God zei:

Van waaruit kijk je en wat zie je? Als je uit het raam op het noorden kijkt, dan heb je één uitzicht. Als je uit het raam op het zuiden kijkt, dan heb je een ander uitzicht. Kunnen ze ooit hetzelfde zijn? Onwaarschijnlijk.

Als je een uur later uit een van deze ramen kijkt, is het licht anders. Er is iets in het tafereel en in jouw gezichtsveld verschoven, zodat wat je nu ziet niet precies hetzelfde beeld is.

En dit is ook het verhaal van jouw evolutie. Wat je vanuit dit perspectief ziet, is niet echt hetzelfde als wanneer je op een andere dag of in een ander jaar uit hetzelfde raam kijkt. Jouw gezichtspunt in de wereld verandert altijd, zelfs als je je tegen verandering verzet. Wat is het gezegde? Je kunt niet op dezelfde plek in de rivier stappen?

Dit omschrijft jouw groei heel goed.

Wat is de afstand tussen jou en het kind dat je eens was en de jongeman en de getrouwde man en de vader en dan de man met een stok? Uiterlijke verschillen natuurlijk, maar iedereen weet dat. Ik spreek over meer subtiele verschillen, met inbegrip van het gebied van perspectiefverandering van binnen.

Mijn kinderen zijn altijd in een voortdurende verandering of een of andere verschuiving net zoals de seizoenen.

Je verandert van gedachten. Je verandert van inzicht. Je hebt een begrip. Iets waarvan je ooit dacht dat het slim was, kan jou nu dwaas toe lijken, maar dat is oké. Het is oké om dwaas te zijn. Het is oké om nu wijzer te zijn. Het is oké om te zijn wie je vandaag bent.

Ongeacht de vermomming waarin je vandaag verschijnt, je bent altijd Mijn kind. Ik zou jou Mijn GROOT kind noemen, want groot is wat Ik jou vind, maar je verwart wat Ik zeg en denkt dat Ik bedoel dat je van een andere generatie bent. Je bent Mijn kind, en je bent Groot. Ik kan slechts de Waarheid spreken. Jij bent het die vaak de Waarheid gewist hebt van het binnengaan van jouw hart, zo doordrongen ben je van verkeerde noties, zoals die ene die je misschien hebt, die zegt dat je onmogelijk Mijn eerste generatie kunt zijn. Dan daar bovenop, vlei Ik je om te geloven dat jij en Ik Eén en Dezelfde zijn, terwijl jij hoogstwaarschijnlijk denkt dat jij niet de Grootheid die IK BEN kunt zijn. Natuurlijk kun je dat. Je bent dat. Je kunt het nog niet echt bevatten. Hoe kun je dat ook als je alleen maar zien kunt zover je kunt zien?

Aan de andere kant zijn er sommigen van jullie die de uitdaging aangaan en je zou dingen anders doen. Als je de kracht in je handen had om schoon schip te maken, dan zou het eerste wat je zou kunnen doen zijn vrij en vierkant de dood afschaffen. Lieverds, het ene ding leidt naar het andere, en gauw genoeg zou je een rommeltje van de dingen gemaakt hebben. Je zou onbewust een puinhoop gemaakt hebben, eenvoudig omdat je maar zover als het puntje van je neus kunt kijken, of misschien op een goede dag om de hoek.

Je weet dat het waar is, nietwaar? Het is zoals nu dat je niet vooruit kunt kijken of vooruit kunt denken. Je beseft dat nu, voor elke draad die je trekt, er een andere is die eruit getrokken wordt en waarmee rekening moet worden gehouden. Gauw genoeg zou je je handen opgooien en zeggen:

“God, kom terug. Ik begrijp dat U al het denkbare doet. De taak die U hebt, gebeurt niet in een handomdraai.”

En dan zou je kunnen toevoegen:

“Toch, God, zou ik U nog één ding willen vragen:

“Hoe kijkt U naar het leven op Aarde en ziet wat er gebeurt en blijft Uw Geloof in Uzelf behouden? Natuurlijk besef ik dat U een rol speelt in het verdriet dat wij mensen ervaren en toch bewaart U Uw kalmte. U krimpt niet ineen bij overlijden en voelt Zich er niet schuldig om. En hoe worden we zo, zoals U, en blijven we uit de modder?”