God zei:
Er is niets anders voor jou om te geven dan liefde. Er is niets anders dan liefde te geven. En liefde is geen drijfveer, begrijp je. Liefde is geen doel behalve voor zichzelf. Liefde is geen transactie. Ze is geen overeenkomst in de wereld. Ze is niet echt een handdruk. Er wordt niet gemarchandeerd. Liefde wordt gegeven, of niet.
Luister naar het woord dat Ik gebruikte. Ik zei liefde wordt gegeven, of het is geen liefde. Liefde is geen ruilhandel. Liefde is geen contract. En toch wordt liefde meer dan gevoeld. Liefde kan op het ene moment gevoeld worden en dan op een ander moment niet. Gevoeld is goed, maar liefde kan worden gevoeld en liefde kan ook niet worden gevoeld.
Natuurlijk verlang je liefde levendig in je hart te hebben. Je stelt liefde misschien gelijk aan waanzinnig gevoelde liefde.
Laten We dan over liefde praten in Mijn termen. Hoe had Boeddha lief? Hoe had Christus lief? Hoe hadden alle Grote Spirituele Wezens lief? Hoe zullen We het beschrijven? Hun liefde was er voor allen om aan deel te nemen en toch was het geen persoonlijke liefde waarover wordt verteld.
Hun liefde was niet verplicht. Hun liefde was en ze was er en de Grote Spirituele Wezens dienden hun liefde.
We kunnen over hen spreken als bedienden, als obers. Zij bedienden. Zij gaven. Zij gaven merkbaar en ze gaven zonder moeite. De Grote Spirituele Wezens waren niet aan hun liefde gehecht. We zouden zelfs kunnen zeggen dat zij er niets van vonden. Het was alsof Ik hen had ingehuurd. Zij moesten dienen en toch waren ze niet gehecht. Ze gaven vrijelijk, niet om aan hun geweten te voldoen of een rol te vervullen. Ze gaven zo natuurlijk als ze hun blik ergens op zouden kunnen laten vallen.
Ze hadden nooit een niet liefdevolle gedachte en toch dachten ze niet: “Oh, wow, Ik ben liefde. Ik weet hoe liefde te geven en Ik geef haar zeker”.
Liefde was voor hen geen prestatie. Zij hadden gewoonweg lief. Gevuld met Mijn liefde, gaven ze haar zonder aan liefde te denken. Ze gaven grote liefde omdat ze grote liefde waren. Ze droegen liefde niet als een diadeem en toch kunnen We zeggen dat ze gekroond waren met liefde. We zouden kunnen zeggen dat ze gloeilampen met een groot vermogen waren. Er was geen aandoen van hun liefde, net zo min als er uitdoen van hun liefde was.
Ze waren gewoon wie ze waren. Het was niet meer dan dat.
Ze onthulden liefde. Hun liefde werd gezien en uit hun liefde groeide er iets in de ogen van allen die hun liefde zagen. Allen die de liefde van de Grote Spirituele Wezens zagen werden veredeld. Gesproken of niet, bewust erkend of niet, degenen die de liefde van de Grote Spirituele Wezens zagen verlangden ernaar ook die liefde te zijn en haar uit te drukken. Dit is wat het is om liefde te ervaren.
Liefde wordt niet verspild. Ze gaat niet hier en niet daar, noch loopt ze met zichzelf te koop. Als er een licht aan is, dan is het aan. Als er een licht schijnt zoals de zon, dan schijnt het op allen. Liefde is niet speciaal. Ze is gewoon liefde.
Liefde is niet suf.
Liefde is niet versierd.
Liefde heeft geen heldere edelstenen nodig, want liefde zelf is zelf een heldere edelsteen die gewoon schittert in het licht van liefde.
Voor de Grote Spirituele Wezens was liefde. Voor de Grote Spirituele Wezens was liefde als broden en vissen vermenigvuldigd voor allen.
Wanneer iemand een kamer in kwam, lichtten de ogen van de Grote Spirituele Wezens op. De harten van anderen zwollen op en hun ogen konden alleen maar oplichten. En dus wordt liefde als het licht dat het is gedragen, en het is geen last, en er is geen verliezen van liefde die zo gemakkelijk wordt gegeven en ontvangen. Eens gegeven, is liefde gegeven. De Grote Spirituele Wezens gingen verder. Een geliefde kan verder lopen en de liefde blijft precies hetzelfde.