God zei:
Teder is het Hart van God.
En toch zien sommige van Mijn Kinderen, zo nu en dan of heel hun leven, Mij als een boeman die hen in de weg lijkt te staan.
Het is goed om te onthouden dat ik aan jouw kant sta, alsof er kanten zijn. In het meedragen van het idee dat ik tegen jou ben, valt er voor jou of iemand anders geen voordeel te behalen.
Het leven is niet altijd gemakkelijk. Dat is geen geheim. Misschien heb je de moeilijkheden die je meemaakt besprongen en daarmee je zegeningen uitgesloten.
Ik weet wat jij voelt en hoe jij je voelt. Het moeilijkste van alles wat je kunt bedenken is het verliezen van een kind. Ik ben me heel goed bewust van de pijn die dit creëert. Ik doe daar niet luchtig over, geliefden. Ik ben niet harteloos als Ik moet zeggen dat je jouw eigen hart pijn doet.
Als je jouw kind in je armen hield voor een jaar, of twintig of vijftig, zou je dan niet blij zijn voor de dagen en jaren die jou zijn gegeven? Het alternatief kan zijn dat je nooit bent bevallen van jouw weg-gevlogen kind. Is dit wat je zou kiezen? Ik dacht het niet.
Er wordt veel pijn ervaren op de Aarde. Iedereen weet dat. Dacht je dat Ik dat niet wist?
Het is niet Mijn bedoeling om jou pijn te doen. De Dood kan voor jou het ergste op Aarde lijken. Dit idee komt voor jullie rekening, geliefden, jullie zien Dood als een vijand. Dat is een fout die het verstand maakt.
Je kunt niet geloven dat zo’n klap als het verliezen van een dierbare jou kon overkomen. Als je dat zou kunnen, zou je de Dood willen voorkomen of verwijderen van het aangezicht van de Aarde. Je zou de Dood wegvegen, zodat niemand meer zou lijden.
Ik maak niet licht waar jij doorheen gaat. Als je verlies ziet, kun je alleen maar lijden. De Dood van jouw dierbaren is extreem zwaar om je voor te stellen, laat staan meemaken. Geliefden, als jullie lijden, trek je jezelf daar doorheen.
Emoties volgen gedachten. Jouw waarneming van de Dood is de dader. Jouw overtuigingen zijn de daders. Je hebt het idee ingecalculeerd dat verlies gelijk is aan lijden. Je bent opgegroeid met dat idee. Sommigen kunnen zeggen dat je ermee geboren bent, omdat je als klein kind huilde om het verlies van je speelgoedauto of pop.
De Dood is een deel van het leven. De Dood is een normaal deel van het leven. In het leven is er stroming. Wat in het leven blijft hetzelfde, geliefden? Het wordt eb en het wordt vloed. Je kunt de getijden niet tegenhouden.
Hoe dan ook, stap op een of andere manier over het idee heen dat zowel leven als dood een straf zijn. Verlies lijden is een idee. Het is een idee waar je altijd in mee bent gegaan. Er zijn er die zeggen dat pijnlijkheid de aard is van het leven en de dood. Wie is het die jouw hart pijn doet? Zeker, je bent er in ieder geval een partner in.
De aard van het leven is vreugde, geen lijden. Kies maar uit. Dat jij lijdt is slechts een verhaal. Jij hebt dit verhaal geloofd. Je houdt dit verhaal hoog, alsof je je niet kunt vergissen.
Geliefden, er is geen eigendom, en daarom is er geen verlies.
Eer jouw hart, dat jij ziet als gebroken, en huil goed uit als je dat wilt. Huil het uit van verdriet. Je weet niet wat je anders moet doen.
Als een dierbare zich van jouw scheidt vanwege een keuze, rouw je hier hetzelfde om als om de Dood. Hij is in leven, en jij vindt dat een aanleiding om te rouwen, omdat hij blijkbaar verloren is voor jou. Je huilt om wat had kunnen zijn. Je huilt om hoe je gewild had dat het zou zijn en hoe het zou kunnen zijn, als dat maar had gekund.
Je huilt niet voor altijd.
Ik heb de wereld horen zeggen dat je nooit over verlies heen kunt komen. Ik begrijp wat er bedoeld wordt, toch is op de lange duur lijden niet kostbaar. Stop met kwaad worden op jezelf. Wees je eigen vriend. Hou ook van jezelf. Liever meer houden van dan hechten.
Het leven is een open boek. Er zijn lege pagina’s die nog moeten worden beschreven. Schrijft zoiets als:
“Toen tilde ik mijn hoofd op. Ik keek om me heen en zag opnieuw met groter zicht en inzicht, en ik stond op en begon te lopen. In verwondering hoorde ik mezelf zeggen: “Het Leven is Goed.”
Vertaald door: Petra