God zei:
Geliefden, hoe vaak heb Ik voorgesteld dat je het verleden los laat? Ik wil niet tegen je zeuren, maar is het onderhand geen tijd? Je knikt misschien en bent het met Mij eens, maar toch ben je misschien een van de velen die aan het verleden vasthoudt alsof je leven ervan afhangt en aan ideeën die je lang gehad hebt, ideeën die je niet kwijt wilt.
Ik zeg niet dat je geen herinneringen moet hebben of geen ideeën moet koesteren. Je zult die hebben. Ik praat over wanneer jij je ertegen verzet een nieuwe gedachte te accepteren. Dit wil niet zeggen dat je iedere nieuwe gedachte moet accepteren. Natuurlijk doe je dat niet. Maar een paar? Kun je een paar oude gedachten inruilen voor nieuwe?
Ik spreek speciaal van nieuwe gedachten betreffende jezelf. Als Ik zeg, “Kom uit het verleden”, schud jij misschien krachtig met je hoofd en dan houd je vast aan oude ideeën van geluk of ongeluk alsof je niet verder kunt gaan in het leven.
Ontdooi jezelf van het verleden, geliefden.
Als jouw huidige omstandigheden jou eenzaam of onvervuld laten, is dit niet het teken om terug te gaan naar het verleden dat voorbij is. Dit is het teken om vooruit te gaan, niet achteruit. Het is tijd op te houden achter over de schutting te kijken.
Voor velen geldt dat je het gevoel hebt dat je leven zonder een levensgezel incompleet is. Je hebt misschien het idee dat je een echtgenoot of vrouw moet hebben om gelukkig te zijn. Moet jouw geluk afhangen van iemand anders? Moet dat?
Zeg je Nee tegen het leven? Houd je misschien vol dat je alles al weet over het leven en wat het voor jou wordt verondersteld te zijn?
Er is een neiging, vaak wanneer jij je verloren voelt, om jezelf onvermurwbaar op te sluiten in een terrein van mogelijkheden. Als iemand oppert dat je gelukkig kunt zijn waar je bent of iemand oppert dat je gelukkig zult zijn als je naar Alaska of de tropen verhuist, houd je onvermurwbaar vol dat zij niet weten waarover zij praten. Geliefden, laat de mogelijkheid binnen dat jij niet weet waarover je praat. Echt, geliefden, het is niet nodig jezelf in steen te metselen.
Jij bent niet wat je eens was. Misschien ben je nooit geweest wat je dacht dat je was. En toch blijf je misschien vasthouden aan illusies die jou niet te stade komen. Je houdt er misschien koppig aan vast. Als je denkt dat je alles weet en je kunt niet of wilt geen andere suggesties horen tenzij ze al met die van jou overeenkomen, als niemand anders dan weet waarover hij of zij praat en jij je sterk maakt dat jij de enige bent die het weet of mogelijk zou kunnen weten, dan ben je misschien koppig en kiest ervoor in een verloren plaats te zijn. Het zou lijken dat je geen centimeter wilt opschuiven. Je voelt je onrustig waar je nu bent en toch verzet jij je met hand en tand tegen elke suggestie. In feite, hoe meer luisteren jou zou dienen, hoe meer jij je tegen luisteren verzet en hoe steviger jij vasthoudt aan wat jou geen geluk heeft gebracht.
Jij zegt, “Nee, nee, nee.” Misschien zeg je nee als je beter zou kunnen zeggen, “Ja, ja, ja.”
Luisteren hoeft niet te betekenen te accepteren, begrijp je, maar toch wil je open staan voor wat zich aan jou voordoet. Misschien heb Ik jou een boodschapper gestuurd, of twee of drie, en je weigert te horen wat zij te zeggen hebben. Je wilt misschien alleen horen wat al in jouw geest verankerd is.
Jouw weifeling laat kwetsbaarheid zien, geliefden. Onbuigzaamheid is niet een teken van kracht. De wilg is sterk omdat hij kan buigen.