CENNET#2544 Yaradan ve Dünya 12 Kasım 2007
Önceliği Bana verdiğiniz zaman hiç kimseyi ihmal etmiş ya da yüzüstü bırakmış olmazsınız. Tüm Peygamberler için birincil olan Ben değildiysem şayet, kimdi başka? Elbetteki ön planda tuttukları kendileri değildi, diğerleri de değildi; fakat buna rağmen onlar bu dünyada yaşadılar ve bu dünyaya hizmet ettiler. Dünyaya adanmışlardı, lakin her şeyin ötesinde ve öncelikle Bana adanmıştı onlar. Kudretlerinin ve iyiliklerinin kaynağının idrakındaydılar. Dünyaya hizmet etmenin yolunun dünyadan daha yükseğe, daha yüceye hizmet etmek olduğunu biliyorlardı. Önceliği Bana vermek, sofrayı kurmadan önce masaya örtü örtmeniz gibidir.
Elbetteki bu Yüce Varlıklar, düşüncenin de ötesinde hareket ediyorlardı. Zira üzerinde düşünülecek bir şey yoktu. Benimle beraberdi onlar ve aynı zamanda kardeşlerinin beraberindeydiler. Üzerinde durduğum nokta, insanlığa yönelik hizmetlerinde Benim önemimin idrakında olmalarıdır. Bu, tüm o kardeşlerini gözardı etmek değildi. Kardeşlerine hizmet etme yetilerinin Benden kaynak bulduğunu biliyordu onlar. Başka bir yerden de kaynaklanamazdı bu.
Bu Büyük Varlıklar, Bana önem verdikleri kadar bireyleri de önemsiyorlardı. Birliğin idrakındaydı onlar. Eşit şekilde sevmeleri için bir engel yoktu onlar için, çünkü sadece ve sadece seviyorlardı. Asla bundan yoksun olmamışlardı. Baktıkları herşeyi sevmişti onlar. Lakin Benimle olan bağları herşeyin üzerindeydi. Onların gözü ve kulağıydım Ben. Vizyonları öylesine muazzamdı ki, herşey Bir olmaksızın, onlar ve Ben – Yaradan- Bir olamazdık. Birliği biliyordu onlar. Birlik haline gelmişlerdi. Dimdik ayakta durmuş ve Birlik haline gelmişlerdi; zira böylelikle kimse bundan daha az olmayacaktı. Bencil olmak da, bencil olmamak da, sadece kendini düşünmek de artık varolmayacaktı.
Büyük Varlıklar, bireyleri gördüler fakat onların beraberinde kendilerini tüketmediler. Kendilerini Benim için ve Benimle sarfettiler, dolayısıyla da hiç tükenmediler. Benimle dopdoluydu onlar, böylelikle cömertçe ve fazlasıyla hizmet edebildiler. Bireyleri Benim önümde tutmadılar. Gözleri Tanrıdan yanaydı ve böylelikle hizmet ettiler. Baktıkları her yerde Ben vardım. Sizin için de böyle olsun bu, baktığınız heryerde Beni görün ve BEN olduğumu bilin.
Işığım öylesine parlaktır ki her şeye nüfuz eder, herşeyi içine alır. Sizi de içine almaktadır o.
Tüm o Büyük Varlıklar tevazu içindeydiler, çünkü Kimin ışığını yansıttıklarını ve o ışığı Kimin üzerinden yansıttıklarını biliyorlardı. Büyük Varlıklar, sadenin sadesiydi, zira Birlik de öyledir. Aldıkları her nefes Benimdi. Sahip oldukları her bir düşünce Benimdi, Benim damıtılmış düşüncelerim değildi bunlar, Benden yumuşakça akan düşüncelerdi. Birliğe giden yollarında kasisler ve bariyerler yoktu. Birliğin çağlayan okyanusunu biliyorlardı. Tüm varlıklarıyla biliyorlardı onu. Yürekleriyle biliyorlardı. Akıllarıyla biliyorlardı. Bilinçleri Benimkiyle bütünleşmişti. Benimkiyle Bir olmuştu. Benimkine ayna olmuştu onların bilinçleri, evet böyle de söyleyebiliriz lakin Birlikte aynalar yoktur. Işık vardır.
Size gelince aziz çocuklarım, Birlik zaten sizindir. Hiçbir zaman da başka türlü olmamıştı bu, sadece Birlik farkındalığınız uykudaydı. Birlik farkındalığınız başka yerlerdeydi, başka bir şeylere yönelmişti, başka bir yerlerde kaybolmuştu. Gerçekte kayıp değildi tabii ki, fakat mevcut farkındalığınız dahlinde kaybolmuştu o. Sanki uzun bir uykudaymışsınız gibiydi ve şimdi bu uykudan uyanıyorsunuz. Uyuyan Güzel değil miydiniz yoksa? Tabii ki öyleydiniz. Benim uyuyan güzelliğimdiniz. Ve iş başında uyuya kalmış olduğunuzu itiraf etmek zorundasınız.
Uyumanın iyi tarafı uyanabilmenizdir. Şimdi yapmakta olduğunuz budur. Yarı yarıya uyandınız sayılır. Bir iki esnedikten sonra tamamen uyanmış olacaksınız. Sonra duşa girecek ve orada şarkılar söyleyeceksiniz. Ve söylediğiniz şarkının Benim şarkım olduğunu bileceksiniz. Benim olduğunuzu bileceksiniz. Hepinizin, herşeyin Benim olduğunu ve sadece Birliğin varolduğunu göreceksiniz.
Çeviren: Engin Zeyno Vural :wub: