God zei:
Tijd is niet jouw meester. Liefde is dat. Liefde is de genade waarmee je jouw wereld regeert. En je heerst over haar, geliefden. Dit kan jou absurd toelijken, jij die het gevoel kunt hebben dat je de underdog bent, maar het is zeer wel mogelijk dat je jouw wereld geregeerd hebt met de urgentie van tijd. Zeer waarschijnlijk.
Gevangen in tijd, voedt urgentie jou. Je leidt je leven volgens de instelling van een klok. Tijd alarmeert jou. Hij maakt jou helemaal opgewonden. Tijd is een galeikapitein en zegt jou wanneer te roeien en in welk tempo. Tijd raakt op.
Liefde heeft een gelijkmatig temperament.
Liefde en tijd liggen mijlen ver uit elkaar. Liefde is niet op een schema. Liefde is een bemonstering van Oneindigheid en haar andere facet, Eeuwigheid. Liefde haast niet, noch vertraagt ze. Liefde is stichtend. Uitzinnigheid is opwindend. Verzotheid heeft een timer. Liefde niet.
Tijd houdt zijn oog op de toekomst. Liefde is ondergedompeld in liefhebben in dit Oneindige ogenblik.
Liefde zit aan een mooie blauwe stroom die jouw gezicht met zijn water bespat, en je komt tot leven met alle liefde van het Universum. Je dacht toch niet dat liefde iets persoonlijks was, gewoon tussen jou en iemand anders?
Ja, beschouw liefde als het water waarin je zwemt, verkoelend, verfrissend, verwarmd door de Zon, gekoeld door het briesje, liefde als water zo gemakkelijk om je door te bewegen. Je zit aan de oevers van liefde en jouw hart is blij. Tenzij je blij bent, is dat wat jij graag liefde noemt, zelfs grote liefde, niets anders dan een storm in een glas water.
Ik heb het over liefde, niet als iets wat je bij je houdt en rond commandeert, maar liefde als dat wat je bent en dus vloeit ze op natuurlijke wijze van jou uit en vraagt niets terug. Liefde vraagt niet om zichzelf. Het geluk van liefde ligt in geven, niet verzamelen. In welke richting beweegt jouw hand, innemen of uitgeven?
Laten we eerlijk zijn, geliefde. Je bent een amateur in liefde. Je bent zeker geen deskundige. Misschien weet je in theorie iets, maar theorie is niet hetzelfde als het leven. Liefhebben, werkelijk liefde geven vanuit je hart, ontspant jou. Het bouwt geen spanning op. De aandacht op tijd en het optreden van een leeg gevoel in je hart zonder een geliefde is een fantasiespel dat jij leidt.
Als je jouw baby melk geeft, vraag je niet om een bedankje. Je geeft zonder de noodzaak van terugontvangen. De handeling van geven is plezier genoeg. Je zoekt niet naar meer. Je hebt een kans om in liefde te leven. Je gaf de eenvoud van liefde, niet complicaties en supplementen van liefde. Jouw hart wordt geroerd en toch blijft het kalm. Er is niets is in gevaar. Zeker niet jouw hart. Je geeft vanuit je hart en je hart wordt met meer liefde gevuld. Dit is wiskunde op zijn best. Hoe meer je geeft, hoe meer je hebt. Die wiskundeproblemen die je op school hebt over hoe je zo veel appels weg kunt geven en met hoeveel appels je eindigt, gaan aan de zaak voorbij. Het punt van geven is geven zonder tellen. Dus er zijn geen draden van verwachting om aan geven vast te maken alsof je middenin een wiskundeprobleem zit.
Geven is geen wiskundig probleem. Geven is een opvullen. Hoe meer liefde je geeft, hoe meer je hebt. Schrijf dat vijftig keer in jouw hart op tot je het leeft. De vraag in het leven is niet: “Wat krijg ik ervoor terug?” maar eerder: “Hoeveel geef ik, en geef ik vrijelijk, geef ik zonder enig idee er iets voor terug te krijgen.”
Het plezier van geven ligt in het geven. En dat is alles.