God zei:

Als jij jezelf niet zoveel vragen zou stellen, als jij niet iedere gedachte en handeling zo zou wegen, als jij niet zoveel met jezelf in discussie zou gaan, zou je misschien zelfs vrede hebben.

Jij bent de tennisbal die jouw gedachten heen en weer slaat. Pats, pats, pats.

Je hebt een wetenschappelijke belangstelling voor jouw gedachten en je bent besluiteloos. Als je eenmaal een besluit neemt, sla je dat nog een paar keer heen en weer en dan krijg je bange twijfel. Als je hebt besloten links te gaan, overpeins je dat je rechts had moeten gaan. Als je juist kiest, overdenk je dat ook. Je overpeinst zelfs of je helemaal wel in een richting had moeten gaan.

Je bent een leermeester. Jij die er niet van houdt raad te krijgen, geeft jezelf zeker genoeg raad. Je geeft jezelf gemengde signalen en dus wordt de vrede in je hart verstoord. Zou je de dingen niet wat gemakkelijker kunnen nemen en wat minder een leermeester kunnen zijn?

Misschien ben je zelfs erger dan een leermeester. Misschien heb jij jezelf tot een genadeloze tiran benoemd. Je bent misschien de meest genadeloze tiran van de wereld in jouw benadering van jezelf en de wereld. Je bent misschien zo moeilijk tevreden te stellen dat je onmogelijk tevreden te stellen bent. Ongeacht hoe ver je ook gaat om de tiran in jou te bedaren, de tiran van jou zelf legt ernstige straffen op. De straffen, in een of andere vorm, bestaan daarin dat jij je niet goed voelt over jezelf. Je probeert misschien zelfs niet eens meer je stem boven de wereld uit te verheffen, want je denkt, “Wat heeft het voor zin?”

En dus ga je wedijver aan en dus verspreidt jij je onbevallige gevoelens en je maakt jezelf wijs dat het je niets meer kan schelen. Je zit zo onder de duim van de genadeloze tiran dat je de rol aanneemt die hij jou gegeven heeft.

Het is de Waarheid die Ik jou gegeven heb. Niet een rol. Je bent een Wezen van Licht. Jouw licht gaat niet uit. Je kunt je licht dempen, maar je kunt het nooit verduisteren. Je kunt Halloween kleding dragen. Je kunt je zelfs als een geest van jezelf verkleden. Als jij je zuivere Wezen niet herkent, is dat wat je hebt gedaan.

Of je maakt een clown van jezelf.

In ieder geval, verkleed, wordt je ontrouw aan jezelf. Je stapt in een optocht en het kan je niet schelen waar die heen gaat. Je zult meelopen. Ongeacht hoe lawaaiig de optocht en de menigte zijn, je zult afzien van vrede. Misschien zul je zelfs ophitsen.

Als jij jezelf hebt opgegeven, kies je misschien zelfs disharmonie boven harmonie, “Waarom niet?” mag je denken. “Als ik me niet verheffen kan, dan kan ik me er net zo goed niet druk om maken. Wat kan het iemand schelen op welke manier ik faal? Dus dan slaag ik erin een streep door de rekening te halen.”

Geliefden, draai weer in de richting van vrede. Je zult waarde vinden in vrede. Je zult waarde vinden met jezelf in vrede. Je zult Mij vinden in vrede. Je wilt Me toch nog steeds? Je hebt Mij toch niet opgegeven? Zelfs als je dat wel hebt, kom dan en maak een tochtje met Mij. Laten We zien welke muziek we samen kunnen maken.

Het is niet echt dat je Mij een kans geeft. Het is dat jij jezelf een kans geeft. De waarheid is dat je een held bent en niet een deserteur. Je weet niet wat je allemaal kunt zijn onder de vermommingen die je draagt. Verwijder de vermommingen, een voor een, beetje bij beetje, of alles tegelijk!

Ik kijk natuurlijk door de vermommingen heen. Jij gelooft er misschien nog in. Geloof in plaats daarvan in jou.