God zei:
Op en neer gaan jouw stemmingen. Je bent hoog en je bent laag. Het is alsof je heen en weer getrokken wordt. Op één dag kan jouw wereld op zijn kop staan en op elke mogelijke manier en weer terug.
De veerkracht die van jou gevraagd wordt is buitensporig groot.
Je realiseert je natuurlijk dat jij het bent die zulke astronomische veerkracht van jezelf vraagt. Jij zet de toon voor je leven. Wat heb je gewenst dat het anders zou kunnen zijn. Wat heb je naar vrede gehunkerd, en dan gebeurt er iets en ben je geagiteerd. Je lijkt er de voorkeur aan te geven de toon van je dag en leven van buitenaf te laten bepalen in plaats van vanuit jouw binnenste.
Hoezeer je ook geprobeerd hebt kalm te zijn, koel en beheerst, proberen heeft het niet doen lukken. Wat heb je het geprobeerd. Dergelijk succes komt niet van volharden, maar het zal komen.
Op een dag zul je niet zo door de inconsistentie van het leven geschokt zijn. Je zult niet zo verward zijn omdat je wat gebeurt niet zult zien als verschrikkelijk voor jouw welzijn. Je zult deze lieflijke plaats bereiken zonder inspanning en niet door middel van wil.
Het is meer alsof je naar een park rijdt en daar zit je dan. Je komt tot rust of misschien komt de rust daar naar jou toe. Je merkt dat je niet langer verstoord bent. Dankbaar zit je aan het verkoelende water. Je komt tot rust omdat je daartoe komt. Je komt ertoe omdat je uit de herrie bent die jou gewoonlijk van streek maakte. Nu ben je niet van streek. Nu bereik je die lang gezochte gelijkmoedigheid. Je bent er.
Je dompelt onder in de rust. Er verandert iets uit zichzelf. Het evenwicht dat je gezocht hebt ontstaat gewoon. Je kijkt op een andere manier, op een of andere manier, op een manier. Je zou de grond kunnen kussen uit vreugde dat jouw smeekbede om vrede beantwoord is.
Je wilt haar nooit meer verliezen, maar je weet nog niet dat je haar altijd zult hebben, maar waarom niet? Oh, niet meer nerveus te zijn. Aan het drama en onthutsing te ontsnappen. De zegen van vrede te ontvangen en de mogelijkheid de zegen van vrede te geven als een en hetzelfde.
Het is net zoals een boer bidt om regen en de regen komt. Jij bent de boer die naar regen verlangt om de boerderij te redden. Jij wenst het. Jij bidt ervoor. Jij bent voortdurend met regen bezig.
Als de regen komt, wat is het dan gemakkelijk. Het kan lang geduurd hebben, maar de gevraagde regen is gekomen. De regen barst los. De regen is wat jij wenste en het regent. Jij en het land drinken de regen op tot jouw genoegen, maar je kunt niet zeggen dat jij gezorgd hebt dat het regent. Jij kunt niet vaststellen dat jij dat deed. Alles wat je weet is dat er gezegende regen viel, regen als manna uit de Hemel, vrede als manna uit de Hemel.
Je stelt niet te veel vragen, en evenmin vraag je uitleg. Hoe en waarom zijn niet het punt voor jou. De dag is gekomen is het punt voor jou.
De dag dat je merkt dat je niet geërgerd bent gaat komen. Je bent niet langer in verwarring. Vrede is gekomen. Je kunt niet zeggen dat je het meer dan ooit verdiende, hoewel je je dat wel verbeeldt, of waarom zou jouw vrede niet eerder gekomen zijn?
Het is alsof je een rivier overstak. Je bent nu aan de andere kant van de rivier waar geen stroomversnellingen meer zijn of stroomversnellingen die jouw gemoedsrust tenietdoen.
Je DOET geen vrede. Je bent gewoon vrede. Je bent zover dat je het leven ziet als een vredige plaats. Je bent gewoon hier. Er gebeurt niets, behalve dat er iets gebeurde. Je bent gezegend en je dankt Mij voor de zegening.
Je kunt niet echt zeggen dat je er bent, maar er is een geschenk gekomen. Je bent niet een kampioen die een record gebroken heeft, maar je accepteert de vrede die jou verwelkomd heeft, of je er klaar voor was of niet, verdiend of niet. Maar nu is het aan jou om vrede als een eenvoudige ring te dragen.