God zei:

De gedachte aan sterven lijkt in het leven te domineren. De gedachten kunnen een tijdje vermeden worden en toch komt de gedachte over sterven terug en speelt de hoofdrol in jouw leven. Het is moeilijk voor jou weg te komen van dat zwaard dat boven je hoofd lijkt te hangen. Waar je ook gaat, de gedachte aan de dood dreigt. Zelfs als de dood ver weg is, dreigen er gedachten over.

Het is zelfs een gebed van kinderen: “. . . . en als ik dood mocht gaan voordat ik wakker word . . .”.

De dood wordt gezien als een kwellende geest die erop uit is jou te pakken. De wrede maaier zit achter jou aan. Hij staat om jou heen, klaar om jou te maaien.

Geliefden, de dood, wat jij de dood noemt, is werkelijk een kussen waarop je valt. Je valt in Mijn armen waar je altijd geweest bent. Is dit om bang voor te zijn? Maar toch, het wordt gevreesd.

Je bent niet voorgoed hier op Aarde in een lichaam. Vanaf het ogenblik dat je geboren wordt verandert jouw lichaam. Jouw lichaam is niet tijdloos. Het is tijdelijk terwijl jij tijdloos bent. Er is geen klok als het gaat om de eeuwige essentie van jou. Er wordt geen wekker gezet. Er gaat geen alarm af. Vrede zij met jou.

Hoe zal de wereld veranderen als de dood helemaal geen vijand is, maar een vriend die jou begeleidt ergens waar jij heen zou willen gaan. Zoals het nu is, is de angst voor de dood een vijand van enorme proporties. De angst voor de dood is buiten alle proporties geraakt.

Als jij de stilte van de tijdloosheid kon voelen, zou de dood maar een knipoog zijn. Het zou helemaal niets zijn. Zeker niet een onderbreking van het leven. Zelfs niet een intermezzo. Het intermezzo, geliefden, is het leven op Aarde. Wat jou lang mag lijken, is slechts een ogenblik. Jij bezoekt de Aarde en probeert haar uit. Het is onvermijdelijk dat jij terug gaat naar het volle bewustzijn waaruit jij werkelijk bestaat.

Er wordt over de dood gesproken als een overgang, maar toch is het jouw leven op Aarde dat een overgang is, een tijdelijke afzetplaats, de plaats waar je een nomade bent, de plaats waar je een lichaam rond je gewikkeld hebt om dat weer uit te doen op een zeker moment. Het moment is zeker. Je weet alleen niet wanneer dat is. En toch is er geen tijd. Zelfs als je een overgaande bent is er geen tijd. Je bent in de tijd verstrikt, en toch bestaat er geen tijd, en er is niets voor jou om in verstrikt te zijn. En toch ben je dat. Je voelt je volledig ondergeschikt aan jouw bezoek op Aarde.

Je danst een perfecte draai. Je draait door het Universum. Je springt op de sterren. Je kust de maan. Je bakt eieren op de zon. En al die tijd ben je nergens. Er is nergens om te zijn, en toch ben je Wezen. Op aarde of op de sterren, je bent Wezen. De levensvatbaarheid van Wezen verandert niet. Jij experimenteert op Aarde, en alles valt aan de kant van de weg. As, as, alles valt neer.

Het is realistischer te zeggen dat alles omhoog valt, alles stijgt. Er is geen dood waarvan je moet herrijzen.

Sneeuw valt. Zielen stijgen. En zelfs de sneeuw die valt gaat terug in de luchten waar het vandaan kwam.

Op en neer zijn ook illusies waarover algemene overeenstemming bestaat. Je kunt nu ondersteboven zijn als je denkt dat je rechtop bent.

Wat weet je, geliefden? Je denkt dat je weet dat er een dood bestaat. Je denkt dat er een dood moet zijn omdat lichamen de geest geven en gaan liggen. Lichamen stoppen. Zij worden bewegingloos. Maar jullie, geliefden, jullie nooit. Je slaapt nooit. Je bent altijd wakker en je bent nooit ergens anders dan bij Mij diep in Mijn hart, diep in het hart van de Hemel, diep liefde, diep in liefde, diep geliefd, diep en onmeetbaar de Mijne. Er zijn geen twee manieren voor.

Geniet meer van de wereld omdat jouw verblijfplaats tijdelijk is. En op de tijd dat je jouw lichaam verlaat, wat je dood noemt, geniet ook daar van, want wat echt verandert is het landschap.