HEAVEN #2589 Als jij een vliegtuig was, 27 December, 2007
Met alle liefde in Mijn Hart hou Ik van jou. Dat is Mijn Leven. Dat is Mijn verhaal. Natuurlijk is het geen verhaal. Ik laat de verhalen aan jou. Mijn liefde is het thema. Liefde is datgene waar ik voor ben, en dit is voor jou ook waar.
Er is niets anders waar Ik hier moet voor aanwezig zijn. Mijn liefde houdt de seizoenen aan de gang. Mijn liefde is Mijn eigenste bestaan, en het is dat van jou ook.
Mijn liefde is de zon en de regen, en Mijn liefde is jou.
Jij bent de liefde van Mijn leven. Mijn liefde barst uit in nog meer liefde, en zo ben jij geboren in de vleugels van liefde, op deze Aarde. De Aarde was een landingsplaats. Een landingsplaats voor een onderbreking, en deze onderbreking noem jij je leven. Het is slechts een tijdelijke halte, geliefden.
Als jij een vliegtuig was, zou je landen, en dan zou je opstijgen. Jouw leven is als dat vliegtuig. Vliegtuigen vliegen binnen en vliegtuigen vliegen uit. Vliegtuigen komen toe. Vliegtuigen vertrekken. Op het land of in de lucht, een vliegtuig is een vliegtuig.
Of die nu op de Aarde is of in de Hemel, een engel blijft een engel. Oh, als jij maar zou geloven in jouw engelenschap, hoe fantastisch zou je verblijf hier op Aarde niet zijn? Je zou naar je eigen beeltenis leven. Je zou jezelf nooit neerhalen door een parodie op jezelf.
Je zou een andere toon zingen. Je zou een ander lied zingen. Je zou inderdaad zingen. Je zou de glorie van het leven zingen en Mij ervoor danken, zoals Ik jou dank, om dit leven te leiden, in overeenstemming met Mij.
Ik versta hoe het komt dat je niet echt weet wat leven is, en wat dat van jou is, waar het leven om draait, en wat de bedoeling is, en en je weet niet hoe het verschil op te lossen tussen uw ware leven en dat waar je jezelf in vastzette. Wat anders is jouw leven anders dan een wandeling, die we samen doen, geliefden? En toch ben je zo afgeleid door het decor, je spendeert een groot deel van dit leven vergetend dat Ik jou vergezel. Je vergeet Mij, en je vergeet jezelf. Het is niet zo, dat je je weg verliest. Je vergeet je weg.
Je gaat zoveel op in het herinneren van activiteiten in het verleden, dat je je Oneindige Verleden vergeet, wat hetzelfde is als je Oneindige Heden en onze overeenkomst in zo’n grote onderneming, dat je zelfs zijn Grootheid en Wonderlijkheid niet ziet. Je schoenen zijn precies aan de Aarde vastgelijmd, en je denkt, verwonderlijk genoeg, dat je in je schoenen leeft, wanneer je echt in je hart met Mij leeft. In jouw Hart.
We zitten in een schommel, en we schommelen en we bekijken de zonsopgang, en we genieten van de zonsondergang. We genieten van beide, en toch is onze vreugde niet afhankelijk van geen van hen. Onze liefde hangt van niets af. Onze liefde was er altijd. Het is er altijd, zal er altijd zijn. Je komt in de wereld helemaal niets tekort, omdat, vanuit liefde zelf, er geen tekort is.
Ik sta toe dat er tekort aan liefde wordt waargenomen. Maar waarneming is niet altijd datgene waar het voor aanzien wordt. Waarneming is een blad in de wind. Onze liefde is de wind zelf. Onze liefde is wat de wind doet waaien. Wij zijn Het, geliefden. Onze eenheid is het complete verhaal. Van het begin tot het einde. Wij zijn Eén. Er is begin noch einde aan Onze Eénheid. Onze Eénheid is dicht noch veraf. Eénheid is Alles-In-Zich. Wat zijn we een aanwezigheid. Wat geven we Liefde, wat een liefde vetrellen Wij. We zijn als een leger van liefde. De wapens die wij dragen zijn liefde. We passen bij liefde. Wij hebben lief.
vertaald door leen joseph