Heaven # 1143 Altijd God, 9 december 2003
Je bent aan het leren om alles los te laten. Ooit bond je het leven strak aan je vast met touwen. En daarna bond je het leven aan je vast met linten die dwarrelden in de wind. En nu raak je de linten kwijt. Nu laat je alles vrij, waar je van houdt. Het was nooit aan jou om het te behouden.
Nu sta je je schatten toe om weg te gaan, of te komen en te gaan, of te blijven, zoals ze dat willen, zoals het leven dat wil. Sommige geliefden zullen zich ontvouwen en naar de Hemelen vliegen en verder omhoog rijzen dan je kunt zien. Dat ze buiten je huidige gezichtsveld zijn wil niet zeggen dat ze er niet zijn, of dat ze jou niet met zich meenemen. Waarlijk, alle schatten behoren aan zichzelf en Heaven toe, en dat geldt ook voor jou.
Zeker, je hebt gedacht dat je het leven vast kon houden, en je hebt het tegendeel gedacht, dat je datgene kunt verliezen waar je van houdt. Natuurlijk bezat je nooit ook maar iets, dus hoe kun je datgene verliezen dat nooit van jou was. Je eiste het op, maar dat was alleen maar een eis. Je hield de titel vast, maar een titel is slechts een vertegenwoordiging van iets. Het is nooit datgene dat het vertegenwoordigt. Je bent aan het leren dat je niet kunt vasthouden en ook niet kunt verliezen. Dat kun je alleen maar in je gedachten.
En toch ben je niet ongelukkig op de zee van het leven. Je bent gewoon bezig om er een andere verhouding mee te krijgen. Je zwemt, maar je verzet je niet. Je geniet van de golven, en je begrijpt de aard van golven, dat ze alleen maar golven kunnen zijn die op en neer golven. Je kunt ze niet stil krijgen. Je kunt ze niet vangen, want dan zouden het geen golven zijn. Golven zouden puur water worden in jouw handen en spoedig oplossen in het niets.
De opdracht is om het leven te bevrijden van verplichting aan jou. Je bent geen meester en ook geen slaaf. Je bent gewoon iemand die de zee van het leven bevaart. Leef je leven en maak er een reis van liefde van. Je steekt de zee over op je weg terug naar Heaven. Je levensreis is niet een omweg. Het is de primaire onderneming, want je zet koers naar het Heilige Licht van Heaven.
Je bent in stilte, en toch is het niet de bedoeling dat jij, evenmin als de golven, stil blijft. In stilte beweeg je. In stilte duik je de diepte in, en in stilte rijs je hoog op. Je bent werkelijk een golf in het leven. En toch ben je veel meer dan dat.
De golven van de zee reflecteren de zon die er op schijnt. De golven reflecteren de maan en de sterren. Nooit is de zee verstoken van licht.
Sterren plagen je door hun aan- en uitknipperen. Op het ene moment zie je het licht schitteren, en het volgende ogenblik is het gedimd. Wie zal zeggen dat het anders hoort te zijn? Of het sterrenlicht in jouw ogen nu aan of uit is, maakt niet uit. Het is altijd sterrenlicht, en sterrenlicht is iets dat je altijd bij je kunt houden. Je moet het licht van de sterren bij je houden want anders denk je misschien dat je verloren bent op de zee van het leven. Wanneer je de weg niet kunt vinden, heb je je vastgehouden aan touwen waarvan je denkt dat ze jou de weg wijzen en je in veiligheid houden.
Maar de touwen waar je je aan vast houdt zijn niets vergeleken bij de sterren aan de Hemel. Je hebt geen touwen nodig. Je hebt sterren nodig. En die heb je. Overdag heb je de zon, en ’s nachts heb je de maan en de sterren en altijd God.