God zei:
Ongetwijfeld zijn er tijden dat je je afvraagt wat je hier op Aarde doet. Je vraagt je af hoe je hier gekomen bent? Je vraagt je af wat is deze roep voor onder de wapenen, dat Leven op Aarde lijkt te beweren? Je vraagt je af of Leven op Aarde enkel een gevecht is of dat Leven op Aarde een grote oorlog is. Zo kan het lijken voor jou.
Het kan voor jou lijken dat je buiten bent in de loopgraven linies, schijnbaar zonder de door God-Gegeven zegen van de Vrije Wil.
Elke dag moet je opstaan, of je wilt of niet.
Iedere afzonderlijke dag moet je opstaan en prijken, je gezicht opzetten voor de wereld en de lucht diep inademen als je de deur uit gaat.
Er kan niemand zijn om jou gedag te zeggen, of er kan iemand zijn om je te knuffelen voordat je weggaat, of iemand die het niet kan schelen of je komt of gaat. Helaas, Harten van Liefde kunnen zijn vastgelopen.
Leven is niet bedoeld om een impasse te zijn. Leven is bedoeld om een reis te zijn of een grote reis naar de Heilige Graal. Dagelijks leven, wat een droom is terwijl je hier op Aarde bent, is bedoeld een droom te zijn die je zou willen en gretig voorwaarts op waagt. In plaats van te beven voor de dag die komt, ben je bedoeld de dag te begroeten, zoals je een dierbare vriend begroet.
Een regenachtige dag kan toch welkom zijn. Een bergachtige trektocht kan een vreugde zijn. Je kan zelfs genieten van sneeuwschuiven. Wat het leven dan ook jou aanreikt, je bent bedoeld om helemaal te schitteren.
Vertel Mij, wanneer alles achter de rug is, is er ooit iets geweest, waar je aan de andere kant niet uitgekomen bent, je zelf opgepakt en jezelf afgeborsteld hebt en gekomen op jouw weg?
Soms zou je kunnen denken: “Als het leven maar niet zo dagelijks was.”
Doe dan een beroep op iedere dag als een viering. Je hoeft geen speciale gelegenheid te hebben om te vieren. Je zou Leven vieren. Pauzeer om deze grote gelegenheid genaamd Leven te vieren. Vier je aankomst hier. Vier de Draai van het Wiel. Draai de straatverlichting aan. Dans in de straten. Speel op de fluit. Spring hoog. Leven is de brandstof waarop je loopt. Liefde bracht je tot Leven. Je werd uitgenodigd en je accepteerde.
Wanneer je smaak voor leven sputtert of motregen heeft, laat het weer opleven. Leven op Aarde is een geschenk aan jou. Als je gedacht hebt dat leven een ontbering is, neem een nieuwe benadering tot het Leven.
Och, toch, als het leven aan je werd gegeven om een week te duren, of een maand geleden, of enkel voor één dag, zou je er naar hoppen. Je zou aangetrokken woorden tot de Maan en de Sterren. Je zou deze planeet zegenen en meer dankbaarheid hebben dan je zou kunnen bevatten. Je zou van een bloem houden. Je zou buigen voor het gezicht van een jong kind, een kind die jou aanbidt, of een kind op straat. Het zou niet uitmaken, want al de kinderen zouden als kunst in een museum zijn.
Je zou water eren. Een gewone appel zou een delicatesse zijn. Wormgaten zouden een wonder zijn.
Knieën, ellebogen en ledematen die bewegen zouden eerbiedwaardig zijn. En hoe zit het met woorden? Je zou je lippen bewegen en er zouden woorden uit borrelen en je zou boeken zien vol met woorden in alle soorten en maten.
Oh, en muziek. Wie kon zelfs muziek voorstellen? Het zou ondenkbaar zijn, toch zou je het horen. En, wonder na wonder, je zou ontdekken dat je kan zingen. Je kan zingen !
Je zou jezelf afvragen: “Welke speciale Hemel is deze Aarde waarop ik betrad? Als dit de Hemel niet is, wat voor soort paradijs is dit?
Je zou weten dat je gezegend bent om te weten van Oceanen en Zand. Je zou salto’s maken van vreugde. Je zou rennen en springen en genieten van iedere laatste kruimel van het leven. Je zou smeken om langer te blijven. Geef het toe, om langer op Aarde te blijven, zou jouw innig gebed zijn.
Vertaler: Anja