden zou veel minder zijn. Jouw lijden zou niet bestaan. Hoe kan dit, vraag je je af, maar wat als dit waar is?

Het zou heel goed kunnen zijn dat jou bespaard wordt wat meer ongelukkig zijn zou kunnen hebben betekend. Op dit moment ben je er zeker van dat een bepaalde persoon jouw ware liefde is en toch zie je later misschien (of niet) dat jij en hij niet voor elkaar bestemd waren, en dat het tot nog meer tranen geleid zou hebben die je rijkelijk vergoten zou hebben. Hoeveel keer per dag komt er een droom op Aarde uit, en is het niet de droom die je dacht dat het zou zijn.

En dan vraag je weer: Hoe kan zo’n prijzenswaardige droom die zo groot is, niet uitkomen? Je vraagt je af, hoe kan dit? Je vraagt waarom. Je vraagt om een verklaring.

Voorts, hoe kan het juist zijn dat jouw geliefde zijn lichaam misschien verlaat en jij nooit zelfs maar de kans krijgt om te zien wat had kunnen zijn?

Moeilijker nog, hoe kan een kind uit jou geboren worden en jouw kind verlaat de wereld, en jij blijft beroofd achter. En je vraagt verder: Waarom ik? Waarom mijn kind? En het vragen gaat maar door.

Ik zal jou vragen: Vanuit het menselijke perspectief, hoe kan dit zinvol voor jou zijn? Vanuit het menselijke perspectief, wat voor goeds kun je mogelijk uit zulk intens verdriet zien voortkomen?

De vermeende dood kan voor jouw ontwikkeling zijn. Hij kan voor de ontplooiing van het kind zijn. Hij kan voor de evolutie van de wereld zijn. Het kan zijn dat jij een onschuldig toeschouwer bent. Dit alles is voor jou gewoon bijna onmogelijk om te begrijpen. Maar kom zover, geliefden. Kom zover: Wat er gebeurt is niet bedoeld als straf.

Je schildert Mij toch niet af hier hoog in de Hemel terwijl Ik manieren zoek om jouw hart te bezeren? Je schildert Mij toch zeker niet af hoog in de Hemel, terwijl Ik van genoegen in Mijn handen wrijf, terwijl ik aan Mijn snor draai als een boef in een oude film?

Ik kijk zeker naar een groter beeld dan jij zien kunt. Vanuit Mijn gezichtspunt vallen de stukjes op hun plaats.

Jij kunt het niet begrijpen, en dit is wat je misschien moet begrijpen in zoverre, dat je dat wat jouw begrip te boven gaat kunt accepteren, en je zult er niet langer tegen vechten.

Hoe kan het dat je zo’n goede werker bent, bij voorbeeld, en goed voor iedereen en dan heb je een zware dag op je werk. Er is die uitdrukking: Het hoort er allemaal bij ('All in a day's work”). Of misschien is de uitdrukking soms: All in a hard day’s work”.

En er is de Franse uitdrukking: C’est la vie. Dit is het leven. Zo is het leven.

Waar jouw hartzeer ook mag zijn, kom tot het punt dat je met je hoofd schudt en opstaat en doorgaat en het verleden voorbij laat zijn en uitvindt wat het leven nu voor jou in petto heeft en leef het.