HEAVEN # 3341 In Je Hart Waar God Woont, 17 januari 2010

Je hebt twee reizen. Je hebt de reis door de wereld waarin je probeert jezelf
te leren kennen en het opgroeien van je individuele persoonlijkheid. Daarmee
verweven is de reis van je ziel, je ziel die bij jou blijft en bij Mij. Je ziel blijft
door dik en dun bij je, net zoals Ik bij je ben en nooit zonder jou. Je ziel is
wijzer dan jij bent. Jij begrijpt dat. De helft van de tijd weet je niet wat je doet,
en toch is je ziel blij met haar avontuur. Je ziel is betrouwbaar. Je moet die
verhalen over het verliezen van je ziel niet geloven. Je zou net zo goed kunnen
proberen om Mij kwijt te raken.

Je individualiteit kan proberen aan je ziel te ontsnappen, maar dat kan nooit slagen.

Dat gezegd hebbende, laten we het over je individuele leven op Aarde hebben.
Het lijkt alleen maar zo dat het je individuele leven op Aarde is. In werkelijkheid
is het een groepsreis. Allen varen op hetzelfde schip. Allen zijn verbonden en
gerangschikt als roeiers op een schip uit vroeger tijden. Jullie harten verbinden
je met elkaar. Er is niet een hart dat niet met het jouwe verbonden is. Er is niet
een hart waamee het jouwe niet verbonden is. Degenen waarvan je houdt en
degenen waarvan je niet houdt zijn op dezelfde manier met je verbonden.
Jullie zijn niet geketend, geliefden, maar wel verbonden met elkaar.

Veel van je reis op Aarde is louter fantasie. Misschien dat je af en toe je hoofd
even optilt en Waarheid ziet. De meeste tijd doe je mee aan een toneelstuk.
Je voert een verhaal op. Je gaat op in een verhaal, en je bent in een opgewonden
staat. Hier grijpen angsten hun kans. Angsten krijgen je in hun klauwen en voelen
echt. Angsten voelen werkelijker dan het Werkelijke.

Ik wil zeggen dat, wanneer je gelukkig bent, je in Waarheid bent, maar misschien
heb jij wel een andere definitie van geluk dan Ik heb. Natuurlijk ben jij gelukkig
wanneer er een grote cheque bij de post zit. Maar het geluk waar Ik het over heb
is meer zoiets als een ondergrondse stroom die je zachtjes hoort kabbelen.
Dit kabbelen is niet zozeer een uitbundig jubelen. Het is meer een kabbelend
geluid van de Waarheid dat door jou heen stroomt. Net zoals je soms blootgesteld
bent aan de elementen in de wereld, ben je blootgesteld aan de elementen van het
Ware Leven.

Buiten regent het, en je wordt nat. Wanneer je blootgesteld bent aan de elementen
van de onderliggende Waarheid, wanneer je zelfs maar het geringste bewustzijn hebt
van de stroom van de Waarheid die het fundament van alles is, dan is er een gevoel
van vrede, een gevoel van gelukkig zijn, en toch is dat heel rustig. Het is maar een
zachtjes kabbelen, en toch is dat kabbelen voldoende. Dit kabbelen is zo rustig dat
het je bijna kan ontgaan. Het is er altijd en toch ontgaat het je al gauw. Het lijkt op
een geheime tuin binnen in je, en toch kun je daar op elk moment heen gaan.
Je kunt daar precies op dit moment heen gaan. Misschien ben je daar op dit moment
wel terwijl je Mijn woorden in je opneemt. We zouden Mijn woorden een zachtjes
kabbelen van deze stroom kunnen noemen. Hoor je het nu ? Hoor je het ritme van
Mijn hart terwijl het jouw naam roept ? Soms hoor je Mijn roepen misschien wel als
een bonzen, alsof Ik op een gong van liefde sla. Je kunt het veraf en dichtbij horen.
Of je het nu hoort of niet, of dat je het luid of zachtjes hoort, Mijn hart klopt in het jouwe,
en dat is de roepstem van de liefde die je hoort, hoe zwakjes ook maar.

Luister goed zodat je waarlijk mag horen. Vaak heb je Me gevraagd om naar jou te luisteren.
Nu vraag Ik jou om Mij jou te horen roepen in jouw hart waar Ik woon.