God zei:

Wat het leven op Aarde jou ook aanreikt, jij bent ervoor verantwoordelijk. Jij bent verantwoordelijk voor jouw leven. Niemand anders is dat. Alleen jij. Niet langer kun je de schuld van verstoringen bij iemand anders leggen, bij niemand, van niets. Jij bent verantwoordelijk voor de besturing van jouw leven. Niet langer kun je roepen: “Niet eerlijk”.

Tegelijkertijd is het natuurlijk duidelijk dat iedereen naar iedereen toe verantwoordelijk is. Zeker, anderen – de vermeende anderen – dragen bij. Alles draagt bij. Gebeurtenissen, persoonlijkheden, jouw opvoeding, het land waar je woont, de wereld in het algemeen. Er bestaat geen twijfel over, andere factoren spelen een rol bij de stand van jouw zaken, en toch komt het naar jou terug en hoe je omgaat met dat wat je voor je hebt. Dit is de vraag: Wat doe je nu? Wat maak je van de moeilijkheid waar je je in bevindt? Hoe deel je de kaarten, geliefden? Hoe deel je vanaf nu de kaarten? Waar ga je heen? En wat neem je met je mee?

Niemand verwacht dat je een heilige bent, maar je bent verplicht verantwoordelijkheid te nemen voor elke gedachte, elk woord, en elke daad van jou. Het is noodzakelijk dat je niet anderen de schuld geeft. Geef ook jezelf niet de schuld. Verantwoordelijkheid is de kwestie, niet schuld. Jij bent verantwoordelijk voor waar je hier vandaan heen gaat. Jij bent verantwoordelijk. Zelfs in extreme omstandigheden ben jij verantwoordelijk voor je goede wil. Jij bent verantwoordelijk voor het nemen van stappen vooruit. Er is iets wat je doen kunt. Het is niet goed genoeg om oude vaste patronen te herhalen en je handen op te gooien alsof je hulpeloos bent.

Laat wat Ik je zeg jou niet gespannen maken. Laat wat Ik zeg jou niet ontspannen maken. Waar je ook door mag gaan, het is niet uit jouw handen. Hoe je je voelt, hoe je reageert, de actie die je onderneemt of het gebrek aan actie, de houding die je aanneemt, jij bent ervoor verantwoordelijk. Het is een goed ding dat je verantwoordelijk bent, omdat je nu je wijs kunt veranderen. Nu neem je de verantwoordelijkheid die de jouwe is en je tilt jezelf naar een hoger niveau.

Zie af van klagen. Klagen is niet langer een keuze die je hebt. Natuurlijk is het een keuze, maar het is een armzalige keuze. Klagen kan een van jouw vaste patronen zijn, maar het moet weg.

Als je bij een kruispunt komt, moet je oversteken. Je kunt niet maar blijven staan. Je bent niet hulpeloos. Dacht je dat je dat was?

Waar je ook doorgaat, je zult het doorstaan. Dat heb je altijd gedaan. Er zijn veelvuldige bochten in de weg. Als je jezelf op een plaats gekregen hebt, het maakt niet uit hoe, je raakte er verzeild, en nu is het aan jou eruit te komen. Als je in een kuil geduwd werd, klim eruit! Dit gaat helemaal over verantwoordelijkheid nemen. Wat iemand anders ook doet of deed is niet de kwestie. Wat ga je nu doen? Zitten en je opwinden? Of opstaan en je omstandigheden veranderen?
Als je op een trottoir loopt en je struikelt, ben jij verantwoordelijk. Het doet er niet toe of er een gat in de stoep zit. Het doet er niet toe of het gat er niet had moeten zijn. Het doet er niet toe of er een bult was en jij erover struikelde. Het doet er niet toe of iemand jou duwde. Het doet er niet toe. Wat jij doet, doet er toe. Wat jij van jouw struikelen maakt doet er toe. Alle bijzonderheden doen niet ter zake.

Ik stel voor dat je aan de slag gaat. Laat alle verklaringen gaan. Accepteer verantwoordelijkheid. Dat vraagt moed. Jij bent verantwoordelijk voor jouw moed.

Geen klagen meer. Geen verwijten meer. Niet meer met de vinger naar een ander wijzen. Dit is jouw leven, niet dat van iemand anders.

Je gaat zeker niet proberen het tegendeel te bewijzen. Iets moet er veranderen, en dat ben jij.