God zei:

In het land waar geen tijd bestaat, is nooit van haasten gehoord. Van te langzaam zijn of te vroeg of te laat is ook nooit gehoord. Zou dat niet de Hemel zijn waar er geen tempo is, of als er tempo bestond, zou het jouw eigen tempo zijn en het zou precies goed zijn. Er zou geen haast zijn, geen verspilling. In het land van geen tijd, zou er geen tijd verspild worden. Er zou helemaal geen tijd zijn.

Wat zou tijd zijn als je zou worden opgeheven weg van de machinaties van tijd in het land van de Aarde?

Is tijd niet als een zweep geworden? Heeft tijd jou niet buiten adem gebracht? Heeft tijd jou niet achtervolgd? Tijd tikt en tijd heeft jou bont en blauw getikt. Tijd is een toornige meester geweest. Er wordt gezegd dat de tijd op niemand wacht. Het is dichter bij de waarheid om te zeggen dat de tijd jou op het hoofd slaat en jouw leven op Aarde belemmert. Vastzittend in tijd kun jij je nauwelijks snel genoeg bewegen. Het is niet gemakkelijk net op tijd of juist op tijd of zelfs op tijd te zijn. Je wordt met tijd overstelpt.

Ach, niet voor tijd te hoeven buigen. Ach, niet op elk ogenblik met tijd te hoeven rekening houden. Ach, gewoon de Eeuwigheid in te glijden en niet door tijd te worden geteisterd. Aan de ketenen van tijd te ontsnappen. In je eigen tijd te zijn en niet verantwoordelijk voor haar verloop.

In de Eeuwigheid is iedereen jong. Iedereen is er fris. Niets wordt ouder. En zonder tijd is er geen ruimte, want tijd en ruimte zijn een en dezelfde ofschoon bekeken vanuit verschillende gezichtspunten. In de afwezigheid van ruimte is er de Hemel, grenzeloos, enorm groot, expansief, omvangrijk, uitstekend. Zonder ruimte zijn er geen lasten. Er is niets om te dragen en nergens om het naar toe te brengen. Er zijn geen bergen om over heen te springen. Er zijn geen ongelukken. Er zijn geen wegen en geen buffers om op te botsen. Niemand kan jou in de steek laten. Niemand kan jou verlaten, want er is nergens anders om te zijn behalve met jou op een strook strand, als het ware. Natuurlijk komt liefde niet in stroken en er is voor jou nergens om te stranden.

Hoe dan ook, dit alles gezegd hebbende, tijd en ruimte geven jou ook grote zegeningen. Je hebt een goede tijd. Je bent in een goede ruimte. Je kunt de oceaan in rennen en je kunt zandkastelen maken op de kust. Je kunt stenen verzamelen. Je kunt naar iemand toe gaan. Je kunt in een auto stappen en wegrijden of je kunt een milkshake halen.

Tijd en ruimte putten jou uit, maar tegelijkertijd bieden zij jou een uniek feest.

De waarheid is dat jij ervoor gekozen hebt je aan tijd en ruimte aan te passen. Je koos ervoor erin te glijden. Je koos er voor op Aarde in tijd en ruimte ondergedompeld te worden. Je koos er voor een zekere periode in dit verzonnen land te verblijven. Je hebt jezelf niet tot tijd op de Aarde veroordeeld. Je begiftigde jezelf en je begiftigde de planeet. Dit is een tussentijdse dagdroom waarin je bent.

Terwijl je hier bent, heb een goede dagdroom. De Aarde is de klei waarmee je speelt en je kneedt hem. Je gooit de klei van hand naar hand en van pilaar naar paal. Jij en Ik hebben allebei geoefend in het kneden van klei. Je hebt goede klei om mee te werken. Geniet ervan. Geniet ervan schilderijen en vormen te maken en ze in te kleuren en geniet ervan ze in het rond te gooien. Geniet, geliefden, geniet, want We spelen samen op elk moment van de tijd die helemaal geen tijd is.