God zei:
Wat kan het doel van droefenis zijn? Droefenis lijkt te zijn als een deken die je over jezelf heen trekt als je het koud hebt. Op haar manier is droefenis als een zalfje dat je op een wond smeert. Het helpt te genezen.
Zo onaangenaam als droefheid voor je ook is, het is ook als een zoet snoepje dat je in je mond hebt. Het is als een lapmiddel in zoverre dat het iets in jou verzacht. Er is onmiskenbaar enige zoetheid in droefheid. Hoe kan dat, en toch is het zo. Zelfs als je door een verlies gaat dat zo groot voor je is dat je erom blijft huilen, hetzij openlijk met tranen of stilletjes zonder tranen, worden jouw gedachten als zorgkralen. Met elke kraal blijf je het verlies tellen dat jou zo dierbaar is, alsof je je eigen verlies aan het strelen was, alsof je dichter kwam bij dat wat uit jouw leven in de wereld verdwenen is.
Hoe kan er troost zijn in diepe droefheid, toch is die er.
Het is gemakkelijk genoeg om te zeggen dat alles in het leven tijdelijk is. Het is gemakkelijk genoeg te zeggen dat niets in de wereld blijvend is. Het zand verschuift op elk moment onder je voeten. De rozen verwelken. De minuut dat je een schat in je hand houdt, wijkt terug. Het leven trekt op elk moment van je weg.
Het is gemakkelijk genoeg om te zeggen dat je in de wereld niets bezit. Het is gemakkelijk genoeg te zeggen dat alles in de wereld illusie is. Oh, maar wat heeft die illusie jou in haar greep. Wat betekent ze veel voor je. Wat dans je naar haar pijpen.
Toch is er één eeuwig ding dat je hebt. Het lijkt een tegenstrijdigheid. In feite zijn er alles bij elkaar genomen twee eeuwige dingen die je hebt. Het belangrijkste is dat je leven hebt. Leven zonder het lichaam is leven. Met of zonder het lichaam is er onomstotelijk liefde. Alleen voor jou lijkt het dat liefde wankelt. Voor jou lijkt liefde te flikkeren als een kaars, maar liefde is alles. Voor jou lijkt de dood definitief en liefde tijdelijk.
Het is Mij niet mogelijk liefde en leven te scheiden, leven en liefde. Ik weet niet hoe dat te doen. Ik weet niet hoe het te doen net zo min als Ik Mijn kinderen van Mijzelf kan scheiden. Wat jij elke dag doet is voor Mij onmogelijk zelfs ook maar één keer in de Eeuwigheid te doen. Ik persoonlijk kan Me zelfs afscheiding niet voorstellen. Ik weet dat jij afscheiding accepteert.
Ik leef in Waarheid en Ik ken haar heel goed. Jij leeft ook in Waarheid, maar je gelooft oprecht in illusie. Illusie lijkt natuurlijk voor je terwijl de Waarheid denkbeeldig lijkt. Je gelooft in illusie en ervaart illusie terwijl de Waarheid van liefde en het leven vergezocht lijkt. In elk geval, wat is de Waarheid voor jou van waarde als je haar niet echt begrijpt. Het mag jou een woordspel lijken. Het mag jou een sprookje lijken. Je kunt het gewoon niet snappen en je voelt je van slag. Misschien is het een sprookje of misschien een grap die Ik met jou uithaal om geen enkele reden die jij echt kunt zien.
Je zou Mij vragen af te zien van alle tussen illusie en Waarheid liggende verschil. Je zou zeggen:
“Waarom dan niet illusie en Waarheid Eén maken, God, als U de fijnere dingen doet? Waarheid of niet, feit is dat Ik me in de kou voel staan. Ik wil me warm voelen met Uw liefde en ik wil me warm voelen in de fysieke aanwezigheid van Mijn geliefden die beslist ergens heen lijken te zijn gegaan. Het is niet genoeg dat Ik me op een dag met hen zal herenigen. Ik wil ze nu. En ik wil U ook, God. Ik wil U nu in vol ornaat.”