God zei:
Onthoud dat er geen verlies is. Alles wat ooit was is nog steeds ergens. Niets gaat ooit verloren. Een geliefde mag dan niet in het zicht zijn en toch gaat geen liefde verloren.
In de materiële wereld treur je misschien om het verlies van een geliefde en bovendien, als jij je lichaam op Aarde verlaat, maak jij je druk dat er niemand over zal zijn om zich jouw geliefde te herinneren, en er zal een tijd komen dat ook niemand zich jou herinnert. Als je je zo voelt en verlies bejammert, welke troost kan er dan voor jou zijn?
Zelfs wat jouw kostbare vrienden onder de dieren betreft, hun verlies is voor jou verwoestend genoeg en bovendien dat niemand, niemand anders een herinnering heeft aan hun liefde. Dit is verdrietig voor je. Niemand hield van ze zoals jij deed. Ze betekenden nooit zoveel voor iemand als ze voor jou betekenden en nu voor jou betekenen.
Je begrijpt het toch als Ik je zeg het verleden los te laten. Je bent een stromende rivier. Een stroom van het leven stroomt en de rivier treurt niet om de oevers waar hij aan voorbijkwam. Het was mooi waar de rivier gisteren stroomde en de rivier blijft stromen. De rivier is tevreden dat hij de oevers aanraakte waar hij dat deed. De rivier weet dat de mooie oevers er nog steeds zijn. En de rivier heeft andere oevers om te passeren.
Moet er om verdergaan getreurd worden? Wat is er om te treuren, geliefden? Waarom treuren om wat je zo liefdevol vasthield? Herinneren is één ding. Treuren is een ander. Jouw geliefden die doorgingen zijn nog steeds diep in jouw hart. Ze zijn diep in jouw cellen. Ze zijn een deel van jou, en ze zijn een deel van jouw groei.
Er is een foto in jouw hart van allen van wie je gehouden hebt en allen die van jou hielden. Laat de rivieren stromen en als jouw tranen moeten vloeien, laat ze dan vloeien. De tranen halen iets van het zout weg van wat je ziet als zout in je wonden. Er zijn geen wonden. Er is geen zout. En toch huil je tranen van zout en het gemis blijft en het verlangen blijft en jij voelt je op drift. Waar zijn jouw mooie oevers heen? Ze hebben jou verlaten en lieten jou beroofd achter.
Je wilt niet rouwen en toch wil een deel van jou rouwen. De oevers glippen weg en jij voelt je ergens verlaten. De stromen gingen te snel.
De golven van de oceaan wijken terug. Je ziet maar een deel van de oceaan. Je kunt niet in één keer het geheel ervan zien. Niemand heeft de hele oceaan in één oogopslag gezien en toch weet iedereen dat er een oceaan is. Er is meer dan één oceaan. Alle oceanen ebben en dalen zonder maar een blik van jou. Dit is de manier van oceanen.
De oceaan is compleet. Zelfs als jij in een door land ingesloten land woont, weet je dat er een oceaan is. Je hoeft de oceaan niet te zien om te weten dat hij er is. Alle dagen van je leven zijn er oceanen en oceaangolven en rimpelen en ontvouwen.
Je kunt niet alle oceanen bij je houden. Als je alle oceanen in je armen hield, dan zouden oceanen niet langer oceanen zijn. Als je ze bij je hield, zouden ze niet de oceanen zijn waar je zo van houdt. Zou je werkelijk de oceanen willen laten inkrimpen?
Zou je werkelijk jouw geliefden op één plaats willen vastplakken en ze niet naar een andere oever laten stromen, een grotere oever, een oever waar je je op een dag met hen zult verenigen? Je bent voor altijd met hen verenigd.
Jij en zij en jouw liefde zijn simpelweg een stromende rivier. Ieder van jullie volgt de oevers van het leven en bereikt de diepe oceanen waar je een uitbarsting bent van nooit eindigende liefde.