God zei:
Veel vragen zijn niet voorzien van een Ja of Nee antwoord. Wat de relatieve wereld betreft zou het echte antwoord op veel vragen “Het hangt ervan af” zijn. Dat is hoe het in de relatieve wereld is. Sommige wetten van het land laten geen ruimte. Er zijn geen uitzonderingen. Er is geen ruimte gelaten waar het hart kan binnenkomen.
Getrouw blijven wordt een kwestie van praktische zin en consistentie. Zou een bediende in een bepaalde situatie de macht hebben om een wet te veranderen naar haar oordeel en gezond verstand en de liefde in haar hart? Of moet zij de regels volgen? De wet van het land zegt dat ze dat moet. Daardoor bestaat de uitdrukking: De wet is de wet. Om uitzonderingen worden wenkbrauwen gefronst. Het Hooggerechtshof is een hof van laatste toevlucht in de wereld. Maar wie wil dat een hof over zijn of haar lot beslist?
Moeilijk te hanteren zijn veel regels, en onpersoonlijk als ze zijn, laten zij geen ruimte voor het hart. Gesneden en gedroogd. Zwart of wit. Er is iets arbitrair vastgesteld. Het had op een andere manier vastgesteld kunnen worden, alleen werd het dat niet.
Wie heeft er een wet gemaakt of ertegen geprotesteerd en een andere manier gevonden om het te doen? Toch is de wet de wet en het is de regerende macht van het land. Ja, natuurlijk, er zou altijd een andere manier kunnen zijn en nog een andere en nog een ....
En dan worden de verdedigers moe en ze reageren: “Je kunt niet tegen het Stadhuis vechten”. Ze zeggen: “Het is teveel moeite”. Ze zeggen: “Naar de hel ermee”. Ze knarsen met hun tanden en ze geven zich gewonnen. Ze betalen de boete. Ze willen klaar zijn met het hele gedoe en het verleden achter zich laten.
Het leven in de wereld maakt inbreuk op ieders stijl. Het lijkt dat individuele vrije keuze wordt opgeofferd voor het welzijn van het geheel, zelfs als iedereen weet dat het misschien niet voor het welzijn van het geheel is. Er is een grotere wet die roept om het verwarmen van harten en het plaats maken voor alle harten. En dus lijkt het dat in de wereld, welke beslissingen er ook genomen worden, het hart van iemand in de kou gezet wordt. Maar wie is het die zegt dat dingen op de ene of de andere manier moeten zijn?
En dus ontstaan er kanten. Posities worden ingenomen. En soms verandert iemand die een bepaald standpunt inneemt later van gedachten. Hij kijkt anders. Eens keek hij op een manier en nu kijkt hij op een andere.
Er worden vergunningen vereist en er is een hoop rompslomp om doorheen te gaan.
Eens waren er wijze raadgevers die rond het vuur zaten en beslissingen namen gebaseerd op elk geval. Er werd tijd toegestaan en er werd de tijd genomen. Misschien waren er zelfs toen tijden dat de oudsten een beslissing namen en iemand uitriep: “Oneerlijk”, en ontevreden wegging.
Ikzelf wens niet elke dag in de wereld in een rechtbank te zitten terwijl Ik wijze raad geef, de ene beslissing na de andere neem voor anderen. Wat Ik in plaats daarvan deed was Mijn hart van liefde plaatsen in elke mens, zodat liefde en wijsheid uitgedeeld kunnen worden, want iedereen wil gehoord worden.
Maar in de wereld worden niet alle harten gehoord en er wordt niet met alle harten rekening gehouden om reden van haast. En dus wordt niet aan iedereen een hoorzitting gegeven. Niet iedereen vindt een gemakkelijke plaats om te zitten. Er zijn niet genoeg gemakkelijke plaatsen geweest voor iedereen in de bus of de trein van het leven.
En het leven is tweezijdig geworden terwijl er eigenlijk oneindig veel standpunten zijn. In de wereld zijn sommige zaken de moeite van het vechten niet waard en je vraagt je af waar is Eenheid. Waar is ze heen? Je zou graag een Leven en Laten Leven samenleving hebben, waar geen grenzen zijn en handhaving niet nodig is, waar alle harten wijze harten zijn en liefdevolle harten plaats maken voor allen. Je zou stemmen voor de vrijheid van het individu binnen een vreedzame lankmoedige wereld. Lang leve vrede. Lang leve vrijheid, en lang leven gelukkige harten die gelukkige keuzen maken met de vrijheid van harten in gedachten.