God zei:
Laat Mij zijn als het Vrijheidsbeeld. Al de vermoeiden, kom tot Mij. Al de vervolgden, kom tot Mij. Al de hongerigen, al de armen, al de eigenzinnigen en al de verlorenen. Al de gelukkigen, kom tot Mij. Al degenen die geven, kom tot Mij. Al degenen die nemen, kom tot Mij. Al de zoekers van de wereld, kom tot Mij. Kom tot Mij om Mijnentwil, want het geeft Mij vreugde om te weten dat jij je ervan bewust bent waar je bent en met Wie je samen bent op elk moment van de dag of nacht en tot in de Eeuwigheid. Je bent nooit vertrokken. Jij bent op een Continuüm waarop jij altijd al was en waar jij niet in staat bent om van te vertrekken. Ik weet dat.
Als je wilt weten waar je bent: het is de Eeuwigheid. Je denkt toch niet echt dat je ergens in een woestijn of op bevroren rif zit? Mijn hart is het Hart van de Eeuwigheid, en dat is waar je bent. Geen uitzonderingen. Geen.
Terwijl jij op Aarde bent, speel jij een spelletje Verstoppertje met jezelf. Je speelt Kiekeboe. Je speelt Blindemannetje. Je speelt Slechterik en Goedzak. En jullie zijn, ieder van jullie, de hele bal van was. Je bent alles, en jij, de jij die je speelt, handelt als, gelooft dat je bent, hoe hobbelig de individuele jij denkt dat je de bovenste beste bent, bestaat niet. Jouw persoonlijkheid is een samenstelling, een samenstelling van pretentie. De hele wereld is een voorwendsel, als het ware. Het is een verhaal van Laten We Net Doen Alsof.
Het is een dagdroom waar iedereen op Aarde in speelt. Het is een Verhaal Spel. Soms is het een spel van Meedogenloze Achtervolging. Soms is het een Bloementuin. Voor jou is het een groot spel van Leven en Dood. In werkelijkheid is lang leven of kort leven het knipperen van een oog. Het is helemaal niets. Het is een vergissing. Het is een ruzie die je hebt met jezelf. Natuurlijk, jij gelooft dat anderen spelers betrokken zijn, nochtans ben jij het die alle rollen speelt. Je rent van de ene kant van het scherm naar de andere. Je vliegt rond en glijdt in rollen en vecht met jezelf in de spiegel.
Je speelt een held. Je speelt een schurk. Je speelt een huurling en jij speelt de pechvogel, de dwaze, het genie, de vriend, de vreemdeling. Vaak ben jij niet tevreden met jezelf en schrijft jouw ongenoegen toe aan anderen, terwijl er al die tijd geen anderen zijn. Jij bent het hele gezelschap.
Jij bent ook het publiek.
Je rolt rond op het bed van het leven, een goede droom of een nachtmerrie hebbend, terwijl jij je uit de Ware Werkelijkheid van Jouw Bestaan verbannen hebt.
Net zo goed is jouw veronderstelde Leven op Aarde een oproer van Schoonheid en Verwondering en Plezier. Je bent een publiek van Een die het allemaal van een afstand bekijkt. Je bent jezelf in jezelf in jezelf, en jij leidt jezelf naar een vrolijke jacht.
In dit geval, denk je dat Ik naïef ben om te proberen om jouw droom te onderbreken en jou uit te nodigen om tot Mij te komen? De laatste lach is de Mijne, geliefde, want je bent nooit een keer ergens anders geweest. Ik weet wat je hebt gedacht en waar je jezelf toe gebracht hebt om in te geloven. Wie van Ons is naïef, vraag Ik.
Wil je wedden op de wereld zoals jij die ziet of op de Eeuwigheid op om het even welke dag? Wil je wedden op de individualiteit of wil je wedden op Eendracht? Wil je wedden op jou of wil je wedden op Mij?
Waarin is jouw Wezen? En waarin is jouw Activiteit? Waar ben jij echt? Bij de Bevlieging van een Echt-Lijkend Verzonnen Leven of in de Diepte van de Oceaan en de Hoogten van Liefde?