God zei:

Jouw beeld van de wereld is jouw beeld van de wereld. De objectieve wereld bestaat niet. De subjectieve wereld bestaat voor jou. Alle materie is een gedachte die zichzelf in jouw veronderstelde realiteit manifesteert.

Maar genoeg daarover. Waar zullen We nu over praten?

Ik hoor je zeggen: "Maar God ....

En Ik zeg je dat de wereld is als de manier waarop je een verhaal leest. Het verhaal kan zelfs een sprookje zijn. Je weet dat het niet letterlijk waar is. Zijn appels gemaakt van goudmetaal die aan een boom hangen? Zijn er tien dansende prinsessen midden in de nacht? Is er echt een Rapunzel die haar lange haar los laat hangen, zodat haar geliefde erin kan klimmen om de toren waar zij is te bereiken? Is er een Rumpelstilskin en een prinses die hem te slim af is? Waar zijn deze karakters die jullie harten en geest binnengaan? Waren zij ooit iets anders dan een gedachte?

En toch, wat raken deze verhalen je. Wat word je gegrepen door het besef van het verhaal en zijn klinkende waarheden. Je lacht. Je huilt. Je gelooft in de verhalen die je leest of die worden verteld. Op dezelfde manier geloof je in wat jouw vingers aanraken en de stenen van een gebouw dat je ziet.

Natuurlijk geloof je heilig in het verzonnen verhaal van de wereld. Je bent gevangen in de intriges van het verhaal waarin je leeft. Is het leven niet met verhalen gevuld? Wie trouwde wie? Wie ging naar het bal? Met wie heb je gedanst? Wie opende jouw hart? Wie brak jouw hart?

Niemand deed jou werkelijk iets en er gebeurde werkelijk niets. Je beeldde je in dat je in een film bent, meer op de manier waarop je in een nachtelijke droom betrokken raakt, die jou bij de neus neemt en je kijkt naar een drama dat zelfs de verbeelding tart. Alles is een mythe. En jij, de individualiteit van jou, bent een mythe.

Ik ben de enige Waarheid. Zijn is de enige Waarheid, en jij bent Zijn. Je bent geen doen-heid. Je bent Zijn-heid. Je bent Zijn. In welk verhaal je op het ogenblik ook bent, welk karakter je ook speelt, de jonkvrouw, de schurk, de oude, de jonge, je bent Zijn. Dat is alles wat je bent, en dat is alles wat er is.

Je bent een Wezen dat een verhaal binnengaat. Het is een heel verhaal. Je weet nooit wat er echt gaat gebeuren, en toch zeg Ik je dat er niets gebeurt. Er gebeurt niets. Je bent gewoon Wezen gekleed in een verhaal van epische proporties.

Er is een stil deel van jou dat zich ervan bewust is dat jij in een verhaal bent, maar, toch, hoe dan ook, je bent in dat verhaal. Of je wilt of niet, je rijdt op een ingebeeld paard. Het is echt voor jou en toch is het allemaal fantasie. Er is geen paard. Er is geen jij. Er is geen rijden. Zijn vertelt een poosje een verhaal en gelooft erin alsof Zijn er niet zou zijn.

Er is niets dan Zijn. Hoe je ook ontleedt, Zijn is alles. De jij die je kent, de waaghals, de kluizenaar, de leider, de heethoofd, de koning, de slaaf, dit alles is een verzonnen verhaal. Je wandelt in illusie. Je bent de Keizer in zijn nieuwe kleren.

Maar wat lieflijk zijn fantasieën. Wat beuren ze je op of maken ze je neerslachtig. Wat lopen ze door je vingers. Wat maken ze jouw leven draaglijk of ondraaglijk. Wat onthoud je ze en vergeet je ze. Ze zijn toch allemaal hetzelfde, in welke kleren ze ook gekleed zijn. Ze zijn jouw op hol geslagen verbeelding. Dat is het leven in de relatieve wereld. Dat is het drama dat je zo serieus neemt en tot het einde verdedigt alsof het drama waar zou zijn in plaats van geënsceneerd.