God zei:
De boodschap is gestuurd. De boodschap werd lang geleden gestuurd. Je ontving hem lang geleden. De boodschap werd via de luchtgolven gestuurd. Ik fluisterde hem in je oor. Ik fluisterde in je oor waarvoor je op Aarde bent om te doen. Je hoeft je niet te herinneren wat Ik fluisterde. Je begreep het toen. Het kan nu onbegrijpelijk voor je zijn. Je hoeft je er niet van bewust te zijn. Je hoeft je er niet bezorgd over te maken, omdat je op het spoor bent. Als je al op het spoor loopt, dan heb je geen kaart nodig om je te vertellen hoe je er komt.
Er zullen onderweg ook wegwijzers opduiken.
Het is het ego dat ernaar hunkert te weten wat jouw specifieke doel in het leven is, alsof het noodzakelijk is jouw toekomstige gouden staf overduidelijk te kennen, alsof je niet kunt beginnen voordat je de nauwkeurige details kent.
Het algemene doel, het allesomvattende doel, is lief te hebben. Dat is de paraplu waaronder je gaat. Dat is alles wat je moet weten. Binnen die paraplu komen er vele specifieke vormen en maten. Wat is het precies dat je denkt wat je moet weten? De Groten kunnen heel goed hun specifieke doel niet gekend hebben tot zij er waren. Zij hadden geen kaarten. Zij vonden zichzelf, begrijp je. Zij vonden zichzelf en zonder manier om terug te gaan. Zij konden de klokken niet terugdraaien. Zij konden het zuivere goud van hun bestaan niet voor een specifiek recht inruilen.
Al het scharrelen dat je doet, wanhopig jouw toegewezen doel willen kennen, is niet nodig. Wees tevreden met te weten dat je een doel hebt en dat je nu op het spoor bent. Iedereen is met een doel gezegend.
Zeker, je hebt omwegen gemaakt. Je ging links in plaats van rechts, of je verroerde je helemaal niet. Toch ben je nu in een positie het leven te leven waarvan je weet dat het bestaat, zelfs als je het geen naam kunt geven.
Jouw doel is groter dan op de hoek van State en Main te staan, terwijl je wacht tot er iets gebeurt of tot er een pakje wordt afgeleverd.
Geliefden, jullie bestemming volgt jullie. Ga voort en je bestemming zal een hand op je schouder leggen. Jouw bestemming zal je in de ogen staren en je zult zwichten. Dan zul je een miljoen horlepijpen dansen. Je bestemming ben jij, niemand dan jij en natuurlijk Ik. Jij bent de bestemming die je zoekt.
Jouw belangrijkheid ligt in je, niet in een benoemde toekomst. Geliefden, je wacht niet op een aalmoes. Het is waar dat je een gouden munt op straat kunt vinden. Als je dat doet, dan ben je erover gestruikeld. Voor het grootste deel moet je naar goud delven. Je moet ernaar graven. Je moet pauzeren, ademhalen, en niet naar je geluk op zich zoeken, niet zozeer naar een beloning zoeken als dat je zoekt te geven in plaats van te ontvangen, je eigen hart te kennen en het onmiddellijk te volgen, niet om wat voorrang die je zult verkrijgen maar om wat je in Mijn Naam kunt geven. Begin.
Je bent ober in een chique restaurant. Je neemt bladen van de keuken en vult ze met culinaire lekkernijen, en je neemt ze mee en serveert ze aan de hongerige gasten. Je talmt niet in de keuken terwijl je jezelf afvraagt: "Welk voedsel zal ik op deze bladen zetten?" Nee, je serveert de bladen en dus neem je ze mee en serveert ze aan hun rechtmatige eigenaars. Je levert gewoon de bladen gevuld met zoetigheid af.
Wat jullie specifieke taken ook zijn, jullie zijn de bezorgers van manna uit de Hemel. Je kunt nu beginnen te bezorgen. Misschien begin je met eenvoudige pizza's te bezorgen. Dat is hoe je je bestemming volgt. Je wacht niet tot er een limousine voorrijdt. Je neemt een gewone taxi of je stapt op de bus. Je steekt je hand uit en eist je bestemming op, niet om wat het voor jou doet, maar als een geschenk dat je aan anderen geeft.