God zei:
Het kan zijn dat jij gelooft dat je in de richting van liefde hebt gelopen en meer dan eens werd gedwarsboomd. De waarheid kan zijn dat je weg rende van de liefde en, zodoende, jezelf een slachtoffer noemend. Daarom heb jij jezelf overtuigd en iemand anders gevonden om de schuld te geven van de omgeleide liefde, die jij zelf veroorzaakt hebt.
Het kan zijn dat jij er zeker van bent dat iemand jou heeft afgewezen. Zij kunnen dat hebben gedaan, en nochtans kun jij ertoe hebben aangezet. Jij bent niet de zondebok, maakt niet uit hoezeer je het gevoel hebt dat jij dat bent. Jij bent de aanstichter. Je hebt het zelf veroorzaakt. Het is moeilijk voor jou om te geloven, maar je hebt jezelf uit de liefde geworpen, landde in een leeg veld, terwijl nagloeiende kooltjes jou verhinderden om de ander voor jouw vlucht te vergeven. Ja, jij hebt het zelf veroorzaakt.
Het is beter om jezelf te vergeven voor het werpen van de teerling. Je kon niet in de nabijheid blijven, zodoende heb jij heimelijk een complot gesmeed waarbij jouw precaire positie zou omvallen, de liefde ging helemaal kapot.
Er zijn voor jou twee bijzondere dingen in het leven om te leren. Eén daarvan is om verantwoordelijkheid te nemen. Jouw verantwoordelijkheid is niet de schuld toe te wijzen. Jouw verantwoordelijkheid is duidelijkheid. Jouw liefde was niet verdrongen. Jij joeg het weg. Spanning aangaande verlating steeg en je bood een offer aan op het altaar van jezelf. Jij hebt besloten om de voortdurende pech aangeduid als mislukte liefde te laten voortduren. Je besloot te verdwijnen en zorgde ervoor dat het eruit zag als een ontvoering.
Je zette in tegen jezelf en won de weddenschap, zoals geluk zou hebben gedaan. Je won de weddenschap door te verliezen. Je bevrijdde jezelf van mogelijkheden. Jij koos voor de zekerheid van ontkenning. Je deed de winkel dicht. Je ging naar huis naar je eenzame appartement waar je jezelf afscheidde van het geluk in de wereld en verpleegde je wonden.
Ontwaak uit deze droom. Je hebt hem gedroomd. Het is aan jou om eruit te ontwaken. Je opende de droom als een paraplu en ging eronder staan. Jij koos voor de afgescheidenheid die jij niet wilde, en toch koos jij ervoor, vanwege de illusie van eenzaamheid. Jij vergewiste je ervan dat je eenzaamheid van binnen en van buiten zou kennen, klakt met je tong, schudt met je hoofd, opnieuw afgewezen.
Kom in de openbaarheid en definieer jezelf op een andere manier. Je wilt jezelf als een nieuw persoon begroeten. Je bent klaar om een plat geslagen oude illusie achter je te laten. De oude illusie is dat jij niet de mogelijkheid hebt om liefde te behouden. Lever nu het oude model van jezelf in voor een lichter exemplaar. Ondertussen dien jij en je komt er goed uit te voorschijn.
Jij bedroog jezelf en anderen omwille van de veiligheid. Je liet de liefde in je hart te snel vallen, zodat jouw falen zeker was en jij hebt het verraad genoemd.
Ik wilde twee punten maken.
Het eerste punt is, dat je het prettig vond om te denken dat je een verantwoordelijkheid kon toewijzen aan iemand anders behalve jezelf. Jij riep uit: "Wie doet dit?” En dus keek rond naar de dader. In dit geval heb jij waarschijnlijk gekozen voor degene die jouw liefdes interesse had, die, in jouw woorden, jou misschien heeft laten vallen zonder wroeging. Of misschien heb je een plot uitgebroed waarbij jij jouw verontwaardiging toewees aan de een of andere man of vrouw die het leven van jouw vroegere geliefde binnenkwam.
Het tweede punt dat Ik wilde maken is om te suggereren dat je nu jezelf vierkant in de ogen kijkt en toegeeft dat jij jezelf in de val lokt. Jij wentelt niet langer verantwoordelijkheid af. Nu claim je haar. Als jij niet oprecht aanspraak kunt maken op de verantwoordelijkheid op je schouders, dan neem haar in ieder geval af van andermans schouders. Let op, Ik zeg verantwoordelijkheid nemen, niet de schuld geven. Als jij nog steeds alleen maar aandringt en eraan vasthoudt dat bewijslast aan iemand buiten jou toebehoort, dan zeg dat de dader het leven is, dat het leven het onwelkome nieuws aan jou afleverde. En dan kun je zeggen: “Nou en?” En dan kun je lachen en zelf-realistisch worden, want jij bent het die een zondebok gekozen heeft. Je trok hem uit een hoed.