God zei:
Aan wat schrijf je het voor eeuwig kloppende leven in het Hart van de Aarde toe?
Aan wat schrijf je het gehele Bestaan van Leven toe? Het Leven is ondoorgrondelijk, toch? Het is onbegrijpelijk en toch werd het leven bedacht en toen waargenomen en had het zijn debuut voor alle aanwezigen en jou.
Al deze drukte, geen ophef om niks, en toch drukte om een droom die zichzelf bij elkaar heeft verzameld en zoveel rivieren van zichzelf heeft geëtaleerd, kronkelende en rechte verhalen als een vlam in de pan, de personages en verhaallijnen, alleen maar om weer vergeten te worden. Er is geen document van alle mensen en alle personages. Niemand herinnert ze zich nog. Er is niets wat aan ze herinnert en niemand om ze te herinneren.
Hiervoor was er een schreeuw. De schreeuw was: Creëer. En Ik creëerde jou, het Geheel van Jou.
En dus, in jouw ingebeelde leven, creëer jij verhalen. Je mompelt ze. Je kunt ze visualiseren. Het kan gezegd worden dat je het leven meer kan laten voortduren dan je kunt creëren. Je overweegt het leven. Je kunt niet veel geven om je p’s en q’s, en toch geef je wel veel om het al het andere. Je kunt het leven zien als kleine jij en grote, onheilspellende krachten maken je kapot.
Als je je verlaten voelt, heb je jezelf verlaten. Je hebt jezelf ontdaan van de Werkelijkheid en jezelf bedekt met gescheurde vodden van fantasie, geroerd in een ketel.
Je vult je leven met allerlei dingen, die niet ondenkbaar zijn omdat je ze kunt inbeelden. Je hebt een idee van strijd. Je vult de lege plekken in. Liefde en schoonheid kunnen onduidelijker zijn voor jou. Jij vertelt verhalen over liefde en schoonheid en toch ben je niet overtuigd.
Je bent het familielid van het platteland, of je bent het familielid uit de stad. Je leeft in schijnbaar gescheiden werelden, terwijl de waarheid is dat er niets in het leven is dat gescheiden is van iets anders. Alles is verbonden op de een of andere manier, zelfs als alles dat je kent in een afgrond lijkt te vallen.
Je kunt niet weten hoe je eerlijk moet zijn tegen jezelf, omdat je de Waarheid van Jouw Zelf niet doorgrondt. Een man is zoals hij denkt, en jij weet niet wat je moet denken of wat je denkt. Je weet niet welke gedachten je moet geloven, welke gedachten eens te horen, welke gedachten te houden, welke gedachten te overdenken, en welke gedachten er zo snel mogelijk uit te gooien. Jouw verstand denkt aan vele gebieden, en sommige of veel daarvan zijn eng.
De Waarheid is niet eng. De Waarheid is een trapsgewijze roos die verstrengelt met iedere andere roos. Er is een Essentie van Roos zoals er een Essentie van God is. De Essentie van God dringt door in alle Mensen die uitgestrooid zijn over de Aarde in alle richtingen.
Natuurlijk, jij bent niet uitgestrooid op Aarde zoals dat bij mais het geval is. Jij bent geplaatst met grote voorbedachtheid en zorg. Jij bent een schot in de roos. Jij bent geen bevlieging. Jij bent geen bijzaak. De aandacht werd op jou gericht. Jij bent als een pakketje dat aankomt. Je bent niet gemaakt met een koekvormpje. Jij bent niet gemaakt om zoals ieder ander te zijn. Samen zijn jullie Eén Verenigd Geheel, en toch, aan de oppervlakte zijn jullie individueel. Jouw individualiteit, hoewel dat een mythe is, is toch ook heilig.
Jij was voorspeld. Er zijn geen toevallige omstandigheden, toch worden aan jou geen commando’s gegeven. Jouw leven werd aan jou gegeven om er mee te doen wat je zelf kiest. Verwoed of rustig, jij hebt jouw verhalen gekozen, jij hebt ze verteld en je hebt ze uit laten komen in deze grote droom die je achterdochtig en onschuldig tegelijk binnen stapte. Je grootste wantrouwen was onschuldig alsof jou eigenlijk nooit echt iets kon overkomen. Op een zeker niveau is dat absoluut waar.
Natuurlijk, op een ander niveau is de waarheid dat er niets gebeurde. Er was gedroom. Er was een dans zoals de “Virginia Reel”, en er waren andere danspasjes met hun eigen namen, ritmes en drumslagen om op te bewegen.
Alles heeft een bedoeling op hetzelfde moment dat er geen bedoeling is, behalve als je het een betekenis toekent. Jullie hebben bedoeling uitgevonden. Niet dat er geen bedoeling was, alleen een grotere bedoeling dan jouw verstand kon verwerken, een subtielere bedoeling, een bedoeling die rust op een andere bedoeling, een verborgen bedoeling en een diepere bedoeling, een bedoeling die je eerst moest schillen om hem te kunnen zien, bedoelingen die je niet echt vast kon houden of accepteren of waarvan je wist wat je er van moest maken of wat je er mee moest doen of wat je er niet mee moest doen.
Nu kom je dichterbij. Je begint los te barsten zoals je bent, zonder masker of onnozel geklets.