God zei:

Je weet dat je het leven op Aarde leeft op vele niveaus. Jouw gedachten bezoeken vele plaatsen en je gaat door vele dingen en alles op wisselende niveaus. Er kan vreugde en verdriet zijn op hetzelfde moment. Je hoeft niet het een of het ander te kiezen. En alles ervan, de diepte van verdriet en de hoogten van vreugde, het is allemaal vluchtig, en uiteindelijk, ongeacht hoe diep en belangrijk voor jou, zullen ze er niet altijd zijn.

Het kan moeilijk voor jou zijn te erkennen dat je je niet altijd zult voelen zoals je doet, want je zou het gevoel kunnen hebben dat jij belangrijke deelnemers in je leven verwaarloost. Hoe kun je bij voorbeeld, zou je tegen jezelf kunnen zeggen, hoe kun je opgeven om deze of die te geven? Je kunt denken: “Hoe kan ik mijn speciale herinneringen opgeven?”. Je kunt het gevoel hebben dat je alle liefde die herinneringen vertegenwoordigen, eruit gooit.

Of het nu in het geheugen is of niet, wat op jou indruk gemaakt heeft blijft terwijl het tegelijkertijd niet langer zijn sporen op jou achterlaat.

Er is niets wat je moet behouden. Geschreven in jouw hart, dat is genoeg. Er zit meer aan jouw leven vast en de mensen erin dan wat je verzamelt. Je kunt misschien beter begrijpen dat jouw waarde niet gebaseerd is op wat er in het leven gebeurt. Hoewel je begrijpt dat je ontslagen kunt worden op je werk en dat je daarom niet minder bent, houd je nog steeds vast aan de mensen die steunpilaren waren in jouw leven. Het is alsof als je ze los zou laten, je het gevoel zou hebben dat je minder bent.

Er is geen meer en er is geen minder. Jij bent niet meer noch ben je minder. Dat is slechts vanuit één lens gezien, geliefden, terwijl jouw leven zelf uit vele richtingen komt.

Je hebt opbouwen niet nodig. Je hoeft niet aan het verleden vast te houden. Je bent veel meer dan je verleden. Je bent veel meer dan je toekomst. Je bent veel meer dan iets wat je doet.

Eens speelde je hinkelen. Je liet hinkelen los. Het was heerlijk. Het was geen verlies hinkelen los te laten. Het is geen verlies iets of iemand los te laten. Niemand in jouw leven is bedoeld in een cel te blijven.

Er werd een schilderij geschilderd en in het zonlicht overdag verschiet het schilderij. Maak nieuwe schilderijen, geliefden. Zoals de dag nacht wordt, is er altijd een nieuwe dageraad en jij staat ermee op.

Er is geen calamiteit. Ondanks wat jij van het leven maakt, zijn er geen ups en downs. Ups en downs zijn slechts een manier om naar het leven te kijken. Op een ander niveau stroomt het leven gewoon verder. Er is niets om jou te doen struikelen of jou af te remmen, noch is er iets om het te versnellen. Het leven is gewoon altijd aan het stijgen boven de bergtop op de manier zoals de zon opkomt. Het is een routine die geen routine lijkt en toch is het leven altijd bezig over de bergtop heen te gaan.

Het is alsof je een handle op het leven draait op de manier zoals je een oude grammofoon of een hand-notenmolen draait. Nu druk je op de knop. Nu denk je misschien een gedachte. Het leven blijft gewoon rustig doorgaan. Je bent niet ontrouw aan het leven als je het verleden parkeert waar het ligt. Noch ben je trouw door steeds weer door het verleden te gaan alsof het verleden zorgparels zou zijn om te tellen.

Er is niets wat je ceremonieel moet tellen, niet van het verleden, niet van nu, en niet later.

Je rent buiten adem door een kinderboek, of je bent de motor die dat zou kunnen, of je bent een vertaler van fictie naar waarheid, en hetzelfde verhaal wordt verteld en weer verteld, en op een dag laat je de verhalen los op de manier zoals een vogel uit de bladeren van struiken kan wegvliegen en verder gaat dan jouw ogen kunnen volgen.