God zei:
Kom met Mij naar de Groene Weiden en We zullen op onze rug liggen en omhoog kijken naar de blauwe lucht.
Misschien kauwen We op een grasspriet. We knikken en We zeggen: “Dit is goed.”
We dalen naar het centrum van de Aarde, op het zelfde moment als We op de top van de berg Olympus zijn.
Je kunt je afvragen: “Wat is de gewichtigheid van de Berg Olympus?”
In de Griekse mythologie, was de berg Olympus de ontmoetingsplaats van de Goden.
Overdrachtelijk, is dit waar We ontmoeten.
En, wanneer We Binnen Aarde en de Hoogste Hemelen overzien, zeggen We: “Dit is goed.”
In de oneindigheid, daar is alleen Voor Altijd, en dat is helemaal geen tijd.
Er zijn geen uiterste data. Er is geen je moet iets gedaan krijgen en het volgende ding, in een lange rij, om ook gedaan te krijgen en van de pers te rollen. Er zijn geen dwaze stormlopen waar Ik verblijf.
“Produceer,” zegt de wereld, nochtans niet op de hoogte dat drukte en gedoe onnodig zijn en dat Beduidenis en Visie de voorlopers zijn tot activiteit.
Nu, vergeet het veronderstelde verleden, want wat is het punt dat je verleden oproept, alsof het verleden werd betoverd? Natuurlijk, is het verleden een soort betovering. Het verleden wil ons teruglokken, zodat het verleden kan worden geëerd en in geloofd.
Mijn advies is: Zodra het verleden zijn verhaal heeft verteld, laat het rusten.
Wat voor nut heeft het verleden nu behalve als referentie of als een anekdote.
Het verleden is een soort betovering , die je leuk vindt om te herinneren en over te piekeren. Ofwel wil je het verleden vernieuwen of je wil het verwijderen.
Hey, laat het gewoon gaan. Maak de betovering ongedaan. Maakt niet uit hoe belangrijk voor je, laat het verleden achter. Loop ervan weg. Het zal hoe dan ook verdwijnen. Ik zal tevens telkens weer herhalen dat het veleden een illusie is waar je dol op bent.
Het is een feit dat het verleden je als een schat bewaard en het verleden waar je op vit, al zal verdwijnen. Je zult hen achter je laten met al de andere bezittingen die je dierbaar houdt. Het verleden is dunne lucht. Jij, jezelf, zal nooit verdwijnen in dat waar je onuitwisbaar bestaat, onuitwisbaar de Waarheid van Jou zal doorgaan te bestaan, dit Eeuwige Wezen of Essentie van jou.
Deze tour op de Aarde zal voorbij zijn en je zal op jouw weg direct naar Mij zijn.
Wezen is altijd nu. Dat is het! Jij bent Wezen. Waar bestaat Wezen als er geen plaats is?
Er is al de geloofde-in ruimte in de wereld, toch alleen Wezen is. Je bent wezen.
Je bent wezen tijdelijk gehuisvest in een vorm, een formulering.
In de wereld ben je formatief. In Waarheid, je bent Wezen en alleen maar Wezen.
Je bent geen blanco, want Wezen is al. Wezen kan niet worden geplaatst of kan niet worden aangeraakt. Wezen is voorbij de zinnen/zintuigen, elk van hen.
Jij bent Wezen en Ik ben Wezen.
Wezenheid in de wereld kan niet worden aanschouwd, op de manier waarop je een grassprietje aanschouwt.
Al wat We echt kunnen doen is zijn en te zijn is niet te doen.
Alleen mensen rennen in de rondte in een hele grote haast, proberend om iets te bereiken dat de wereld echoot in de gangen.
De wereld zegt dat doen alles is, maar doen is het minste van alles, gewoon iets dat fictieve tijd opvult. Een soort van omroeren gaat in de rondte in het leven, omroeren, omroeren, omroeren.
Wanneer We hier achterover rusten in dit gebied van groen afgewisseld met madeliefjes en paardenbloemen, ZIJN WIJ, jij en Ik. Wij zijn. In deze non-tijd is waar leven gebeurd en waar leven vandaan komt.
Hier is waar het zwijgen en de stilte de gebeurtenissen op Aarde creëren.
Vanuit het zwijgen. Al de hectische, voortdurende activiteit, is veel ophef over niets.
Geliefden, nu, sta je op van de groene weiden. Je staat up, veeg jezelf af en ga terug naar het wegdek en door de mens gemaakte geluiden en span je in waar, aan het oppervlak, prestaties worden gevraagd.
“Wat heb je vandaag gedaan?”, vraagt de wereld. “ Wat heb je in het weekend gedaan?”
Wat je doet is niet het maken van jou. Wat je bent is het maken van jou.
Vertaler: Anja