God zei:
Het leven is niet bedoeld om een strijd zijn. Als jij weerstand biedt tegen het leven en er tegen strijdt, dan is het leven een strijd.
Jouw kijk op het leven is een grote factor in je leven. Misschien heb je over het leven geroddeld, heb je er een lage dunk van, wil je de controle erover.
Ik heb jou verteld dat jij zeggenschap hebt in je leven. Je gedachten vertellen jou hoe jouw leven eruit ziet. Je gedachten voorspellen ook je leven. Jij kiest de melodie uit, die jij zingt. Zoals het er naar uitziet, is je leven erg gehoorzaam aan je gedachten. Het leven strijdt niet tegen jou. Jij bent degene die strijdt tegen het leven. Jij plant de zaden van je leven, en toch neem je het leven kwalijk voor hetgeen ontspruit. Zo is het in de wereld.
Jij hebt vooropgezette ideeën over hoe je leven eruit moet zien. Als het leven niet lijkt op hoe jij erop aandringt dat het zou moeten, als je leven niet aan jouw idee tegemoet komt van wat het moest zijn, wordt verondersteld te zijn, moet worden, ben jij van je stuk gebracht, en bal jij je vuisten.
Geliefden, Mijn kleine beginnelingen, ontspan je vuisten en je tanden en laat je persoonlijke leven zijn wat het is. Acceptatie gaat erg ver. Acceptatie is niet passiviteit. Natuurlijk wil je alles op de manier waarop jij het wilt. En, nochtans hebben jullie, die veel over spreken over realistisch zijn, een tekort aan realisme.
Je balt je vuisten als er teleurstelling is. Hoewel je misschien een bepaald gerecht hebt besteld bij een restaurant, als het komt, bevalt het je niet. Je zou het nooit hebben besteld. Misschien heb jij een keuze aangevinkt terwijl jij echt een andere bedoelde. Jij zet de streepjes op de danskaart van jouw leven.
Ik zal je dit vertellen: Het leven maakt geen fout. Laat Mij je iets anders vertellen. Een onderdeel van het leven is om jou te begeleiden naar de vrijheid van gehechtheid. Er is niets dat je moet hebben. Het leven stroomt, en is het zinvol voor jou om met hem mee te stromen. Maar heb je niet vaak geprobeerd om stroomopwaarts te zwemmen?
Er is geen dood - alleen het lichaam verdwijnt. Je weet zeker dat je om het lichaam moet treuren. Je beschouwt wat de wereld de dood noemt als onvergeeflijk, en jij rouwt. Hoe het ook zij, rouwen is jouw protest. De zon en de maan hebben elk een manier van oprijzen. Het leven in het lichaam en de zogenaamde dood hebben ook hun manier van oprijzen. De dag zegent jou en de nacht zegent jou. Elk is gunstig, en toch is de een licht en de ander donker.
Hoe kan het zijn dat er dood is in je leven? Ook al is er geen dood, reageer je op het ontvallen van het lichaam en opstijgen van de ziel als zijnde een ramp. Natuurlijk, Ik begrijp het, gehecht als jij bent aan de wereldse overtuigingen, hunker jij ernaar dat jouw lichaam en de lichamen van dierbaren blijven, echter juist de dood die je niet wilt, is een onderdeel van het leven. Wanneer was er de perceptie van de dood van het lichaam niet? Het is geen verrassing dat het lichaam van ieder mens en ieder levend wezen en elk stoffelijk ding verdwijnt.
Toch Ik blijf erbij dat er geen dood is, en de dood is net zo min echt als het leven dat is. Het leven op Aarde is een tijdelijk afdwalen van de Hemel. Het leven op Aarde lijkt alles te zijn wat er is, of de meest belangrijke configuratie die er mogelijk is, maar het was ooit een tijdelijke illusie, waar je je bang voor bent om er uitgezet te worden, maar een huurcontract geeft je slechts een tijdelijke huur. Als de huurovereenkomst is afgelopen, protesteer jij.
Je bent wie je bent op het droge land of de zee. Jij bent, of je nu op Aarde bent, of in de Hemel. Jullie bestaan, geliefden. Jullie en Ik bestaan.