God zei:

Als het moeilijk voor je is smart uit je hart te verwijderen, stel je dan voor dat er houten kralen in je hart zijn. Haal er voor elke pijn een kraal uit en gooi hem zo ver weg dat hij nooit meer gezien wordt. Je kunt het doen. Slinger de kralen weg. Niet langer moet je er een halssnoer in je hart van maken, want zo'n ketting wordt een wurggreep.

Het zijn saaie kralen waar We nu over spreken. Ze hebben te lang rondgehangen. Twee minuten is te lang. Veel van de pijnkralen in je hart zijn daar sinds je jeugd geweest. Je jeugd is belangrijk voor je, maar zulke kralen uit je jeugd moeten niet bewaard worden. Welke gebeurtenissen en nasleep uit je jeugd ook in je hart vastgevroren zijn, nu vraag Ik je ze eruit te gooien.

En als je deze kralen van ontevredenheid eruit gooit, werp ze dan een kus na als je wilt. Je hebt gedacht dat ze kostbaar zijn en dat je een altaar voor ze moet houden, of je hebt gewoon nooit het idee gehad dat je ze uit je hart kon gooien. Nu weet je het. En nu haal je deze eeuwenoude pijnlijke gedachten en emoties eruit. Je wilt ze niet meer. Ze zijn als bedorven voedsel. Jou hoefde niet geleerd te worden iets wat vies smaakte uit te spugen en toch moet je leren niet met onhandelbare gedachten bezig te blijven.

Ongewenste gedachten en emoties zullen in de atmosfeer verbranden. Ze zullen verdampen. Als ze behouden worden, schaden ze je hart. Als je ze wegslingert, zijn ze weg. Ze hebben geen kracht, behalve de kracht die jij ze geeft. Je geeft ze teveel eer. Ze zijn een ongewenste gast in je hart. Ze zijn te lang gebleven.

Je denkt misschien dat vandaag een voorval nu pijn naar je hart bracht. De pijn is niet nieuw. Een voorval uit het verleden verscheen vermomd als iets nieuws. Het is iets ouds. Het heeft zichzelf herhaald. In het verleden werd je beetgenomen en zo gauw je dit oude gevoel krijgt, gaat er een rood licht in je hart aan en is er iets niet in orde. Wie jou ook beetnam of jou kwetste op welke manier dan ook, ongeacht de oneerlijkheid, ongeacht de bitterheid, ongeacht de zwakheid van de ander, ongeacht de patronen van de ander, je moet de zweterige kralen van je verleden nu loslaten.

Degenen die jou op dit moment kwetsen gaan ook door de herhaling van oude wonden uit het verleden. Ze zijn beetgenomen. Ze zijn geloochend en ze zullen het niet weer laten gebeuren, dus halen ze naar jou uit.

Het wordt een wedstrijd, geliefde. Ze moeten profiteren voordat er van hen geprofiteerd wordt. Ze zien het natuurlijk niet op deze manier, want ze zien het alleen maar als redelijk vanwege hun wonden uit het verleden, op dezelfde manier zoals jij ziet wat je als oneerlijk ziet. Ze losten het eerste schot. Ze beschermden zichzelf van tevoren, en nu lijk jij op de voet te volgen. Ze gaven een verklaring en nu reageer je. Je voelt je geroepen met frustratie te reageren. Het is automatisch geworden. En nu vraag Ik je nogmaals erboven uit te stijgen.

Begin door die kralen van oude wonden eruit te gooien. Doe het in jouw belang. Doet het in hun belang. Vroegere wonden doen zichzelf ook geen goed. Gooi oude gistende kwelling je hart uit. Geliefden, het is werkelijk niets nieuws. Anderen hebben het niet veroorzaakt. Wat het vergrijp van anderen ook is, je nam een ongelukkige kraal uit hun hart en stopte hem in dat van jou. Dat was wat je deed. Je mengde een paar woorden van hen, hun doel, hun afleiding van liefde, en maakte het de jouwe.

Het was altijd van hen. Het was nooit van jou, maar jij nam het op je.

Gooi die kleverige kralen van gedachte eruit. Zie die kralen naar de maan toe gaan. Zie hoe de maan niet gaat wankelen door wat jou zo vreselijk geleken heeft. Wees als de maan.