God zei:
Alles wat er gebeurt, hoe erg het ook jouw hart bezeert, houdt goeds voor jou in, geweldig goeds voor jou in. Dit is onmogelijk voor jou om te zien op het moment. Misschien zie je het nooit. De hele wereld ziet het misschien nooit, en toch is er goud.
Hoe nijpend de omstandigheden voor jou ook mogen voelen, er is daar ergens een pruim voor je. Je hoeft hem niet te zoeken. Wat je moet doen is verdergaan. Het is nodig dat je alles loslaat wat je afkeurt. Je moet dat gewoon, geliefden. Kom vanuit de plaats waar een hobbelige weg ook een weg is en hij leidt ergens naar toe. Het mooie van verdwaald zijn in het bos is dat er een open plek in het vooruitzicht ligt.
Ik hoor je zeggen: “Nou, God, als een beer mij in het bos opeet voordat ik bij de open plek kom, zegt U mij dat daarin iets goeds ligt?”
Ja, Ik zeg je dat daarin iets goeds ligt.
“En ik breek een been, ligt daar iets goeds in?”
Ja.
“En als mijn geliefde sterft, ligt daar iets goed in?”
Ja. En het is ook duidelijk dat je in cirkeltjes loopt om te proberen uit te vinden wat er ooit goed zou kunnen zijn aan iets wat jou groot verdriet bezorgt. De doelgerichtheid van alles wat er in het leven gebeurt, staat op zichzelf. We praten over iets wat buiten jouw gezichtsveld ligt. Aan de buitenkant van het leven, denken op de manier zoals de wereld denkt, wat kan het goede zijn van iets wat je niet wilt? Toch praten We niet over de buitenkant. We praten over iets veel dieper dan de korst van het leven die je zien kunt en waar je slechts gaten in kunt prikken.
En dit is hoe het zit, niemand zegt dat je alles wat er in het leven gebeurt graag moet willen. Niemand zegt dat je alles graag wilt of dat je alles juist of terecht zult vinden in het land van het bewustzijn waarin je leeft. Er zijn vele invalshoeken van waaruit het leven kan worden bekeken. Wat tragisch kan zijn vanuit een gezichtspunt, kan mooi zijn vanuit een ander gezichtspunt, wat jij je op het ogenblik onmogelijk kunt voorstellen. Kom tot een staat waar je ideeën waaraan je hebt vastgehouden loslaat en die jou eerlijk gezegd afhouden van verdergaan. Net als een filmrol, moet jij niet vast blijven zitten.
Als, zoals jij het ziet, het leven jou moet belonen op jouw voorwaarden, dan heb je een strijd in je handen. Het leven hoeft niets meer te zijn dan wat het is. Veel van jouw ideeën zijn bezittingen en je houdt ze innig bij je, en deze ideeën houden jou af van het leven met vreugde te leven. Als dat en dat zo moet zijn en niet zo, worden er hindernissen opgezet en is het moeilijker voor jou om er aan voorbij te komen. Grenzen houden jou tegen om van de ene plaats naar de andere te komen. Als je het gevoel hebt dat je lijdt, is het essentieel dat je uit de gemoedstoestand komt waarin je bent. Jij bent degene die moet veranderen. Alleen jij.
Als je het gevoel hebt dat je lijdt, dan ben jij het die jezelf martelt. Jij bent alles. Als je bedroefd bent, dan ben jij de treurende, het verdriet, en het proces van treuren. Precies zo, wanneer je liefhebt, dan ben jij degene die liefheeft, de geliefde, en jij bent ook het proces van liefhebben.
Als je aan lijden vasthoudt, wie is er dan verantwoordelijk? Tenzij je door wilt gaan met lijden, wie moet er voor een andere manier zorgen? Wie gaat het voor jou doen? Wie kan het voor je doen? Als je in het donker zit, wie is er dan verantwoordelijk voor dat jij opstaat en het licht aandoet? Als de zonwering in de kamer waar je zit de zon buitenhoudt, wie moet er dan opstaan om de zonwering op te trekken?