God zei:
Ik hoor jullie gedachten, geliefde dwalers. Ik hoor jullie. Ik begrijp het gevecht dat het ego maakt. Maak het ego niet groter dan het is. Het is maar ego.
Ik hoor je met bibberende stem zeggen:
“Geliefde God, U bent zo bekwaam en begripvol, terwijl ik een enorm gebrek aan bewustzijn heb van wat ik aan het doen ben en waarom. Ik begrijp niet wat ik in het strijdgewoel aan het doen ben. Ik ben iets aan het doen, en toch lijk ik niet in staat te zijn wat ik doe of denk zinvol te maken als ik midden in het leven ben. Ik wil mijn dwalende gedachten niet horen. O God, wanneer zullen Uw Mooie Gedachten mijn eigen zompige gedachten vervangen? “
“God, ik lees wat U zegt. Ik denk er over na. Ik knik in overeenstemming. Ik geloof helemaal dat ik de kern van wat U zegt begrijp. Mijn begrip voor U voelt als een speciaal deken dat mij bedekt en beschermt tegen ongerustheid. Ik begrijp het God. Ik begrijp het echt. “
“Dan, als Uw Woorden niet voor mij staan, is het alsof mijn gedachten een Jungle van Gedachten zijn, een Warboel van Gedachten, en mijn begrijp en mededogen verlaten mij, en ik heb helemaal geen begrip meer. Mijn gedachten gebruiken platvloerse taal. Oh, mijn staat van begrip en leven naar Uw advies zijn twee verschillende draaien aan het leven. Soms vergeet ik dat ik te maken heb met zielen die aangenaamheid van mij vereisen. “
“O God, mijn ego komt tevoorschijn en het lijkt de groep te leiden. Zal ik ooit uit het Doolhof van Kleinheid komen wat mij achtervolgt? Soms hang ik aan een zijden draadje. Mijn innerlijke dialoog wordt bevlekt. Ik weet dat U bij mij bent en toch, als alles is gezegd en gedaan, lijkt het alsof ik een ego met een eigen willetje heb, wiens stem luider is dan die van U.”
“Geliefde God, teveel van de gedachten die door mijn hoofd gaan zijn niet van U. Ik kan niet geloven dat ze van mij zijn, dit gemompel dat ik mezelf hoor doen, dit geklaag en gemompel -- ze verwoesten mijn hart en mijn gemoed en – ik aarzel om het te zeggen – mijn ziel. Ik morrel maar wat aan in de wereld. Red mij van de lukrake gedachten, die helemaal niet van U zijn. Ik wil niet dat ze van mij zijn.”
Ik zeg tegen jou:
Geliefden, er is geen eigendom in de buitenwereld. Zelfs jouw gedachten niet. Ze zijn niet allemaal van jou. Jij pikt ze op. Noem ze dwalende gedachten die jou belegeren. Het zijn restjes van wereldgedachten, en ze zijn jouw gedachten binnengelopen. Jij bent, misschien, te gastvrij voor ze, te aardig, te snel om deze restjes over te nemen. Ze dringen zich op. Hun taalgebruik wringt jouw hart en je voelt je niet in staat om ze af te weren. Zulke gedachten zijn tegen jouw gevoel van juistheid. Bedenk dat deze gedachten een eigen leven hebben. Ze zijn in jouw gedachtestroom geland.
Je vraagt hoe je uit dit spoor kunt komen. Hoe harder je probeert om van deze gedachten af te zijn, hoe dieper ze zich in kunnen graven. Je zou van ze willen ontsnappen, als je maar wist hoe je dat moest doen. Wat jij vraagt is hoe jij je van deze gedachten afkomt? Of , in de eerste plaats, hoe je ze kunt afweren? Je wilt in ieder geval dat ze uit de weg gaan.
Je wilt deze knoeiende gedachten niet terugsturen naar de gedachtepoel, zodat iemand anders ze op kan pikken. Je wil dat deze ongewenste gedachten van de rand van de Aarde vallen en geen plaatsje vinden in de gedachten van iemand anders. Je wilt ze voor eens en voor altijd uitschakelen. Terecht wil je dit doen zonder de boosheid die je voelt en de kleinte die je voelt.
Kus de dwalende gedachten die jou bezoeken vaarwel, geliefden. Kijk hoe ze wegdrijven naar niemandsland. Geef ze een vriendelijk afscheid. Stel je voor dat deze gedachten veranderen in andere gedachten. Zie de negatieve gedachten weggaan. Geef ze een zacht duwtje. Wijs ze de weg die ze moeten gaan.
Deze gedachten hebben zichzelf niet verwekt. Je kunt bevrijd zijn van deze gedachten. Jij bent niet de ongelukkige, ongeliefde en onfatsoenlijke gedachten die door je hoofd kunnen gaan. Je bent tot zoveel meer in staat.
Vertaald door: Petra