HEAVEN #3877 Als het Ontluiken van de Krokus in de Lente

God zei:

Als jij vandaag voor Mij zou moeten komen, wat zou je dan zeggen? En wat zou je niet zeggen? Zou je eigenlijk wel wat zeggen? Wat zou er zijn om gezegd te worden?

Misschien zou je stil zijn en gewoon in de gloed van Mijn Aanwezigheid zitten. Misschien zou je alleen willen observeren. Misschien zou je eenvoudig vereren en vereren zou genoeg voor je zijn.

Je zult een idee hebben van de verering waarin Ik jou houd.

Van God uit vereer je. Van God uit vereer Ik. Jij bent van Mij. Wij hebben wederzijdse verering. Er is niets anders daaraan gelijk.

Als je voor Mij staat, is het alsof jouw hart in het Mijne wordt geveegd. Jouw aanwezigheid wordt in de Mijne geveegd. Je wordt Eén met Mij, wat je altijd was, alleen had je voorheen die mogelijkheid afgewezen alsof het een grote aansporing was en niet een absolute Waarheid. Je offerde jezelf niet aan mij op. Je geeft jouw wereldse identiteit weg. Dit is geen opoffering. Je neemt je in Mijn Zelf op. Je erkent Onze Eenheid. Je versmelt met Mij. Je laat de voorn los en sluit je aan bij de walvis. De Koning en de Prins zijn Eén. Je smelt weg in Onze liefde. Wij zijn als een kus die nooit eindigt. Onze kus is oneindig. Wij zijn op dezelfde bladzijde.

In Onze omarming is er geen zwerven. In de Oneindigheid is er geen plaats om te zwerven. Er is geen plaats. We kunnen poëtiseren en zeggen dat geen plaats Ons Paleis is. We wonen in een paleis van goud licht. We zijn hier heen gekomen.

Je hebt afstand gedaan van de troon van het ego. Je liet de leuke kleren achter je, want nu heb je het Ware Goud, en je hebt geen opsmuk nodig. Je hebt geen behoefte aan gouden borduursels om jou te versieren. Nu ben je het Ware Gouden Licht. Al het andere is imitatie. Het is schijn. Geliefden, je hebt de pot goud gewonnen die achter de regenboog staat.

Je bent ingebed in het Hart van God. Je bent hier gevestigd. In Mijn hart is het waar Wij recht spreken. Mijn hart is het hof van liefde waar Stilte rechtop staat en liefde gekend wordt in haar essentie en waar niets anders dan liefde gekend wordt. Mijn hart is vol liefde en jij bent in Mijn hart. Liefde is hier uitermate stil. Onze liefde omvat de wereld. Zonlicht schittert op de bladeren van liefde. Allen buigen voor Onze liefde, en dus groeien allen groot. Buigen voor liefde is omhoog gaan. Er is geen lager gaan. Buigen is stijgen naar Grootheid. Het is het verleden achterlaten, en dus stijgt liefde als mist en neemt het Universum over.

Er is een Universum van Liefde. Het rust in Ons hart. Het is hier tevreden in het Hart van liefde. Het Universum is één van harte.

Hoe zou iets zo krachtig als liefde ooit hebben kunnen wegzinken onder het mom van weg zijn van Eenheid? Wanneer was liefde ooit niet met liefde verbonden? Alleen in de verbeelding. En toch werd er in die verbeelding geloofd. Boosheid ontstond zelfs midden in een veld van bloemen zo energiek dat het niet was uit te leggen dat bloemen zo mooi konden bloeien en dat er niets anders dan bloemen opgemerkt konden worden. Doornen waren een onmogelijkheid, en toch ontstond de doorn van boosheid om zichzelf te bestormen.

Wat doet iets ertoe als Wij liefde zijn als het ontluiken van een krokus in de lente? Wat doet iets ertoe als liefde in bloei staat en ze bloeit in alle harten. Laat dit niet langer een geheim zijn. Wij zijn oneindige liefde. Er zijn geen uitzonderingen. Er zijn verhalen van minder dan liefde. Zulke verhalen zijn aan het vervagen. Niemand wil zulke verhalen nog langer lezen. Liefde is opgestegen en liefde wordt omhoog gebracht, en Wij zijn geheel liefde, en dus wat kan er anders zijn?