God zei:

Wij zijn verstrengeld, en het is heerlijk, de verstrengeling waarin We zijn. In Onze liefde zijn Wij omsloten. We zijn zo verstrengeld dat We Eén zijn. We zijn Eén Genoeglijke Verstrengeling. Wie kan zeggen dat de golven van de Oceaan van de Oceaan zijn afgezonderd? De golven ravotten aan de oppervlakte en toch zijn golven manifestaties van de Oceaan. Ik denk dat de golven dollen bovenop de Oceaan. Ze houden er zeker van lol te hebben.

Spartel jij nu aan de oppervlakte van de Oceaan en heb plezier. Denk niet langer, zelfs niet voor een ogenblik, dat je hier op de golven vaart om te lijden. Nee geliefden, je moet springen in liefde en de wereld laten zien hoe hoog te springen. Je moet uitroepen: "Lol, lol, lol."

Op de golven varen is bedoeld plezier te zijn en niets dan plezier. Wie vond het concept van lijden, verlies, schade enz. uit? Wie accepteerde het? Ik heb nooit gezegd dat jullie, Mijn kinderen, vlees van Mijn Geest, moesten lijden. Zul je het idee van lijden laten varen en niet lijden? In het leven ga je door een stok kaarten. Schoppenboer moet geen lijden naar jou toeroepen. Elke kaart biedt jou iets. Storm noch dood moet jou van het genot van het leven afhouden. Niemand zei jou, dat er niet zulke dingen als verlies van lijf en leven zou zijn. Het punt is dat je een dolfijn bent die in het water springt. Je hebt het leven. Denk daarover na. Je hebt het vrolijk verkwistend leven van Koningen.

Uit de Oceaan sprong je en naar de Oceaan keer je terug. Je bent voor altijd in de Oceaan. De diepten en hoogten zijn allebei de jouwe.

Het schijnbare getijde van het leven hoeft jou niet te overweldigen. Scheid de Oceaan zoals je je haar zou scheiden. Wat het leven aangaat is er geen scheiden. Je zwemt altijd door de diepten. Je zou de hoogten niet kunnen bespringen tenzij je vanuit de diepten kwam.

Jullie zijn je ware, geliefden. Wat denk je dat het betekent dat je naar Mijn Beeld gemaakt werd?

En toch speel je kiekeboe met jezelf. Jij, die als het ware de Oceaan in en uit zwemt, verlaat die nooit. Jij Die de Oceaan bent, bent voor altijd de Oceaan. Je bent geen vreemdeling voor de Oceaan. Je bent de Oceaan eigen. De Oceaan wil dat je erin spartelt. De Oceaan is er voor jou om in te spartelen. Natuurlijk zou Ik kunnen zeggen, dat Wij de Oceaan zijn om in te zwemmen. Wij zijn de Oceaan, en toch, opdat je Mij hoort, zeg Ik jij, en Ik zeg Ik. Ik doe dit terwijl Ik heel goed weet dat Wij Eén zijn, en dat dit het hele verhaal is. Wij zijn Eén. Dat is een waarheid als een koe. We kunnen niet anders dan Eén zijn en toch zeggen We Wij terwijl We de hele tijd Eén zijn en niets dan Eén, zo helpe Mij God.

We zijn gebonden aan Onze Eenheid. Er is niets anders om plechtig te beloven. Er is niets anders dat van weinig waarde is. Er is geen Jack en Jill. Er is geen emmer water. Er is niets dan de Eenheid van Ons die Eén is.

De Eén Die spreekt is de Eén Die luistert. Spreker en luisteraar zijn Eén. Auteur en lezer zijn Eén. De Zon schijnt en de Maan is een weerspiegeling van de Zon, en de Sterren zijn een miljoen Zonnen die glinsteren in de lucht, en wie geniet er meer van de Zon dan Wij? En van Wie wordt er meer genoten dan van Ons?

Wat kan zich meten met de Eenheid van Ons als Wij Eén zijn en er niets anders is dan Onze Eenheid?